Marek miał już siwe włosy, kiedy po raz pierwszy zabrakło mu odwagi, żeby poprosić własnego syna o odłożenie telefonu. Kuba siedział obok, odpisywał na wiadomość, a Marek obracał w dłoni mały czerwony samochodzik. Pamiętał, jak kiedyś syn wciskał mu go między palce, żeby tata wreszcie spojrzał w jego stronę. Pamiętał też, iż najczęściej oddawał mu zabawkę, choćby na nią nie patrząc. Gdyby twoje dziecko poprosiło cię teraz o pięć minut, ile musiałoby czekać?
W poznańskim mieszkaniu Kuba wyznaczył ulicę między kanapą a stołem. Na zakręcie, obok nogi krzesła, postawił pudełko po herbacie. To był warsztat. Czerwony samochodzik trafiał tam po każdej stłuczce, a Kuba naprawiał go plastikową łyżeczką.
– Tato, ty będziesz mechanikiem. Ja będę przyjeżdżał. Dobrze?
– Za chwilę, synku. Mam jeszcze coś do zrobienia.
Kuba odczekał, aż tata skończy pisać. Kiedy Marek otworzył następną wiadomość, podsunął mu samochodzik pod rękę.
– On już się drugi raz zepsuł. Może pan mechanik chociaż zobaczyć?
Marek odsunął zabawkę, żeby nie zasłaniała ekranu.
– Kuba, naprawdę jestem teraz zajęty.
Chłopiec zabrał samochodzik i powiedział pod nosem:
– To ja mu powiem, iż dzisiaj warsztat zamknięty.
W sobotę Marek kupił mu nowy samochód, większy, ze światłami. Kuba uruchomił go na środku pokoju i śmiał się, kiedy wjechał pod stół. Potem sięgnął po pudełko po herbacie.
– Tato, mogę ci pokazać, gdzie jest warsztat? Dzisiaj będziesz miał dwa auta do naprawy.
Marek pamiętał cenę zabawki, bo długo zastanawiał się w sklepie, czy tyle na nią wydać. Nad tym, co odpowiedział Kubie, musiał zastanawiać się znacznie dłużej.
Minęły lata. Pewnej niedzieli Kuba wpadł na obiad. Po jedzeniu usiadł z ojcem w salonie.
– Co u ciebie? – zapytał Marek.
– W porządku. Daj mi sekundę, tato.
Marek znał tę sekundę. Kiedyś potrafiła mu zabrać cały wieczór. Postawił między nimi czerwony samochodzik. Jedno kółko obróciło się i stanęło.
Kuba spojrzał w dół.
– Ty go jeszcze masz?
– Znalazłem. Pamiętasz warsztat przy krześle?
– Pamiętam. Najbardziej lubiłem, jak mówiłeś do mnie „proszę pana”. Jakbym naprawdę przyjechał do mechanika.
Marek roześmiał się cicho. Dopiero teraz przypomniał sobie ten jeden wieczór, kiedy usiadł na dywanie i odbierał od Kuby samochodzik. Syn za każdym razem wracał z nową usterką. Najwyraźniej chciał, żeby mechanik jeszcze chwilę został w warsztacie.
– Zostaniesz jeszcze trochę? – zapytał Marek. – Chciałbym z tobą pogadać.
Kuba odłożył telefon.
– Jasne, tato. Co się dzieje?
Jeśli dziś usłyszysz: „Tato, chodź, coś ci pokażę”, wstań i idź za dzieckiem. Może w całej tej zabawie najbardziej czeka właśnie na twoją kolej.
















