Gdy prosi o jedzenie podczas wystawnego polskiego wesela, mały chłopiec zamiera w bezruchu Nazywał się Ilyès. Miał dziesięć lat. Ilyès był sierotą. Pamiętał tylko, iż gdy miał około dwóch lat, pan Bernard, starszy bezdomny mieszkający pod mostem przy Kanale Warszawskim w centrum Warszawy, znalazł go w plastikowej wanience, unoszącego się na wodzie po ulewie. Chłopiec nie mówił i ledwo chodził. Płakał, aż stracił głos. Na jego drobnej rączce był tylko jeden szczegół: – stara, czerwona pleciona bransoletka, zużyta i postrzępiona; – oraz wilgotny skrawek papieru, na którym ledwo można było odczytać: „Proszę, niech ktoś o dobrym sercu zaopiekuje się tym dzieckiem. Ma na imię Ilyès.” Pan Bernard nic nie posiadał: ani domu, ani pieniędzy, ani rodziny. Jedynie zmęczone nogi i serce, które wciąż potrafiło kochać. Mimo wszystko wziął chłopca w ramiona i wychował, czym tylko się dało: starym chlebem, darmową zupą, zwracanymi butelkami. Powtarzał Ilyèsowi: – jeżeli kiedyś znów spotkasz swoją mamę, wybacz jej. Nikt nie zostawia dziecka bez bólu w duszy. Ilyès dorastał wśród warszawskich bazarków, wejść do metra i zimnych nocy pod mostem. Nigdy nie widział swojej mamy. Pan Bernard mówił, iż gdy go znalazł, na papierze był ślad szminki, a w bransoletce zaplątany długi, czarny włos. Uwierzył, iż mama był bardzo młoda… może za młoda, by wychować dziecko. Pewnego dnia pan Bernard poważnie zachorował na płuca i trafił do szpitala miejskiego. Bez pieniędzy Ilyès musiał żebrać więcej niż zwykle. Tamtego popołudnia usłyszał przechodniów rozmawiających o wystawnym weselu w zamku pod Warszawą – najbogatszym tego roku. Głodny i spragniony, postanowił spróbować szczęścia. Stanął nieśmiało przy wejściu. Stoły uginały się od jedzenia: pierogi, pieczenie, wykwintne ciasta i schłodzone napoje. Kucharz go zauważył, zrobiło mu się żal i podał mu gorący talerz. – Zjedz gwałtownie i nie zwracaj na siebie uwagi, maluchu. Ilyès podziękował i jadł w milczeniu, obserwując salę. Klasyczna muzyka, eleganckie garnitury, olśniewające suknie. Pomyślał: Moja mama mieszka w takim miejscu… czy może jest równie biedna jak ja? Nagle rozległ się głos mistrza ceremonii: – Proszę państwa… oto panna młoda! Muzyka się zmieniła. Wszystkie spojrzenia zwróciły się ku schodom ozdobionym białymi kwiatami. Pojawiła się ona. Nieskazitelna suknia, pogodny uśmiech, długie, czarne, falowane włosy. Wspaniała. Promienna. Ale Ilyèsa sparaliżowało nie jej piękno, ale czerwona bransoletka na nadgarstku. Ta sama. Ta sama wełna. Ten sam kolor. Ten sam węzeł spracowany przez czas. Ilyès przetarł oczy, wstał nagle i ruszył drżąc. – Proszę pani… ta bransoletka… czy pani jest moją mamą? – wychrypiał. Na sali zapadła cisza. Muzyka grała dalej, ale nikt nie oddychał. Panna młoda zatrzymała się, spojrzała na bransoletkę, potem na chłopca. Poznała jego spojrzenie. Takie same. Nogi się pod nią ugięły. Uklękła przed nim. – Jak masz na imię? – zapytała, drżąc. – Ilyès… mam na imię Ilyès… – odpowiedział, płacząc. Mikrofon mistrza ceremonii upadł na podłogę. Zaszumiały szeptem głosy: – To jego syn? – To możliwe? – Boże… Pan młody, elegancki i opanowany, podszedł bliżej. – Co się stało? – spytał cicho. Panna młoda wybuchła płaczem. – Miałam osiemnaście lat… Byłam w ciąży… Sama… Bez wsparcia… Nie mogłam go zatrzymać. Zostawiłam, ale nigdy nie zapomniałam. Przez te lata nosiłam tę bransoletkę, mając nadzieję, iż kiedyś go odnajdę… Objęła mocno chłopca. – Wybacz mi, synku… wybacz mi… Ilyès objął ją na powrót. – Pan Bernard mówił, by cię nie nienawidzić. Nie jestem zły, mamo… Chciałem tylko cię znowu zobaczyć. Suknia biała zbrudziła się łzami i kurzem. Nikt na to nie zwracał uwagi. Pan młody milczał. Nikt nie wiedział, co zrobi. Odwołać wesele? Zabierzemy dziecko? Udawać, iż nic się nie stało? W końcu podszedł… I nie podniósł panny młodej. Kucnął przed Ilyèsem, na równi z nim. – Czy chciałbyś zostać z nami i zjeść razem obiad? – zapytał łagodnie. Ilyès pokręcił głową. – Chcę tylko mamę. Uśmiechnął się. I objął ich oboje. – jeżeli zechcesz… od dziś będziesz miał mamę… i tatę. Panna młoda spojrzała z rozpaczą. – Nie jesteś na mnie zły? Ukrywałam przed tobą przeszłość… – Nie żeniłem się z twoją przeszłością – szepnął. – Poślubiłem kobietę, którą kocham. I kocham jeszcze bardziej, wiedząc, co przeszłaś. Ta ceremonia już nie była luksusowa. Już nie była światowym wydarzeniem. Stała się święta. Goście bili brawo przez łzy. Świętowali nie tylko ślub, ale i ponowne spotkanie rodziny. Ilyès chwycił dłoń mamy, potem dłoni mężczyzny, który właśnie został jego ojcem. Nie było już bogatych ani biednych, nie było żadnych barier. Tylko cicha myśl w sercu dziecka: „Panie Bernardzie… Widzisz? Odnalazłem mamę…”