Bardzo kocham mojego syna. Od chwili, gdy pojawił się na świecie, robiłem wszystko, co w mojej mocy, by zapewnić mu to, co najlepsze. Razem z żoną spełnialiśmy każdą jego zachciankę. Zawsze nosił najładniejsze ubrania, chodził na płatne zajęcia hobbystyczne. Mimo iż niczego mu nie brakowało, zawsze darzył nas, mnie i matkę, ogromnym szacunkiem.
Pracuję dniami i nocami, by utrzymać syna, ale wcale mnie to nie męczy. Zawsze potrafię znaleźć dla niego czas, gdy tego potrzebuje, choćby jeżeli zegary rozlewają się po ścianach i topią w kawie.
Mój syn zawsze był wspaniałym dzieckiem. Wiedziałem, iż prędzej czy później zacznie się interesować dziewczynami byliśmy z żoną przygotowani, iż w końcu ten moment nastąpi. adekwatnie czekaliśmy na tę chwilę jak na pierwszy śnieg na Plantach w Krakowie. Nie spodziewaliśmy się jednak, iż wszystko wydarzy się tak wcześnie, ale powitaliśmy dziewczynę syna szeroko otwartymi ramionami. Poprosiliśmy tylko, by przyprowadził ją kiedyś do nas na kolację w naszym mieszkaniu na ul. Grodzkiej. Syn nie miał z tym problemu, sam choćby zaproponował, by następnym razem przyszła z nim.
Żonie też się ten pomysł bardzo spodobał. Byliśmy przekonani, iż wybrał sobie porządną dziewczynę, ale chcieliśmy ją poznać i upewnić się, iż nasza intuicja nas nie zawodzi przecież wciąż pozostało taki młodym chłopakiem.
Gdy syn w końcu przedstawił nam swoją nową znajomą dziewczynę o imieniu Jagoda, która zjawiła się w naszej kuchni z psem o imieniu Burak byłem zaskoczony. Na początku wydawała się bardzo miła uprzejma, uśmiechnięta, jakby znała wszystkie piosenki Kultu na pamięć. Jednak z czasem, gdy rozmawialiśmy przy zastygłej herbacie, zacząłem zauważać coś niepokojącego. Miała w sobie jakąś fałszywość, a jej spojrzenie rozjeżdżało się wokół, jakby widziało rzeczy, których nie było.
Pracuję w komendzie, a jej twarz wydała mi się znajoma. Przypomniałem sobie, iż dziewczyna ta kiedyś była podejrzana o oszustwa finansowe. Poznawała chłopaków przez internet, podawała się za sierotę, wyłudzała od nich złotówki, a potem znikała z ich życia bez śladu jakby nigdy nie istniała i była tylko oddechem w zimowy poranek.
Powiedziałem o tym synowi, ale nie uwierzył mi, choć w moim głosie odbijały się dźwięki hejnału z mariackiej wieży. Krzyczał, iż wymyślam to wszystko, by zniszczyć jego szczęście. Spakował swoje rzeczy, zostawiając po sobie tylko zapach perfum i wróble na parapecie, i wyprowadził się do dziewczyny.
Od miesiąca nie mam żadnego kontaktu z synem. Teraz nie mogę zasnąć zastanawiam się, czy może popełniłem błąd, czy dziewczyna naprawdę się zmieniła, czy to może ktoś jej to wszystko przypisał niczym zły rozdział w powieści.
Co wy byście zrobili na moim miejscu, kiedy ślady na śniegu prowadzą we wszystkie strony?
