Wróciłam z pracy do kawalerki na Piotrkowskiej i stanęłam w drzwiach salonu tak nagle, iż torba omal nie spadła mi z ramienia. Kawałek ściany, ponad metr dwadzieścia, po prostu nie istniał. Kanapa odjechana na środek pokoju, na podłodze pył gipsowy gęsty jak mąka, a pod oknem porządnie poukładane płyty kartonowo-gipsowe. Pośrodku tego wszystkiego stał mój mąż, Marek, z nożem do tapet w ręce.
– Co się stało? – zapytałam, choć widziałam dokładnie, co się stało.
Marek zrobił taką twarz, jaką robią ludzie, gdy liczą, iż nie będziesz dopytywać. – Wygląda gorzej, niż jest. Gniazdko się obluzowało, zdjąłem osłonę, sprawdzić przewody, a tynk zaczął się kruszyć, no i… poszło dalej.
Odłożyłam torbę na komodę. – Marek, tam jest dziura, w którą zmieściłby się rower.
– Trochę się zapędziłem.
– Trochę?
– Naprawię to.
Marek pracuje na budowie od dwunastu lat. Z obluzowanej klamki robił czasem wymianę całych drzwi, więc przez chwilę próbowałam w to uwierzyć. Ale na podłodze leżały wiertarka, łom, poziomica, lampa warsztatowa – wszystko ułożone równo, w zasięgu ręki. Nie porzucone w pośpiechu. Przygotowane. A kawałki płyty gipsowej nie były pokruszone przypadkiem – miały równe, czyste krawędzie, jakby ktoś je wycinał z namysłem, metr po metrze.
– Zaplanowałeś to – powiedziałam.
– Co ty mówisz.
– Nie otworzyłeś tej ściany przez przypadek.
– Powiedziałem ci już, jak było.
– Więc czemu nie zadzwoniłeś do mnie?
Potarł czoło. – Bo wiedziałem, iż zrobisz z tego aferę.
– Marek, wyszłam rano z kompletną ścianą. – Wskazałam za niego. – Wróciłam z połówką.
– Nie będę teraz dyskutował o gipsie.
– Więc wyjaśnij.
– Po kolacji.
– Czemu po kolacji?
– Bo tak powiedziałem.
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, na schodach rozległy się kroki. Zbiegła nasza córka, jedenastoletnia Hania. Ta dziewczynka wypytuje o wszystko – dlaczego lodówka inaczej buczy, skąd się wzięła szczelina w parapecie, czemu sąsiadka z dołu zawsze wiesza pranie we wtorek. Oczekiwałam gradu pytań o dziurę w ścianie wielkości telewizora. Zamiast tego Hania rzuciła na nią jedno krótkie spojrzenie i poszła dalej.
To mnie zatrzymało bardziej niż cokolwiek innego tego dnia.
– Hania. Byłaś w domu, kiedy tata to robił?
Jej oczy na sekundę zjechały na Marka.
– Była na górze – wtrącił Marek, zanim ona zdążyła otworzyć usta.
Hania popatrzyła na niego, potem na mnie. – Tak – powiedziała cicho, wzięła jogurt z kuchni i zniknęła na piętrze.
Przy kolacji Hania ledwo się odzywała. Za każdym razem, gdy wracałam do ściany, jej wzrok uciekał w stronę Marka, zanim cokolwiek powiedziała. Marek za to unikał tematu całkowicie. Spytałam, kiedy naprawi. Zaczął mówić o nowym kontrakcie na budowie przy Nowej. Spytałam, co adekwatnie było z tym gniazdkiem. Przeszedł na temat weekendowego wyjazdu do teściów do Łowicza. Spytałam, czemu potrzebował łomu do naprawy przewodów. Zainteresował się nagle prognozą pogody na TVN.
Po kolacji Marek zebrał narzędzia i zszedł do komórki na dole. Ja poszłam do sypialni. Za oknem bure listopadowe niebo, w radiu sąsiad z dołu właśnie włączył wiadomości na cały regulator – to się nie zmienia nigdy, codziennie o dziewiętnastej. Pięć minut później ktoś zapukał.
– Wejdź.
Hania weszła i zamknęła drzwi. Nie na wpół – domknęła je do końca.
– Tata jeszcze jest w komórce?
– Tak.
Stanęła przy drzwiach, nie podchodząc bliżej. Coś mi się ścisnęło w brzuchu.
– Hania, co się stało?
Zniżyła głos. – Tata skłamał.
– W czym?
– W tym gniazdku. On nic nie naprawiał.
– Więc czemu rozwalił ścianę?
Podeszła bliżej, siadła na brzegu łóżka. – On czegoś szukał.
– Czego?
– Nie wiem. Nie powiedział mi. Ale go widziałam.
– Kiedy?
– Wcześniej. Zeszłam po wodę, a tata miał już kawałek ściany otwarty.
– I co robił?
– Świecił latarką do środka. Odgarniał wełnę izolacyjną i sprawdzał za nią. Potem mierzył różne miejsca na ścianie i otwierał kolejny kawałek. – Pokazała to rękami, jak odgarniał coś i mierzył. – Wyglądało, jakby wiedział, iż tam coś jest schowane.
