Ja NIE zapraszałam żadnych gości! – głos synowej załamał się. – Przecież WAS nie zapraszałam! Mark stał w kuchni, energicznie ubijając sos do makaronu. W jednej ręce trzymał rózgę, w drugiej otwartą książkę kucharską, a na twarzy malowało się skupienie. Aromat czosnku, pomidorów i bazylii wypełniał mieszkanie, mieszając się z lekkim zapachem palących się świec, które Anna rozstawiła w całym salonie. – Chyba mi wychodzi – odwrócił się do żony, która kroiła ser do sałatki. – Przynajmniej się nie zwarzył. Anna uśmiechnęła się do męża z czułością. Jej ciemne włosy były niedbale spięte w kok, a w dużych brązowych oczach odbijało się ciepłe światło kuchennej lampy. – Jesteś najzdolniejszy – Anna objęła go w pasie. – Pachnie cudownie. Jak w tej włoskiej knajpce w Krakowie. – Do tego dążymy! Wyobraź sobie: cisza, spokojna muzyka, kolacja przy świecach… Żadnych telefonów, żadnych gości. Tylko my dwoje. Pomysł, by jej urodziny spędzić tylko we dwoje, był ich wspólny. Po ciągłym zamieszaniu i niekończących się wizytach rodziny oboje marzyli o wieczorze tylko dla siebie. Anna wcześniej kupiła ulubione wino, a Marek wyszedł z pracy wcześniej, żeby samodzielnie przygotować kolację. Gdy skończyli przygotowania i przenieśli przystawki do salonu, Anna włączyła delikatną muzykę. – Wszystkiego najlepszego, kochanie – Marek uniósł swój kieliszek. – Niech ten rok przyniesie ci tylko szczęście i spokój. – Dziękuję, mój drogi – Anna stuknęła się z nim kieliszkiem. Wino miało cierpki, pełny smak. Zamknęła oczy, delektując się chwilą. Takiego wieczoru czekała od tygodni. W tej właśnie chwili rozległ się w przedpokoju głośny i przenikliwy dźwięk domofonu. Marek zmarszczył brwi. – Kto to może być? Przecież nikogo nie spodziewamy się. Anna wzruszyła ramionami, ale w środku coś jej zadrżało. Złe przeczucie, zimny dreszcz przeszedł po ciele. Marek podszedł do domofonu. – Tak? – zapytał do słuchawki. W odpowiedzi przez całe przedpokoje poniósł się radosny, zbyt znajomy głos. – Markuś, to my! Otwieraj, mamy słodkości! Przyszliśmy złożyć życzenia solenizantce! Twarz Marka pociemniała. Rzucił na Annę zdezorientowane spojrzenie. – Mama? – szepnął. – Co ty tutaj robisz? – Jak to co? Przyszłam do ukochanej synowej z życzeniami urodzinowymi! Otwieraj, na dworze wieje! Marek bezgłośnie wcisnął przycisk domofonu. W mieszkaniu zapanowała niezręczna cisza. – Twoja mama? Teraz? – cicho zapytała Anna. Jej głos zadrgał. – Przepraszam, nie wiem… Mówiła, iż tylko zadzwoni… Nie zdążyli dobrze zareagować, gdy do drzwi zapukano – głośno, natarczywie, jakby to nie byli goście, ale domownicy. Marek wziął głęboki oddech i otworzył. Na progu stała pani Teresa – jego mama. Niska, korpulentna kobieta z krótkimi włosami i wyraźnie podkreślonymi ustami. Była otulona barwną, puchową chustą i trzymała w rękach ogromny, parujący pojemnik plastikowy. – No w końcu otworzyliście! A my tu stoimy na zimnie jak bezdomne psy! – Bez przywitania weszła do mieszkania, energicznie zrzucając płaszcz. Dopiero wtedy Anna i Marek zobaczyli, iż za nią stoi cała ekipa. Do mieszkania wpadli: wujek Stefan, brat Teresy, potężny mężczyzna w dresie niosący skrzynkę z sokiem, jego żona, ciocia Halina, szczupła i ruchliwa, z wielkim tortem w kartonie, który trzymała przed