Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć pewną akcję, która wydarzyła się wczoraj w mojej kamienicy na Mokotowie. Weszłam do windy, a tam już stoi kobieta, która trzyma w dłoni klucze do mojego mieszkania! Przez chwilę pomyślałam, iż może pomyliłam piętra albo coś, naprawdę zwątpiłam. Ale nie, ten breloczek była ten sam małe niebieskie serduszko, które Ania, moja siostra, podarowała mi kilka lat temu.
Kobieta wyglądała na czterdziestkę, miała krótkie ciemne włosy i elegancką czarną torebkę przewieszoną przez ramię, stała tam totalnie pewna siebie, jakby to była jej codzienność.
Winda ruszyła na górę, a ja czułam, jak serce mi wali. Pytam grzecznie:
Przepraszam, skąd ma pani te klucze?
Kobieta spojrzała na mnie, potem na klucze, potem znowu na mnie.
A kim pani jest? powiedziała spokojnie.
Powiedziałam jej, iż mieszkam w mieszkaniu numer 12. Przez chwilę wyglądała, jakby ją zamroziło, a potem mówi cicho:
Dziwne.
Dlaczego?
Bo ja także tu mieszkam.
Winda zatrzymała się na szóstym piętrze, ale nikt nie wysiadł. W środku zrobiło się cicho, tak zupełnie.
Mieszkam tam już od czterech lat rzuciłam.
Kobieta mocniej ścisnęła klucze w dłoni.
Ja mam umowę od zeszłego miesiąca.
Patrzę na nią.
Jaką umowę?
Wyciągnęła z torebki teczkę, a w środku kopia umowy najmu adres dokładnie mój, mieszkanie 12.
Zamilkłyśmy.
Kto pani ją dał? zapytałam.
Właściciel.
Kto?
Maciej.
W tym momencie zrobiło mi się słabo. Maciej to mój kuzyn, który mówił, iż mogę mieszkać tu tymczasowo, bo wyjechał za granicę. To on jest właścicielem, tak powiedziałam cicho. Kobieta tylko przytaknęła.
Tak, i powiedział mi, iż mieszkanie jest wolne.
Winda zatrzymała się na naszym piętrze. Drzwi się otworzyły. Stałyśmy bez ruchu. W końcu ona mówi:
Może to tylko jakieś nieporozumienie.
Może odpowiedziałam.
Wyszłyśmy na korytarz, drzwi numer 12 tuż przed nami. Kobieta podniosła klucze, ja także. Wyglądały identycznie. I ta cisza, dziwna, ciężka.
Czasem najgorsze nie jest to, iż ktoś Cię okłamuje tylko moment, kiedy dociera do Ciebie, iż może nigdy nie poznałaś prawdy…
Spojrzałam na nią i pytam:
Otwieramy?
Ona westchnęła:
Otwieramy.
Powiedz mi szczerze gdybyś odkryła, iż Twój dom został oddany komuś innemu, próbowałabyś najpierw spokojnie dociec prawdy czy od razu zrobiłabyś awanturę?