Idę do młodej! ogłosił z teatralnym patosem pan Marian, sześćdziesięciopięcioletni emeryt z warszawskiej Pragi, próbując upchnąć kraciasty pled do przyciasnej walizki. Jego deklaracja zabrzmiała jak manifest odkrywcy, który zamierza za chwilę wyruszyć na Antarktydę.
Ale dom nie zadrżał w posadach, bomby nie wybuchły. W przedpokoju słychać było jedynie syk pary z żelazka.
Jego żona, pani Halina, stała przy desce do prasowania i systematycznie wygładzała jego białą koszulę z kolnierzykiem, jaką nosił tylko na święta. Żelazko parowało, plamiąc ciszę mieszkania cichym szumem.
Słyszę cię, Marianie powiedziała spokojnie, choćby nie podnosząc wzroku. A ciepłe kalesony zabrałeś? Listopad, twoja młoda cię raczej nerek nie wyleczy.
Marian zamarł z ręką ściskającą parę wełnianych skarpet, znieruchomiały w pół gestu. Oczekiwał dzikiej awantury, rzucania talerzami, szantażu emocjonalnego; przynajmniej groźby, iż zadzwoni do dzieci.
Tymczasem usłyszał pytanie o bieliznę.
O co ci chodzi z tymi kalesonami, Halina?! oburzył się, czując jak mu rumieńce wstępują na twarz. Ja tu o miłości, o nowym życiu, renesansie!
W końcu wsadził pled, z całej siły przycisnął wieko, zapiął suwak, a walizka zaskrzypiała smętnie jak jego własne kolana.
Ty zawsze o praktycznych rzeczach! Nudna, przyziemna! syknął. A tam u niej jest lot, energia!
Ta twoja energia ma przynajmniej imię? Czy to po prostu Koteczek w twoim telefonie? Halina zawiesiła koszulę na wieszaku i podała mu ją z kamienną twarzą.
Ma na imię Dobrosława! wypiął pierś Marian, czując się jak rycerz. I to nie jest zwykła kobieta, to muza!
Halina prychnęła znacząco, wiedząc, iż jego poezja kończy się na toastach na imieninach kolegów.
Dobrosława, mówisz? I ile lat ma ta twoja muza?
Dwadzieścia osiem! wystrzelił dumnie.
Halina odłożyła żelazko i przyjrzała mu się jak staremu, ale wciąż lubianemu kredensowi, któremu nagle odpadły drzwiczki.
Marianie powiedziała z miękką, ale twardą nutą w głosie. Masz sześćdziesiąt pięć lat, rwę kulszową od dłuższego siedzenia w toalecie i dietę wątrobową od trzech dekad.
Z westchnieniem dodała: Co zrobisz z dwudziestoparoletnią Dobrosławą? Wiersze będziesz deklamował?
To nie twoja sprawa! odburknął i złapał za uchwyt walizki. Będziemy jeździć po świecie! Spacery pod księżycem! Ja nie jestem jeszcze taki stary!
Spróbował szarpnąć walizkę, ale ta ciążyła mu jak kamień. Kręgosłup zaprotestował przeszywającym bólem, ale Marian przytrzymał kamienną minę. Nie można przecież pokazać słabości w takiej chwili.
Tabletek na ciśnienie nie zapomnij, zdobywco serc rzuciła Halina, wracając do prasowania. Leżą w szufladzie na górze. I maść na kręgosłup.
Nic mi nie trzeba! palnął, choć serce łomotało mu jak młot pneumatyczny. Przy niej czuję się na trzydzieści! Zostawiam ci mieszkanie, bo jestem honorowy!
Dzięki, żywicielu kiwnęła głową. Klucze połóż na półce. I śmieci zabierz, jak idziesz.
To dobiło go ostatecznie. Żadnej histerii, zero dramatów, tylko: zabierz śmieci.
Podniósł więc siatkę spod drzwi, wyprostował się dumnie i wyszedł na klatkę schodową. Drzwi zamknęły się za nim cicho i z godnością.
Na klatce schodowej pachniało kocimi sprawami i smażonymi ziemniakami od sąsiadki z dołu. Walizka szurała po kafelkach, a w kieszeni zadźwięczał telefon.
To na pewno pisała Dobrosława, jego wschodząca gwiazda.
Czekając na windę, Marian wyjął z kieszeni telefon i serce mu przyśpieszyło. Powiadomienie na komunikatorze: Kochany, długo jeszcze? Zarezerwowałam nam stolik. Przy okazji mała sprawa.
Czytał uważnie: Muszę pilnie przelać dwa i pół tysiąca złotych mamie na leki, a mam blokadę na koncie. Dasz radę? Oddam ci przy spotkaniu!
Zmarszczył brwi. Dwa i pół tysiąca. Wczoraj było tysiąc na taksówkę, przedwczoraj pięćset na internet. Tydzień temu przelał pięć za kurs rozwoju osobistego.
