Gdy Halina wróciła ze sklepu i zaczęła rozpakowywać zakupy, usłyszała dziwne hałasy w pokoju syna i synowej. Zdziwiona, weszła zobaczyć co się dzieje. – Walu, dokąd się wybierasz? – zapytała, widząc synową pakującą walizki. – Wyjeżdżam od was! – odpowiedziała przez łzy Walentyna i podała jej milcząc kartkę. Halina przeczytała list i zamarła z wrażenia Jan przywiózł narzeczoną Walentynę do rodzinnej wsi, do domu matki. Halina ucieszyła się, bo w końcu po trzydziestce syn postanowił się ożenić. Była nadzieja na pomoc na stare lata. Dom był zadbany, po mężu został porządny warsztat i gospodarstwo, a Jan był jedynakiem, bo Halina nie mogła już mieć więcej dzieci przez ciężką, wiejską pracę. Walentyna była o dziesięć lat młodsza od Jana, drobna i nieśmiała. Gdy zamieszkała w gospodarstwie, cała wieś jej zazdrościła bogatego męża. Urodziła mu dwóch synów i córkę. Gdy najmłodsza miała pięć lat, a najstarszy dziesięć, Jan postanowił wyjechać z kolegą do miasta za pracą. – Nie masz dość pieniędzy? – dziwiła się matka – Mamy wszystkiego pod dostatkiem. Kto zajmie się gospodarstwem? Ja już nie dam rady. – Mam dość tej roboty, mamo! Przeprowadzę rodzinę do miasta, dzieci muszą się uczyć. Sprzedamy dom, pojedziesz też z nami. Halina i Walentyna były sobie bliskie – synowa gwałtownie zaczęła ją nazywać mamą. Gdy Jan zaczął wyjeżdżać, pisał tylko listy i zostawiał trochę pieniędzy. Aż któregoś dnia Walentyna, zapłakana, spakowała walizki i podała Halinie kartkę: „Walentyno, mam już kogoś innego. Dom po matce i tak będzie mój, więc nie trać czasu – wyjedź, dasz sobie radę. Tu masz trochę pieniędzy na start. Jan.” Halina nie pozwoliła synowej odejść z dziećmi – „Nie oddam was, nie będę sama!” Po latach Jan wrócił z nową żoną i chciał namówić matkę na sprzedaż domu. Ale dzieci nie rozmawiały już z ojcem, sam musiał odejść. Dziś Walentyna i wnuki zajmują się gospodarstwem, a Halina wie, iż rodzina to nie ci, którzy odchodzą, ale ci, którzy zostają.