Kasia stała przy kasie i pakowała zakupy.
Tomek czekał z boku, nic nie robiąc.
Gdy skończyła, wyszła ze sklepu sama.
Tomek stał przed wejściem i palił papierosa.
— Tomek, weź torby, proszę — powiedziała, podając mu siatki.
Spojrzał na nią dziwnie.
— A ty co? — spytał z ironią.
Kasia nie rozumiała tej odpowiedzi.
Przecież mąż powinien pomóc żonie.
— Są naprawdę ciężkie — dodała spokojnie.
— No i? — burknął i odwrócił wzrok.
Nie miał zamiaru jej pomagać.
Ruszył przodem, pewny, iż go nie dogoni.
Myślał sobie, iż nie jest wielbłądem ani służącym.
Uznał, iż dziś pokaże jej, kto tu rządzi.
— Tomek, gdzie idziesz? Weź te torby! — krzyknęła, już bliska łez.
Torby były ciężkie, bo sam napakował wózek do pełna.
Do domu było blisko, ale z takim ciężarem droga wydawała się wieczna.
Szła dalej, powstrzymując płacz.
Liczyła, iż to tylko głupi żart.
Lecz Tomek oddalał się coraz bardziej.
Dotarła pod blok i usiadła na ławce, wyczerpana.
Czy można to wybaczyć?
Nie, bo zrobił to z premedytacją.
Przed ślubem był inny, troskliwy i uważny.
Teraz wiedział dokładnie, co robi.
— Dzień dobry, Kasia! — usłyszała głos sąsiadki.
— Dzień dobry, pani Halinko — odpowiedziała, zmuszając się do uśmiechu.
Pani Halina była jedyną bliską osobą, jaka jej została.
Po śmierci babci pomagała Kasi we wszystkim.
Matka żyła daleko, z nowym mężem i dzieckiem.
Ojciec zniknął z jej życia dawno temu.
Pani Halina stała się dla niej rodziną.
Kasia postanowiła oddać jej zakupy.
Torby nie zostały zniesione na darmo.
Emerytura sąsiadki była skromna, a Kasia chciała ją wspierać.
— Chodźmy, pomogę pani wnieść zakupy — powiedziała, chwytając siatki.
W kuchni postawiła wszystko na stole.
Pani Halina zobaczyła śledzie, pasztet i brzoskwinie w syropie.
Wzruszyła się, bo rzadko mogła sobie na to pozwolić.
Kasia poczuła wyrzuty, iż nie robi tego częściej.
Pożegnały się ciepło, a Kasia wróciła na swoje piętro.
Tomek czekał w drzwiach, jedząc coś z lodówki.
— Gdzie torby? — zapytał, jakby nic się nie stało.
— Jakie torby? — odpowiedziała chłodno. — Te, które mi „pomogłeś” nieść?
— No weź, nie dramatyzuj — próbował żartować. — Naprawdę się wkurzyłaś?
— Nie — powiedziała spokojnie. — Wyciągnęłam wnioski.
Tomek zesztywniał, spodziewając się krzyku.
Cisza okazała się gorsza niż awantura.
— Jakie wnioski? — spytał niepewnie.
— Nie mam męża — odpowiedziała. — Myślałam, iż wyszłam za mąż, a wyszło inaczej.
— Nie rozumiem — udawał obrażonego.
— Ja chcę mężczyzny — powiedziała, patrząc mu w oczy. — A ty chcesz kobiety, która będzie mężczyzną.
Zapadła cisza.
Kasia postawiła torebkę i spojrzała na niego ostatni raz.
— Koniec, Tomek. To już nie moja walka.

