Winda przyjechała. Ujrzał w lustrze siwiejącego pana w kaszkiecie, z czerwonymi policzkami i mętnym spojrzeniem.
Idę do młodej zamruczał sobie pod nosem, ale tym razem to brzmiało żałośnie.
Na dworze dżdżyło, wiatr wył, szarpiąc resztki liści. Marian dociągnął walizkę pod przystanek autobusowy, bo Dobrosława mieszkała na Białołęce.
Usiadł na mokrej ławce i wystukał w telefonie przelew. Na koncie 2122 złote. Emerytura dopiero za tydzień.
Kurde wymamrotał.
Napisał: Dobrosiu, kochanie, mam kilka na koncie, jak dojadę to dam ci gotówką, trzymam w schowku.
Odpowiedź przyszła natychmiast emoji przewracające oczami. Potem: Marian, no nie rób scen! Pożycz, skombinuj od kogoś. Mamie źle! jeżeli mnie kochasz, znajdziesz sposób!
Marian. Nie kochanie. Nie mój drogi, tylko Marian jakby był hydraulikiem sąsiadki.
Niepokój łaskotał mu wnętrze. Przecież NIGDY nie rozmawiał z Dobrosławą na wideo. Zawsze kamera nie działa albo zasięgu brak. Fotki miała jak modelka.
Wybrał jej numer, chciał usłyszeć głos. Długie sygnały nagle odrzuciła połączenie.
Szybkie następne powiadomienie: Nie mogę mówić, płaczę!
Marian siedział na przystanku, przyciskając walizkę do siebie. Z samochodów chlustała brudna woda.
Zmrożone palce ledwo trzymały telefon, serce waliło od nie, już nie od miłości, ale bardziej przeczuć.
Telefon znowu zawibrował: I co? Przelałeś? Jak nie nie przyjeżdżaj. Nie chcę faceta, który nic nie potrafi załatwić.
Patrzył na ekran, litery plątały się we mgle.
Przypomniała mu się Halina. Jak wczoraj po cichu natarła mu bolące plecy maścią. Gotowała mu te nielubiane mielone na parze, bo na wątrobę dobre. Wiedziała lepiej od niego, gdzie trzyma skarpetki.
Nie chcę faceta
Wyobraził sobie siebie u Dobrosławy obcy kanapa, obcy zapach. Wieczna presja, wieczna forma. Ciągła kasa, kasa, kasa za towarzystwo młodości.
A potem przypomniał sobie, iż zawsze może złapać korzonki. I co wtedy? Dobrosława go posmaruje? Czy ucieknie do łazienki z pogardą?
Marian powoli wstał, a jego kolana chrupały jak gałęzie. Zobaczył nadjeżdżający autobus, wciskający się w kierunku osiedla Dobrosławy, ale nie ruszył z miejsca.
Autobus odjechał, zostawiając za sobą smród spalin.
Stojąc tak jeszcze przez chwilę, Marian w końcu podjął decyzję odwrócił się i ruszył z ciężką walizką z powrotem w stronę domu.
Droga wydawała się nieskończona. Oczywiście, winda zepsuta, więc dźwigał torbę na trzecie piętro z wysiłkiem. Na każdym półpiętrze przystawał, dyszał i ocierał pot z czoła. Tętno waliło jak szalone.
Pod drzwiami mieszkania stanął, postawił walizkę i zadzwonił. Nikt nie otwierał.
Przeszył go lekki dreszcz paniki. Może naprawdę się obraziła? Może zmieniła zamki?
Przecież klucze zostawił na półce jak ostatni głupiec! Dzwonił jeszcze raz, dłużej.
Halina! zachrypiał. Halina, otwórz!
Zamek zaskrzypiał, drzwi uchyliły się cicho. W drzwiach stała Halina, w domowym szlafroku, spokojna jak zawsze.
Stał zmoknięty, brudny, kaszkiet w ręce, łez nie dało się już ukryć.
To były prawdziwe łzy na siebie, na własną głupotę, na starość, która przyszła nie z mądrością, tylko z durnotą.
Ja zaczął, głos załamał mu się. Halinko, tam autobus i deszcz i tak sobie pomyślałem
Nie zdołał powiedzieć prawdy. Nie potrafił przyznać, iż Dobrosława okazała się wydmuszką, łowiącą tylko na kasę.
Halina spojrzała na niego, potem na walizkę i westchnęła ciężko.
Wyrzuciłeś śmieci? zapytała.
Marian odruchowo spojrzał na dłoń. Nie miał już siatki zapomniał o niej na przystanku.
Nie zapomniałem wyszeptał.
Halina pokręciła głową, ale odsunęła się, wpuszczając go do środka.
Wchodź już, Romeo. Herbata stygnie. I ręce umyj, bo cały jesteś w błocie.
Wszedł do przedpokoju, wciągnął przeklętą walizkę. Znajomy zapach czystego prania i leków uderzył mu do nosa.
To był najlepszy zapach na świecie.
