14 czerwca
Kiedy prosiłem o jedzenie na wystawnym weselu, zamarłem ze zdziwienia.
Mam na imię Maciej. Mam dziesięć lat.
Maciej to imię, które mi zostało. Nie pamiętam rodziców.
Gdy miałem dwa latka, pan Stanisław starszy, bezdomny mężczyzna, który spał pod mostem przy Wiśle, znalazł mnie w plastikowej misce, unoszącej się przy brzegu po wielkiej burzy.
Nie mówiłem jeszcze wtedy ani słowa. Ledwie raczkowałem. Płakałem tak długo, aż utraciłem głos.
Na mojej drobnej ręce był tylko jeden przedmiot:
– stara, postrzępiona, czerwona bransoletka i
– mokry kartonik, na którym z trudem można było przeczytać:
Proszę, niech człowiek o dobrym sercu zaopiekuje się tym dzieckiem.
Ma na imię Maciej.
Pan Stanisław nie miał niczego: ani domu, ani pieniędzy, ani rodziny.
Tylko zmęczone nogi i serce, które wciąż potrafiło kochać.
Mimo wszystko wziął mnie w ramiona i wychował za to, co zdobył: czerstwy chleb, darmowe zupy i zwroty za butelki.
Często do mnie mówił:
jeżeli kiedyś odnajdziesz swoją mamę, wybacz jej. Człowiek nie porzuca dziecka bez bólu w sercu.
Dorastałem pośród targów, wejść do metra i mroźnych nocy pod mostem. Nigdy nie wiedziałem, jak wygląda moja mama.
Pan Stanisław mówił, iż na tamtej kartce była smuga szminki, a w bransoletce zaplątany był długi, czarny włos. Twierdził, iż była młoda może zbyt młoda, by wychować dziecko.
Pewnego dnia pan Stanisław poważnie zachorował na płuca i trafił do szpitala miejskiego. Bez grosza przy duszy musiałem żebrać jeszcze częściej niż zwykle.
Popołudniu usłyszałem rozmowę przechodniów o wystawnym weselu w pałacu pod Warszawą ponoć najwspanialszym w tym roku.
Z głodem w brzuchu i suchością w gardle postanowiłem spróbować szczęścia.
Stałem nieśmiało przy wejściu.
Stoły uginały się od jedzenia: świeże pieczywo, pieczone mięsa, wykwintne ciasta, chłodne napoje.
Kucharz mnie zauważył, zrobiło mu się mnie żal i podał mi gorący talerz.
Zjedz szybko, dziecko, i siedź cicho, żeby nikt nie zauważył.
Podziękowałem i jadłem w milczeniu, lustrując salę.
Muzyka klasyczna, eleganckie garnitury, lśniące suknie.
Myślałem:
Może moja mama mieszka w takich miejscach… A może jest biedna jak ja?
Nagle rozległ się głos konferansjera:
Proszę Państwa… oto panna młoda!
Muzyka się zmieniła. Wszystkie spojrzenia skierowały się na schody przyozdobione białymi kwiatami.
I ona weszła.
Biała suknia, promienny uśmiech, długie, czarne włosy falujące na plecach.
Olśniewająca. Jasna jak gwiazda.
Ale mnie to nie jej uroda unieruchomiła.
To była ta bransoletka czerwona, zniszczona, splątana jak mojej.
Przetarłem oczy, podniosłem się nagle i ruszyłem, drżąc.
Proszę pani… ta bransoletka… czy pani… jest moją mamą? spytałem, łamiącym się głosem.
W sali zapadła cisza.
Muzyka grała, ale nikt nie oddychał.
Panna młoda zatrzymała się, spojrzała na nadgarstek, potem na mnie.
I rozpoznała moje spojrzenie.
Takie samo.
Opadła z sił, uklękła przede mną.
Jak masz na imię? szepnęła, trzęsąc się.
Maciej… Mam na imię Maciej odpowiedziałem, zalewając się łzami.
Mikrofon konferansjera upadł na podłogę.
Ludzie szeptali:
Czy to możliwe?
Syn?
Nie do wiary…
Pan młody, elegancki, opanowany mężczyzna, zbliżył się.
Co się dzieje? zapytał cicho.
Panna młoda rozpłakała się.
Miałam osiemnaście lat… Byłam w ciąży… sama… bez wsparcia. Nie dałam rady go zatrzymać przy sobie. Ale nigdy nie zapomniałam. Bransoletkę noszę cały czas, by wierzyć, iż kiedyś się odnajdziemy…
Objęła mnie mocno.
Wybacz mi, synku… przebacz mi…
Objąłem ją równie mocno.
Pan Stanisław kazał mi cię nie nienawidzić. Nie złoszczę się, mamo… Chciałem tylko cię zobaczyć.
Biała suknia nasiąkła łzami i kurzem. Nikt nie zwracał już uwagi.
Pan młody stał nieruchomo.
Nikt nie wiedział, co zrobić.
Zawiesić wesele? Zabierać dziecko? Udawać, iż nic się nie stało?
Nagle podszedł…
Nie pomógł pannie młodej wstać.
Przykucnął przy mnie, na moim poziomie.
Chciałbyś zostać i zjeść z nami? zapytał cicho.
Pokręciłem głową.
Pragnę mieć tylko mamę.
Uśmiechnął się.
Objął nas we troje.
To jeżeli chcesz… od dzisiaj będziesz miał mamę… i tatę.
Panna młoda spojrzała na niego rozpaczliwie.
Nie gniewasz się na mnie? Ukrywałam przeszłość…
Nie żeniłem się z twoją przeszłością odpowiedział. Poślubiłem kobietę, którą kocham. I kocham cię jeszcze mocniej, wiedząc przez co przeszłaś.
To wesele przestało być wystawne.
Przestało być pokazem.
Stało się czymś świętym.
Goście bili brawo, płakali.
Nie świętowali już tylko ślubu, ale ponowne spotkanie.
Chwyciłem dłoń mamy, potem dłoń pana, który właśnie nazwał mnie synem.
Nie było już bogatych i biednych, nie było podziałów i granic.
Tylko szept w moim sercu:
Panie Stanisławie… widzisz? Znalazłem mamę.
Dziś wiem, iż czasem euforia przychodzi tam, gdzie nie ma podziału na lepszych i gorszych. Najważniejsze jest mieć kogoś, komu można powiedzieć mamo, tato i nigdy już nie być samemu.