sobą jak tarczę, oraz wreszcie ich dwudziestoletnia córka Wiktoria, od razu wlepiająca nos w telefon, i dwójka młodszych dzieci, które z wrzaskiem pognały w głąb mieszkania. – Mamo, co to ma znaczyć? – wykrztusił Marek. – A co takiego? – Teresa odwiesiła płaszcz na wieszak, zajmując przy tym trzy haczyki naraz. – Przecież jesteśmy rodziną! Chcieliśmy zrobić Ani niespodziankę! Wszystko dla ciebie, kochana! – zwróciła się do synowej, podając jej pudełko. – Trzymaj, domowy galaret. Marek go uwielbia. Anna odruchowo przejęła ciężką miskę. – Dziękuję, pani Tereso – wymamrotała. – Ale… nie spodziewaliśmy się gości… – Przestań, jakie goście! Swoi przecież! – zaśmiała się głośno teściowa i ruszyła do salonu. – O, jakie romantyczne świece! W tym czasie ciocia Halina już zdążyła wsadzić tort na stół, przesuwając wazon z kwiatami i kieliszki z winem. – Aniu, wszystkiego najlepszego! To ja sama upiekłam, tort „Warszawski”, stary przepis. Koniecznie spróbuj! Dzieci biegały po salonie, bawiąc się w berka. Jeden z chłopców omal nie strącił wysokiego wazonu, Anna instynktownie rzuciła się, by go złapać. Serce waliło jak młotem. Marek ocknął się pierwszy i próbował zapanować nad sytuacją. – Skoro już jesteście… Zapraszam, rozgośćcie się. Aniu, możemy rozłożyć… w kuchni? Ale Teresa już dawno zadecydowała inaczej. – Po co się kisić w kuchni? Tu pięknie posiedzimy! Stefan, przesuń stolik, Halina, talerze przynieś. Wiktoria, odłóż już ten telefon, pomóż nam, proszę! Wiktoria niechętnie podreptała do kuchni, nie odrywając wzroku od ekranu. Klimat intymnego, romantycznego wieczoru odszedł bezpowrotnie. Po dziesięciu minutach cały stół zapełnił się domowym jedzeniem: galaretem, śledziem pod pierzynką, sałatką jarzynową, marynowanymi grzybkami i tortem „Warszawskim”. – No to, solenizantka, opowiadaj: jak życie? – Teresa usiadła na kanapie, wbijając w Annę badawcze spojrzenie. – Wciąż pracujesz w tej samej firmie? Szef za bardzo nie denerwuje? – Wszystko w porządku, dziękuję – cicho odparła Anna, grzebiąc widelcem w sałatce. – A nasza Wiktoria nie może żadnej roboty znaleźć – ciągnęła dál teściowa, nie czekając na odpowiedź. – Uczyła się, starała, a teraz siedzi w domu. Może byś jej poszukała czegoś w swojej firmie? Zdolna dziewczyna, naprawdę. Anna tylko skinęła głową. Czuła, jak wszystko się w niej kurczy. Marek siedział obok, zgarbiony. Starał się podtrzymać rozmowę, odpowiadał na pytania Stefana o piłkę nożną, ale widać było, iż jest wykończony i zły. Ciągle rzucał Annie przepraszające spojrzenia, ale nie mógł nic zrobić. Dzieci najadły się słodyczy i wróciły do biegania. Młodszy, Szymek, znalazł na półce kolekcję kryształowych figurek, które Anna zbierała latami. – Mamo, patrz, jakie świecidełka! – krzyknął. – Ostrożnie, Szymek, to delikatne! – podniosła się Anna, ale już było za późno. Chłopiec ciągnął delikatną figurkę łabędzia. Usłyszeli krótkie, dźwięczne trzasknięcie. Kryształ rozsypał się na kawałki. Zapadła martwa cisza. choćby muzyka dawno ucichła. Słychać było tylko syk płonących świec. – Ojej, no i narozrabiał! – zawołała ciocia Halina. – Szymon, czego nie słuchałeś! – Daj spokój, co za problem – machnęła ręką Teresa. – Zwykłe szkło, wyrzucimy i już. Przecież dziecko nie z premedytacją! Anna podniosła