Puls mi przyspieszył.
– pozostało coś – dodała. – Zanim zaczął wycinać, rozmawiał z kimś przez telefon. Nie wiedział, iż go słyszę.
– Co usłyszałaś?
Przełknęła ślinę, głos zrobił się szeptem, choć nie taki szept z filmów – raczej taki, jaki ma dziecko, które samo nie wie, czy powinno to mówić. – Powiedział: "Jeśli to jeszcze tam jest, ona się nigdy nie dowie, co zrobiliśmy".
Nie mogłam przez chwilę wydać głosu.
– Dokładnie to?
– Dokładnie.
– Z kim rozmawiał?
– Nie wiem. Nie powiedział imienia.
Myśli zaczęły mi się mieszać szybciej, niż umiałam je układać. jeżeli to jeszcze tam jest. Ona się nigdy nie dowie. Co zrobiliśmy. Kim była ta "my"? I czego Marek szukał tak desperacko, iż wolał rozbić ścianę niż poczekać do mojego powrotu?
Hania sięgnęła do kieszeni bluzy.
– pozostało jedno.
– Co?
– Tata zaczął wycinać od gniazdka. Ale szukał w złym miejscu.
– Co masz na myśli?
Powoli wyjęła rękę z kieszeni. Palce zaciśnięte na czymś małym.
– Zobaczyłam coś kawałek dalej, zanim on to znalazł.
– Hania…
Otworzyła dłoń.
Na jej otwartej dłoni leżała mała metalowa karta – pendrive wielkości kciuka, w czarnej gumowej osłonce, taki, jaki Marek nosił zwykle przy kluczach od firmowego busa. Obok niego, złożona na pół, pożółkła wizytówka z logiem dewelopera i nazwiskiem, którego nigdy wcześniej nie słyszałam.
Wszystko ułożyło się w jedną linię: przygotowane narzędzia, równo wycięte kawałki płyty, odmowa wyjaśnień, telefon, który miał być tajemnicą. Marek nie otworzył tej ściany, bo coś wymagało naprawy. Otworzył ją, bo coś tam zostało schowane – i chciał to znaleźć, zanim ja wrócę do domu.
Zabrałam pendrive z ręki Hani i poszłam do kuchni po swój laptop. Na ekranie okazało się jedno zdjęcie – skan umowy przedwstępnej na lokal usługowy przy ulicy Zgierskiej, podpisany przez Marka i kobietę o nazwisku Dorota Wasik, z datą sprzed ośmiu miesięcy. Kwota w umowie: sto dziewięćdziesiąt tysięcy złotych, wypłacona z naszego wspólnego konta oszczędnościowego, tego samego, na które od lat odkładałam co miesiąc po pięćset złotych na remont kuchni. Marek wyprowadził te pieniądze przez trzy przelewy, każdy poniżej progu, który wymagałby mojej zgody jako współwłaścicielki konta.
Nie czekałam do rana. Zadzwoniłam do mojej siostry, prawniczki, i poprosiłam, żeby nazajutrz spotkała się ze mną w jej biurze na Piłsudskiego. Następnego dnia, z wydrukowaną umową i wyciągiem z konta w plastikowej teczce, złożyłam w banku wniosek o zablokowanie dalszych przelewów z rachunku wspólnego i o jego rozdzielenie na dwa osobne. Urzędniczka w okienku, nie pytając o nic więcej, powiedziała tylko: "Dobrze, iż pani przyszła z dokumentami, bez tego nic bym nie mogła zrobić." Tego samego dnia zmieniłam zamek w drzwiach do mieszkania – nowy, patentowy, od firmy spod bloku, która robi to w pół godziny.
Marek wrócił z pracy o osiemnastej. Stał przed drzwiami, próbując starego klucza, który nie chciał wejść. Zapukał. Otworzyłam, ale zostawiłam łańcuch zaczepiony.
– Co się dzieje? – zapytał przez szparę.
Podałam mu przez otwór kopię umowy z Zgierskiej.
Zamilkł, patrząc na papier w swojej ręce dłużej, niż trwa przeczytanie jednej strony.
– Konto jest już rozdzielone – powiedziałam. – Twoja połowa tego, co zostało, czeka na ciebie w banku. Resztę, sto dziewięćdziesiąt tysięcy, które wypłaciłeś na lokal z panią Wasik, odliczyłam od twojej części przy podziale majątku. Mój prawnik już to zgłosił.
– Możemy to przedyskutować, dać mi szansę…
– Hania śpi u cioci do niedzieli. Twoje rzeczy stoją spakowane w dwóch walizkach w korytarzu, możesz je zabrać teraz albo jutro przed dziesiątą, kiedy przyjedzie firma, żebym mogła wymienić wykładzinę w salonie.
Zamknęłam drzwi na zasuwkę. Przez chwilę stał jeszcze na klatce – usłyszałam, jak wydycha powietrze, głośno, jak ktoś, kto właśnie zrozumiał, iż nie ma już nic do powiedzenia – a potem kroki na schodach, w dół, aż ucichły.
