Autobus trząsł się na wybojach.
Kierowca klął przy każdej kałuży.
Czasem wjeżdżał choćby na drugi pas.
Pasażerów było mało, bo dzień był roboczy.
Marek patrzył przez okno na brudny śnieg.
Zima się kończyła, lato już czuć było w powietrzu.
Autobus skoczył na dziurze, kierowca zaklął głośniej.
— Tak to i bez kół zostaniemy — mruknął ktoś z tyłu.
Za oknem pojawił się płot cmentarza.
Za nim ciemniały rzędy nagrobków.
Marka zawsze ogarniał tu ciężki smutek.
Nie chciał myśleć, iż sam kiedyś tu trafi.
Przyjeżdżał z obowiązku, nie z potrzeby serca.
Zrobiło mu się wstyd za te myśli.
Westchnął głośno i spuścił wzrok.
Autobus zatrzymał się przed bramą.
Drzwi otworzyły się z hukiem.
Ludzie wysiedli, rozcierając zdrętwiałe nogi.
Od razu poszli w stronę stoisk z kwiatami.
Marek też tam ruszył, szukając żywych kwiatów.
Plastikowe płatki raziły oczy jaskrawością.
Na końcu stała kobieta z wiadrem czerwonych goździków.
Kupił cztery i wszedł na cmentarz.
Ścieżki tonęły w kałużach i topniejącym śniegu.
Żałował, iż włożył stare zimowe buty.
Doszedł do skraju lasu i skręcił w lewo.
Grób żony poznał po krzyżu.
*„Trzeba postawić nagrobek. Może syn zrobi od razu dla obu?”*
Wokół już nie było tymczasowych krzyży.
Od jesieni przybyło tu wielu nowych mieszkańców.
Przeszedł przez niską barierkę, śnieg zachrzęścił pod butami.
Poczuł, iż nogi ma już całkiem mokre.
— Cześć, Kasia — powiedział cicho.
Z fotografii uśmiechała się do niego żona.
Miała tam tylko trzydzieści sześć lat.
Zapamiętał ją właśnie taką.
Przypomniał sobie jej urodziny, dawno temu.
Rano kupił kwiaty, a ona czekała w nowej sukience.
Dał jej złote kolczyki, włożyła je od razu.
Uśmiechała się promiennie, jakby to było wczoraj.
— Wszystkiego najlepszego, Kasieńko. Pięćdziesiąt sześć lat — szepnął.
Zastanowił się, gdzie położyć goździki.
Grób tonął w sztucznych, jaskrawych kwiatach.
Wyciągnął z śniegu stare żółte kwiatki i wbił je niżej.
Na ich miejsce postawił swoje goździki.
Wyglądały skromnie, ale żywo.
— Tęsknię, Kasiu. Wybacz, iż rzadko przychodzę.
— To ja powinienem tu leżeć, nie ty.
Mówił długo, aż nogi mu zdrętwiały.
Wrony krakały gdzieś w ciszy, robiło się niespokojnie.
— Pójdę już. Przyjdę po Wielkanocy, gdy będzie sucho.
Odwrócił się i poszedł do wyjścia bez pożałowania.
Na przystanku czekało już kilka osób.
W domu zdjął mokre buty, zrobił herbatę z miodem.
Usiadł przed telewizorem i zasnął na kanapie.
We śnie wrócił do dawnych lat.
Ewa pojawiła się na budowie po technikum.
Młoda, piegowata, z uśmiechem jak wiosenne słońce.
Marek, mimo żony i syna, nie mógł oderwać od niej oczu.
Spotkali się raz na przystanku, przed świętami.
— Cześć, Ewa. Do domu? — zapytał.
— Tak. A ty?
— Ja też — odpowiedział i zamilkł.
Tamten wieczór zmienił wszystko.
Nigdy nie powiedział Kasi prawdy.
Nosił tę tajemnicę przez całe życie.
Dziś, przy jej grobie, czuł większy ciężar niż zwykle.
Śnieg i tak stopnieje, kwiaty i tak opadną.
Ale wspomnienia nie topnieją nigdy.




![Kraków: Women’s Fashion Day za nami. Czerwony dywan na szachownicy [zdjęcia]](https://ikc.pl/wp-content/uploads/2026/11/womens-fashion-day-krakow-2026-p1361282.jpg)