Zdjął buty, poszedł do łazienki. W lustrze zobaczył starego, znużonego faceta. Umył twarz zimną wodą, zmywając upokorzenie.
W kuchni Halina nalewała już herbatę do jego ulubionego kubka. Na stole stały parowe mielone.
Halinko wyszeptał, siadając do stołu. Przepraszam. Wariat ze mnie. Zgłupiałem.
Jedz. Bo wystygnie przerwała, nie odwracając się.
Naprawdę. Co ja sobie wyobrażałem? Jaka Dobrosława? Ja bym bez ciebie choćby polisy nie znalazł.
W szufladzie w teczce, z dokumentami machinalnie odparła, siadając naprzeciw. Marianie, tylko cię proszę, nie rób już z tego teatru. Wróciłeś, to okej.
Przełykał mielone, które smakowały lepiej niż każdy stek w restauracji.
A ta Dobrosława nabrał odwagi, by trochę uratować dumę: Pali papierosy, wyobrażasz sobie? Przeklina.
Halina spojrzała na niego znad okularów. Jej kąciki ust drgnęły figlarnie.
No to straszne zupełnie poważnie powiedziała. Jako osoba kulturalna nie mogłeś tego znieść.
No właśnie! ucieszył się Marian. Powiedziałem jej nawet: Pani Dobrosławo, słownictwo niepasujące do urody! A ona
Wykrzywił usta: W sumie w środku była pusta, Halinko. Zupełna pustka.
Dobrze, iż zorientowałeś się na przystanku, a nie w urzędzie stanu cywilnego.
Halina podeszła do szafki, wyjęła tubkę maści, położyła mu pod nos.
Pewnie cię chwyciło w plecach po tym dźwiganiu?
Marian odrobinę się zaczerwienił.
Trochę
Zdejmuj koszulę. Dam ci maść.
Zsunął koszulę, trochę stękając. Czuł mocne, pewne dłonie Haliny, wcierające rozgrzewającą maść.
Piekało, ale przyjemnie.
Halinko mruknął do stołu.
Co?
Wiedziałaś, iż wrócę?
Jasne iż wiedziałam.
Skąd?
Uderzyła go lekko w zdrowe ramię.
Bo nie spakowałeś ani kalesonów, ani skarpet, ani leków. Ale za to zmieściłeś mój futrzany płaszcz, który miałeś oddać do pralni.
Marian zamarł, powoli podniósł głowę.
Futro?
Futro. Rano widziałam, jak próbowałeś je tam wsadzić. Myślisz, iż nie zauważyłam? Bez okularów chodzisz jak kret.
Przez chwilę milczeli. Marian trawił myśl, iż do młodej poszedł z futrem i kocem żony.
I nagle zaczął się śmiać. Najpierw cicho, potem coraz głośniej, aż łzy pociekły mu po policzkach.
Halina patrzyła na niego; w jej oczach zaczęły tańczyć figlarne iskry.
Stary dureń z ciebie zamruczała bez złości. Jedz kotlety, na jutro wyjazd na działkę, trzeba słoiki do piwnicy przenieść. Tam dostaniesz fitness i świeże powietrze.
Pewnie, Halinko. Pojedziemy obiecał Marian, ocierając łzy.
W kieszeni zabrzęczał jeszcze raz telefon. Dobrosława: Gdzie jesteś? Mama umiera! Prześlij chociaż tysiąc!!
Marian spokojnie zablokował numer, wykasował czat i odłożył telefon ekranem do stołu.
Halinko, a może odpuśćmy te słoiki? spojrzał na żonę nagle odmienionymi oczami. Może zrobimy grill? Sam zamarynuję karkówkę, tak jak lubisz, z cebulką.
Halina podniosła brwi. Marian grilla nie dotykał od dekady.
Grill? A wątroba?
A co tam wątroba machnął ręką. Żyje się raz.
Złapał jej rękę spracowaną, szorstką i niezgrabnie, ale czule, pocałował.
Dziękuję, iż otworzyłaś, Halinko.
Wysunęła dłoń, lekko, ale bez urazy.
Jedz, Don Juanie. Bo wystygnie.
Za oknem szalała ulewa, wiatr tłukł w szyby, a w kuchni było ciepło i swojsko. Na krześle wisiała świąteczna koszula, pachniało maścią i herbatą.
A ten zapach był lepszy niż najdroższe perfumy.
Marian patrzył na żonę i myślał, iż dwadzieścia osiem lat to może uroda.
Ale tylko Halina by wiedziała, iż do walizki mógł przez pomyłkę upchnąć jej futro a i tak pozwoliłaby mu wrócić.
Halinko zagadnął.
No co znowu?
Futro i tak trzeba oddać do pralni. Zaniosę jutro.
Zanieś, Marian. Ale najpierw rozpakuj walizkę i wyciągnij pled. Nogi mi marzną.
Marian przytaknął i z apetytem ugryzł mielonego.
Życie toczyło się dalej, i wcale nie było takie złe.
