Kasia stała przy kasie i płaciła za zakupy.
Wojtek odstąpił na bok, jakby to nie jego sprawa.
Pakowała produkty do toreb sama.
On już wychodził ze sklepu.
Na chodniku czekał, paląc papierosa.
— Wojtek, weź torby, proszę — powiedziała, podając mu dwie siatki.
Spojrzał na nią zdziwiony.
— A ty co? — zapytał.
Kasia zmieszała się.
Przecież to normalne, iż mężczyzna pomaga.
— Są ciężkie — dodała.
— No i? — upierał się Wojtek.
Widział jej złość, ale nie ustępował.
Przyspieszył kroku, wiedząc, iż go nie dogoni.
Myślał sobie: „Nie jestem osłem do dźwigania”.
Dziś chciał ją upokorzyć.
— Wojtek, gdzie idziesz? Weź torby! — krzyknęła, powstrzymując łzy.
Torby były naprawdę ciężkie.
To on sam je napakował.
Do domu mieli pięć minut piechotą.
Z takim ciężarem droga wydawała się bez końca.
Kasia szła, walcząc z łzami.
Liczyła, iż mąż zaraz wróci.
Ale on oddalał się coraz bardziej.
Chciała rzucić torby na ziemię.
Jakoś jednak szła dalej, krok za krokiem.
Przed blokiem usiadła na ławce, wyczerpana.
Chciało jej się płakać ze złości.
Ale na ulicy nie wypadało.
Czy miała to po prostu przełknąć? Nie.
On nie tylko zignorował ją, ale celowo upokorzył.
Przed ślubem był inny, czuły.
Teraz dobrze wiedział, co robi.
— Cześć, Kasia! — usłyszała głos sąsiadki.
— Dzień dobry, pani Jadziu — odpowiedziała, zmuszając się do uśmiechu.
Pani Jadwiga mieszkała piętro niżej.
Była dawną przyjaciółką babci Kasi.
Po jej śmierci pomagała dziewczynie we wszystkim.
Kasia nie miała już nikogo bliskiego.
Matka mieszkała daleko, z nową rodziną.
Ojciec dawno zniknął z jej życia.
Pani Jadwiga była dla niej jak rodzina.
Kasia postanowiła oddać jej zakupy.
Przecież nie dźwigała ich na próżno.
Emerytura pani Jadzi była skromna.
Kasia lubiła ją czasem rozpieszczać.
— Chodźmy, pani Jadziu, pomogę to zanieść — powiedziała, chwytając torby.
W kuchni zostawiła wszystko dla sąsiadki.
Śledzie, pasztet, brzoskwinie w syropie.
Pani Jadwiga wzruszyła się do łez.
Kasia poczuła wyrzuty, iż robi to tak rzadko.
Pożegnały się ciepłym uściskiem.
Gdy Kasia wróciła do siebie, Wojtek jadł coś w kuchni.
— A torby? — zapytał, jakby nic się nie stało.
— Jakie torby? — odpowiedziała spokojnie. — Te, które mi pomogłeś nieść?
— Nie dramatyzuj — zaśmiał się nerwowo. — Źle się czujesz?
— Nie. Tylko wyciągnęłam wnioski.
Wojtek zesztywniał, bo oczekiwał krzyku, nie ciszy.
Cisza bolała bardziej niż każda kłótnia.