na nią oczy. – To był prezent od mojej babci – powiedziała cicho i bardzo wyraźnie. – Nie żyje już od lat. – No, babcia to babcia, niech spoczywa w pokoju, ale najważniejsze są żywi – nie ustępowała Teresa. – Dzieci trzeba pilnować, a cenne drobiazgi odkładać, jak się gości przyjmuje. To była ostatnia kropla. Anna gwałtownie wstała, aż krzesło odsunęło się z hukiem. – Ale ja nie zapraszałam nikogo! – wreszcie jej głos się załamał. – Przecież was nie zapraszałam! My z Markiem chcieliśmy być dziś tylko we dwoje! To moje urodziny, nie rodzinne zebranie! W salonie zapadła grobowa cisza. choćby dzieci wyczuły napięcie. Wujek Stefan patrzył w talerz, ciocia Halina zaniemówiła. Teresa poczerwieniała. – To tak? – jej głos stał się lodowaty. – Przyjechaliśmy z życzeniami, z prezentami, zastawiliśmy stół, a jesteśmy tu zbędni? Nie wolno nam odwiedzić własnego syna? – Mama, dość – Marek wstał. Jemu też puściły nerwy. – Anna ma rację. Planowaliśmy wieczór tylko dla siebie. Nie miałaś prawa wtargnąć z całą rodziną bez uprzedzenia. – Wtargnąć? – podniosła głos Teresa. – Ja do własnego syna? Ja cię wychowałam! Teraz, bo żona się znalazła, to już nie mam po co przychodzić? – To nie o Anię chodzi! Chodzi o szacunek do naszych planów i prywatności! Rozkręciła się głośna, jałowa kłótnia. Teresa zarzucała, Marek próbował dojść do głosu, reszta rodziny milkła, wpatrując się w stół. Anna już nie wytrzymała. Wysunęła się bez słowa z salonu. Głosy dochodziły zza ściany – stłumione, ale bolesne. Nie wiedziała, ile minęło – dziesięć minut? Dwadzieścia? Kłótnia ucichła, nastała niezręczna cisza. Potem – kroki, stłumione rozmowy, dźwięk zamykanych drzwi wejściowych. Drzwi do sypialni cicho się otwarły. Wszedł Marek, całkiem rozbity. – Poszli – powiedział cicho. – Przepraszam, powinienem był wyłączyć domofon… – Ale tego nie zrobiłeś – Anna była bez życia. – Powinieneś ją zatrzymać! – To przecież moja matka… Chciała dobrze. – Dla kogo? – Anna odwróciła się do niego, ogień buchał jej w oczach. – Dla siebie? Żeby pokazać, jaka z niej gospodyni? Zepsuła cały wieczór, Marek! – Co miałem zrobić? Wyrzucić? Byłaby awantura… – A teraz nie była?! Anna przeszła do okna. Na parkingu widziała postacie Teresy i rodziny wsiadające do samochodu. Kryzys minął tylko pozornie. Anna wiedziała, iż to tylko pauza. – Nie wiem, co dalej, Marek – szepnęła. – Nie chcę żyć w strachu, iż kiedyś znowu twoja mama wpadnie bez zaproszenia z kluskami i radami. – Porozmawiam z nią. Na poważnie tym razem. Wytłumaczę, iż tak się nie robi… – Już sto razy mówiłeś. Nic się nie zmienia. Wymarzony wieczór nie zdążył się choćby zacząć, a już był skończony. – Przepraszam – wyszeptał Marek ponownie. – Wszystkiego najlepszego, kochanie. Anna zamknęła oczy. Miała trzydzieści trzy lata. A czuła się, jakby miała co najmniej sześćdziesiąt. – Może spróbujemy świętować dalej? – Marek zaproponował z nadzieją. – Tyle jedzenia zostało. – Nie mam już ochoty – odparła sucho Anna. – Jestem bardzo zmęczona, pójdę spać. Wyszła do łazienki. Chciała z siebie zmyć cały ten wieczór i zasnąć, żeby jak najszybciej nadszedł nowy dzień bez zaborczej teściowej i jej rodziny. Po kłótni Teresa obraziła się na syna i synową. Szczerze nie rozumiała, czym mogła przeszkodzić w tym wieczorze.