I co, teraz będzie z nami mieszkał? zapytał Igor swoją żonę, rzucając spojrzenie w stronę syna…
Wiesława Nowakowa wróciła do domu. Przekroczyła próg, a widok syna od razu ją zaskoczył. Michał od dwóch lat mieszkał z żoną osobno, spotykali się najwyżej kilka razy w miesiącu, zwykle w weekendy. Teraz był właśnie środek tygodnia.
Stało się coś? zapytała bez powitania, zdejmując płaszcz.
A nie cieszysz się, iż mnie widzisz? próbował żartować Michał, ale trafił na surowy wzrok matki, więc dodał cicho: Od Magdy odszedłem.
Jak to, odszedłeś? jej głos był stanowczy.
Wiesława nie żartowała z takich spraw. Praca w poprawczaku nauczyła ją twardej ręki nie miała czasu w sentymenty.
Pokłóciliśmy się… wymamrotał Michał, wyraźnie pokazując, iż nie chce drążyć tego tematu.
I co teraz? spojrzała mu prosto w oczy. Po każdej awanturze z żoną będziesz do mnie uciekał?
Rozwodzimy się! wykrztusił w końcu.
Jej spojrzenie domagało się wyjaśnienia. Michał westchnął i powiedział:
Magda chciała, żebym pomagał więcej w domu, a ja przecież z pracy zmęczony wracam…
To ci ręce odpadają żeby żonie pomóc? nie zamierzała mu pobłażać.
Ona mi to samo powiedziała. Tylko ja uważam, iż kobieta powinna zajmować się domem…
A skąd takie zabobony przyszły ci do głowy? prychnęła Wiesława, już całkiem tracąc cierpliwość.
Zmęczona po ciężkim dniu, chciała tylko wziąć prysznic i spokojnie zjeść kolację z mężem. Zamiast tego dramat syna, do tego z takimi zaściankowymi poglądami. Przez ponad trzydzieści lat małżeństwa nigdy jej Igor nie wygadywał takich rzeczy. Razem pracowali, razem dzielili się domem, razem wychowywali dzieci. Nigdy nie dzieliło ich to, kto przynosi pensję, kto sprząta mieszkanie. A tu nagle Michał pan i władca!
Gdzie tego się naczytałeś? krzyknęła. Dzieliłbyś obowiązki? Zmęczyło cię polowanie na mamuta? Przecież oboje pracujecie, oboje zarabiacie, to i obowiązki domowe dzielcie. A może zaproponowałeś jej, iż rzuci pracę, niech siedzi tylko w domu? Nie? To o co ci chodzi? Widziałeś, żebyśmy z ojcem o sprzątanie się kłócili? My razem wszystko ciągniemy, dlatego do dziś jesteśmy razem.
Wtedy wrócił ojciec, Igor Nowak. Zobaczył syna w przedpokoju i zapytał zaskoczony:
Coś się stało?
Te same pytania… pomyślał Michał, odpowiadając:
Rozwodzimy się z Magdą.
Trzeba mieć pstro w głowie… rzucił krótko ojciec i zaniósł zakupy do kuchni.
Igor, nasz syn to głuptas stwierdziła Wiesława, opowiadając mężowi, o co poszło.
I co, on tu będzie z nami mieszkał? zapytał Igor żonę, a potem zwrócił się do syna:
Wiesz, skąd się bierze słowo małżonek? Od współjarzmowy to znaczy, iż ciągniecie jeden wóz razem przez życie. Obowiązki rodzinne są jak zaprzęg albo ciągnięcie po równo, albo jedno zostaje w tyle, a drugie ciągnie wszystko. Tak się tego wózka nie pociągnie w końcu się rozpadnie.
Michał zamilkł, zamyślony, urażony i rozczarowany. Przecież liczył, iż rodzice staną po jego stronie, a tymczasem byli przeciw niemu. Rozmawiali dalej, tak jakby go nie było, zajęci wykładaniem zakupów i układaniem ich w szafkach. Dali jasno do zrozumienia: nie będą go niańczyć.
Patrzył na nich z cichym podziwem. Surowi, wymagający, a w swoim towarzystwie łagodni jak baranki.
No, to czego tu stoisz? Idź się z żoną pogódź! powiedział twardo ojciec. Wyrzuć z głowy te brednie, kto co komu powinien. Macie się wspierać i szanować oto, co powinniście robić! My mamy swoje sprawy, a ty wracaj do swojego życia.
Michał wyszedł, nie wiem, czy bardziej zaskoczony czy zawstydzony. Nie takiego wsparcia oczekiwał od rodziców. Ale złość na Magdę powoli się ulatniała i zaczynał rozumieć, iż sam doprowadził do całej tej awantury. Jedno wiedział na pewno: chce mieć w przyszłości tak szczęśliwą rodzinę jak jego rodzice.
