Gdy moja córka powitała na świecie swoje siódme dziecko, zrozumiałam, iż moja cierpliwość naprawdę się wyczerpała!

Od dwudziestu lat mieszkam z córką i jej mężem, ale nie mam już siły tak dalej żyć.
Mam 65 lat i jestem babcią siedmiorga wnucząt. Wiele osób mogłoby mi zazdrościć wydaje się to ogromnym szczęściem. Gdybym tylko nie musiała ciągle ich pilnować, słuchać nieustannego hałasu, płaczu i awantur. Moja córka Zuzanna jakby zupełnie nie dostrzegała, ile ma dzieci i co to oznacza!
Gdy na świat przyszła nasza szósta wnuczka, usiadłam z Zuzanną do poważnej rozmowy. Nie sądziłam, iż będę edukować trzydziestopięcioletnią kobietę na temat antykoncepcji, ale naprawdę czułam się zmuszona. Gdy zdecydowali się na siódme dziecko, aż zakręciło mi się w głowie… Mamy tu w domu tylko pięć pokoi, a mieszka nas aż dziewięcioro.
Zuzanna ma wielkie szczęście ja i mój mąż przez całe życie ciężko pracowaliśmy, żeby wybudować większy dom pod Krakowem i kupić trochę ziemi. Teraz mój zięć, Przemek, gospodaruje na naszym polu, nazywa siebie rolnikiem, a Zuzanna dzielnie mu pomaga. Ja niemal nie wychodzę z kuchni gotuję od rana do nocy, bo przy tylu osobach wciąż ktoś jest głodny. Dzieci rosną, mają coraz większy apetyt, a nikt nie chce jeść dań z wczoraj codziennie musi być świeże.
Przy szóstej wnuczce miałam nadzieję, iż Zuzanna zrozumie, iż i ja potrzebuję odpoczynku trochę spokoju, by uwolnić się od płaczu, krzyków i pieluch, ale nic się nie zmieniło.
Od zawsze pozostaję w kontakcie z moim bratem, Andrzejem, który mieszka w Gdańsku sam jego córka wyjechała do Niemiec. Ostatnio zadzwonił, prosząc, żebym do niego przyjechała, bo źle się czuł. Oczywiście bardzo się o niego martwiłam, a jednocześnie poczułam ulgę, mogąc choć na chwilę wyrwać się z tego młyna.
Dziś Andrzej dochodzi już do siebie. Ja nie wiem, czy chcę wracać. Przy nim przypomniałam sobie, jak bardzo kocham czytać, słuchać starej polskiej muzyki, czy oglądać filmy. Na nowo czuję, iż mogę cieszyć się swoim wiekiem, zamiast czekać, aż wnuki dorosną. Nie wiem tylko, jak powiedzieć o tym rodzinie.
Teraz Zuzanna dzwoni i błaga, żebym wróciła. Mówi, iż sama sobie nie radzi. Co mam zrobić?