Tej nocy, gdy wyszłam na ulicę, nie miałam pojęcia, dokąd zmierzam. Mój walizka wydawała się ciężka jakby była wypełniona kamieniami, ale trzymałam ją mocno, jakby zawierała całą moją wolność. Ulica była pusta, tylko wiatr szumiał między drzewami. Szłam, niemal nie czując własnych nóg.
Najpierw wynajęłam zapadniętą mansardę na przedmieściach Warszawy. Pachniało pleśnią, tynk odpadał ze ścian, ale dla mnie to był pałac wolności. Nikt na mnie nie krzyczał, nikt mnie nie upokarzał. Pierwszy raz od lat zasnęłam w ciszy i obudziłam się z myślą: Żyję.
Pieniądze gwałtownie się skończyły, więc musiałam znaleźć pracę. Sprzątałam w sklepie, potem myłam podłogi na bazarze, w końcu nosiłam pudełka w magazynie. Pięćdziesięcioletnia sprzątaczka? Żałosny widok szeptano za moimi plecami. Ja tylko się uśmiechałam. Bo żałosni nie byłam ja, tylko oni ci, którzy wieczorami w kuchni drżeli przed powiedzeniem choćby jednego nie.
Były noce, gdy płakałam. Nie z bólu, ale z pustki. Bo nie miałam przy sobie nikogo. Wtedy zawsze przypominały mi się jego słowa: Nikomu nie jesteś potrzebna. Parzyły, ale też popychały do przodu. Chciałam udowodnić przede wszystkim sobie iż jednak komuś jestem potrzebna.
Zapisałam się na wieczorowy kurs angielskiego. W klasie siedziały dwudziestoletnie dziewczyny, które chichotały nad moją wymową. Nie obrażałam się. Uczyłam się. Znów poczułam smak życia.
Pół roku później pracowałam już jako kasjerka w supermarkecie. Tam Go poznałam.
Pewnego wieczoru wszedł wysoki, w okularach, z laptopem pod pachą. Kupił tylko kawę i czekoladę. Uśmiechnął się do mnie:
Ma pani bardzo uważne oczy. Widać, iż wszystko pani zauważa.
Zarumieniłam się. Komu ja mogłabym się podobać? szepnął wewnętrzny głos. Ale on przyszedł następnego dnia. I jeszcze kolejnego. Raz po chleb, raz po herbatę. Rozmawialiśmy coraz więcej. Okazało się, iż jest programistą, pracuje zdalnie, dużo podróżuje.
Pewnego wieczoru zatrzymał się przy mojej kasie i rzucił od niechcenia:
Jedźmy nad morze. Ja i tak tam będę miał pracę, a pani mogłaby trochę odpocząć.
Od razu chciałam odmówić. Morze? Z nim? W moim wieku? Ale coś we mnie podpowiedziało: jeżeli teraz się cofnę, zdradzę samą siebie.
Więc powiedziałam tak.
Gdy dotarliśmy na plażę, nie wierzyłam własnym oczom. Pomarańczowe światło zachodu tonęło w falach, mewy krzyczały, a On stał obok młody, wolny, uważny. Słuchał każdego mojego słowa, jakbym była jedyną kobietą na świecie.
Po raz pierwszy od lat zaśmiałam się szczerze. Spacerowaliśmy brzegiem, piliśmy kawę na tarasie, rozmawialiśmy o wszystkim. On opowiadał o technologii, ja o tym, jak uczyłam się żyć od nowa. Aż pewnego razu spojrzał na mnie i powiedział:
Pani choćby nie wie, jaka jest silna. Podziwiam panią.
Tej nocy nie mogłam zasnąć. Silna. Ja, która kiedyś myślałam, iż jestem szmatą. Teraz w czyichś oczach byłam wzorem.
Oczywiście, miałam wątpliwości. Był ode mnie piętnaście lat młodszy. Co powiedzą ludzie? Ale wtedy przypomniałam sobie: całe życie słuchałam, co powiedzą ludzie. I dokąd mnie to zaprowadziło? Do siniaków i złamanego serca.
Teraz słuchałam tylko własnego.
Zamieszkaliśmy razem. Cierpliwie uczył mnie obsługi komputera, pomagał z angielskim, powtarzał: Jeszcze za wcześnie, żeby się poddawać. I w końcu mu uwierzyłam.
Pierwszy raz w życiu poczułam, iż ktoś mnie kocha. Nie dlatego, iż znoszę czy dostosowuję się. Tylko po prostu dlatego, iż jestem.
Gdy moja siostra się dowiedziała, tylko drwiąco się uśmiechnęła:
Zakochałaś się? W twoim wieku? Śmieszne.
Nie odpowiedziałam. Tylko wrzuciłam w mediach zdjęcie z plaży, gdzie się śmieję, a wiatr igra z moimi włosami. Niech zobaczy. Niech wie.
Minęły dwa lata. On jest przy mnie. Podróżujemy, snujemy plany. Znów nauczyłam się marzyć.
Czasem, gdy siedzę nad morzem, przypomina mi się tamta noc, walizka i jego słowa: Nikomu nie jesteś potrzebna. Wtedy się uśmiecham. Bo wiem, iż właśnie tam zaczęło się moje nowe życie.
Jestem potrzebna. Sobie. Jemu. Życiu.
A gdyby ktoś spytał, czy warto zaczynać wszystko od nowa po pięćdziesiątce moja odpowiedź jest jasna: tak. Warto. Bo właśnie wtedy, gdy wszyscy myślą, iż to już koniec, może zacząć się najpiękniejsza historia.
