Ewa stała przed lustrem w białej sukni, nie mogąc uwierzyć, jak potoczyły się sprawy

Ewa stała przed lustrem w białej sukni.

Nie mogła uwierzyć, jak potoczyły się sprawy.

Suknia leżała idealnie.

Mama trzy tygodnie dopracowywała każdą fałdkę i każdy cekin.

Teraz ta piękność wisiała na niej jak całun.

– Ewka, gotowa? – Do pokoju zajrzała ciocia Halina, przyjaciółka mamy.

– Goście już schodzą, samochody podjechały.

– Gotowa – skłamała Ewa, poprawiając welon.

– Ciociu Haniu, może jednak odwołamy? Coś tu nie tak…

– Co ty pleciesz, dziecko! – Kobieta załamała ręce.

– Twoja mama tyle sił włożyła, tyle pieniędzy wydała!

– Goście przyjechali, stół nakryty.

– A twój Marcin… – Ciocia Halina pokręciła głową.

– Sam sobie winien. Nie miał się wymykać w ostatniej chwili!

Mama weszła z oczami czerwonymi od płaczu.

Jej twarz była jednak twarda jak kamień.

– Koniec, Ewka. Dosyć jęczenia! – Powiedziała stanowczo.

– Nie pozwolę temu palantowi zepsuć nam święta.

– Urządzimy wesele, niech cała Łódź widzi, jaką mam piękną córkę!

– Mamo, ale to śmieszne! Wesele bez pana młodego!

– Co ludzie powiedzą?

– A co niby? – Mama podeszła, poprawiła Ewie kolczyki.

– Powiedzą, iż Barbara Nowak to kozak.

– Że nie siadła w domu i nie beczała.

– Że pokazała wszystkim, jak zasługuje jej córka. Otóż to!

Ewa westchnęła ciężko.

Mama była w swoim żywiole.

Gdy coś postanowiła, nie dało się jej wyperswadować.

Postanowiła wczoraj wieczorem, gdy zadzwonił Marcin.

Powiedział wtedy, iż nie jest gotowy na małżeństwo.

– Mamo, wyobrażasz sobie ten wstyd? – Spróbowała jeszcze raz Ewa.

– Wstyd to jak dziewczyna czeka latami na niegodnego chama!

– My pokażemy, iż dajemy radę bez niego!

Mama odwróciła się do drzwi.

– Koniec gadania. Ruszamy!

W sali zebrało się już z czterdzieści osób.

Krewni, sąsiedzi, koleżanki mamy z pracy.

Kłócili się szeptem, rzucając współczujące spojrzenia.

Ewa czuła się jak w absurdalnym teatrze.

– Och, Ewuniu, jakaż ty śliczna! – Podbiegła kuzynka Olga.

– A gdzie… no wiesz… jak tam?

– Jak widzisz – odparła Ewa sucho.

Mama weszła na małe podwyższenie, gdzie zwykle grała kapela.

Zastukała łyżeczką w kieliszek.

– Kochani! – Zaczęła. – Dziś niezwykły dzień.

– Moja córka Ewa wychodzi za mąż… za swoje nowe życie!

– Za wolność od ludzi niegodnych! Za prawo do radości!

W sali zapadła cisza.

Ktoś zakrztusił się niezręcznie.

– Baśka, ty oszalała? – Szeptała siostra mamy, Danuta.

– Przeciwnie, pierwszy raz oprzytomniałam! – Odparła mama.

– Ewa, chodź tu!

Ewa niechętnie podeszła do mamy.

Ta objęła ją za ramiona.

– Oto moja piękność! Mądra, dobra, złote rączki!

– A ten… jak mu tam… Marcin, nie był jej wart!

– I niech wszyscy wiedzą – nie płaczemy, świętujemy!

– Mamo, przestań – syknęła Ewa przez zęby.

– Nie przestanę! – Mama wzniosła kieliszek.

– Za moją córkę!

Za to, iż na czas pojęła, z kim nie wiązać się nigdy.