Gdy miał dziesięć lat, wypowiedział jedno zdanie – i nikt nie potraktował go poważnie. Bo dorośli często myślą: dzieci opowiadają „ładnie” – i gwałtownie zapominają.

Miał dziesięć lat, kiedy rzucił mimochodem pewne zdanie zupełnie jakby to było tylko zabawne przekomarzanie się. Dorośli, jak to dorośli, pomyśleli: Aaa, dzieci gadają ładnie jutro już nie będą pamiętać. Ale Bartek nie zapomniał. To się wydarzyło kiedyś w szkole podstawowej w Lublinie, gdzie dziesięcioletni Bartek Mroczek usiadł w ławce obok dziewczynki o imieniu Jagoda […]