Marek wprowadził się do nas w piątek.
Rano poczułam zapach świeżej kawy.
W kuchni smażył jajecznicę, jakby mieszkał tu zawsze.
Pocałował mnie w policzek, uśmiechnięty, pewny siebie.
Powiedział, iż zawsze wcześnie wstaje.
Sprawiał wrażenie całkiem swojskiego.
Mój syn, Szymon, wszedł po chwili.
Skinął głową, nalał sobie soku, wypił go przy oknie.
Do stołu nie usiadł choćby na moment.
Pomyślałam, iż to tylko nastoletni bunt.
Mam czterdzieści cztery lata, jestem rozwiedziona, pracuję jako księgowa.
Marek jest starszy o pięć lat, wykłada na uniwersytecie.
On też jest po rozwodzie.
Poznaliśmy się przez znajomych, pisaliśmy do siebie długo.
Przy nim znów poczułam się kobietą, nie tylko matką.
Na początku Marek przychodził tylko, gdy Szymona nie było.
Potem postanowiłam nic nie ukrywać.
Szymon był już wystarczająco dorosły, żeby to zrozumieć.
Przedstawiłam ich sobie spokojnie, bez scen.
Odetchnęłam z ulgą.
Ale zaczęły się drobiazgi, których nie chciałam zauważać.
Szymon przestał jeść śniadania, kiedy Marek nocował.
Mówił, iż nie jest głodny.
Coraz częściej wracał późno z treningów.
Weekendy spędzał u babci w Katowicach.
Myślałam, iż to dobrze, iż ma swoje życie.
Cztery miesiące później Marek zostawał już prawie codziennie.
Oswajałam się z myślą, iż zamieszka u nas na stałe.
Pewnego wieczora został w środku tygodnia.
Rano Szymon wszedł do kuchni i zamarł.
Zobaczył Marka, odwrócił się, wrócił do pokoju.
Pobiegłam za nim.
Siedział na łóżku, wpatrzony w podłogę.
– Szymon, co się dzieje? – zapytałam cicho.
Milczał długo.
– Mamo, ja się go boję. Nie mogę mieszkać z nim w jednym domu.
Zamarło mi serce.
Usiadłam obok, próbując nie panikować.
– Co się stało? Dlaczego tak mówisz?
Podniósł na mnie wzrok.
– Odkąd Marek tu zamieszkał, czuję się, jakbym tu przeszkadzał.
– On ciągle mówi, iż w domu nie może być dwóch mężczyzn.
– Że niedługo wszystko się zmieni.
– Powiedział to wprost? – spytałam.
– Powiedział, żebym się przyzwyczaił, bo budujecie rodzinę.
– Że ja już jestem prawie dorosły.
– Zasugerował, iż może łatwiej byłoby mi zamieszkać z babcią.
Wieczorem czekałam na Marka.
Drżały mi ręce.
– Powiedziałeś mojemu synowi, iż ma się przyzwyczaić? – zapytałam bez ogródek.
Westchnął ciężko.
– Chciałem tylko ustalić zasady.
– Skoro się przeprowadzam, chcę normalnej rodziny.
– On już jest duży, za chwilę wyfrunie.
– Musimy myśleć o przyszłości, o nas.
Patrzyłam na niego i czułam, jak coś we mnie pęka.
– To mój syn. To jego dom.
– Nie jest gościem, którego trzeba się przyzwyczaić do zniknięcia.
Marek spojrzał na mnie zdziwiony.
– Nie chciałem tego tak powiedzieć.
– Ale powiedziałeś – odparłam.
Tej nocy nie zasnęłam.
Myślałam o twarzy Szymona, o jego strachu.
Rano zapytałam go prosto:
– Chcesz, żeby Marek się wyprowadził?
Pokiwał głową, nie odrywając oczu od podłogi.
– Chcę, żeby było jak dawniej.
Zrozumiałam, iż dom to nie miejsce dla kompromisów z czyimś strachem.
Powiedziałam Markowi, iż musi się wyprowadzić.
Nie krzyczał, nie protestował długo.
Spakował rzeczy w ciszy.
Szymon patrzył z progu swojego pokoju.
Kiedy drzwi się zamknęły, podeszłam do niego.
– Przepraszam, iż nie zauważyłam wcześniej.
Objął mnie mocno, pierwszy raz od miesięcy.
– Dziękuję, mamo.
Usiedliśmy razem do stołu, jak dawniej.
Zrobiłam jajecznicę, bez pośpiechu.
Szymon się uśmiechnął, nalał sobie soku.
Tym razem usiadł.
Dom znowu należał do nas.
