Dzisiaj znów wróciła ta sama myśl.
Życie pod jednym dachem z Antonim i jego rodziną zaczyna mnie przerastać.
Mieszkamy w domu, który Antoni odziedziczył razem z bratem.
Brat ma na imię Paweł.
Jest jeszcze jego żona, Kinga.
Kuchnia wspólna, rachunki na pół, teoretycznie wszystko w porządku.
Tylko bratowa uważa, iż obowiązki domowe jej nie dotyczą.
Nie umyje talerza, nie obierze ziemniaka.
Czasem chce mi się wręczyć jej szczotkę i powiedzieć: „Witaj w rzeczywistości!”.
W środku kipię jak barszcz na wielkanocnym stole.
Gdy wychodziłam za Antoniego, myślałam, iż wspólne mieszkanie to dobry pomysł.
Taniej, wygodniej, dom duży.
Paweł spokojny, pracuje w warsztacie, rzadko bywa w domu.
Kinga to zupełnie inna historia.
Na początku myślałam, iż się tylko wstydzi.
Minęło pół roku i zrozumiałam swój błąd.
Kinga to mistrzyni unikania pracy.
Siedzi w pokoju, przegląda telefon, maluje paznokcie.
Ja w tym czasie gotuję obiad dla czterech osób.
System mieliśmy prosty – zakupy wspólne, gotowanie na zmianę.
Ja z Antonim biorę pół tygodnia.
Paweł czasem coś usmaży.
A Kinga? Jej dzień to pizza na dowóz albo jogurt.
Nawet kubka po sobie nie umyje.
Policzyłam raz naczynia w ciągu tygodnia.
Połowa to jej kawy z resztkami latte.
Gdy przypominam jej o sprzątaniu, patrzy jak na ufoludka.
„Oj, Danusiu, zapomniałam, zrobię jutro” – mówi.
Jutro nigdy nie nadchodzi.
Próbowałam rozmawiać z Antonim.
„Antoni, twoja bratowa traktuje nas jak służbę” – mówię.
„Może Paweł z nią pogada?”.
Antoni się śmieje: „Danka, nie dramatyzuj”.
„Kinga po prostu nie przywykła do obowiązków”.
„Wychowała się w mieście, mama za nią wszystko robiła”.
W mieście? Ja też jestem z miasta.
A jednak umiem obrać marchewkę i umyć podłogę.
Paweł wzruszył ramionami, gdy poruszyłam temat.
„Kinga jest jaka jest. Nie chce gotować, to nie zmuszaj”.
Nie zmuszaj? A kto nas wtedy wykarmi?
Parę dni temu był moment, który mnie dobił.
Przygotowywałam bigos, prawdziwy, taki jak Antoni lubi.
Dwie godziny przy garnkach, nakryty stół.
Kinga zeszła, nabrała pełen talerz.
„Danusia, dlaczego kapusta taka sucha? Trzeba było więcej smalcu” – powiedziała.
Omal nie upuściłam widelca.
Dwie godziny pracy, a usłyszałam tylko krytykę.
Nawet nie podziękowała, zjadła i wyszła.
Talerz zostawiła na stole.
Nie wytrzymałam: „Kinga, jeżeli nie smakuje, gotuj sobie sama”.
Ona tylko z fochem: „Ale ja nie umiem, ty robisz to lepiej”.
Lepiej? Czy to znaczy, iż jestem już kucharką tej rodziny?
Zaczęłam się zastanawiać, co dalej robić.
Pierwsza opcja – strajk.
Przestać gotować, sprzątać, kupować jedzenie.
Zobaczymy, co Kinga powie, gdy w lodówce zostanie tylko jej jogurt.
Druga opcja – rozmowa w cztery oczy.
„Kinga, to nie hotel. Pomagasz albo jadasz na mieście” – chciałam powiedzieć.
Bałam się, iż znowu zacznie udawać, iż nie rozumie.
Trzecia opcja – pogodzić się.
Ale to nie w moim stylu.
Nie zamierzam być służącą we własnym domu.
Czasem marzę, żebyśmy wynajęli mieszkanie i wyprowadzili się.
Ale ten dom to rodzinny majątek Antoniego.
On go kocha, a ja też się przywiązałam.
Jest ogród, taras, czuć tu duszę domu.
Nie chcę rezygnować z tego przez Kingę.
Próbowałam podzielić kuchnię na strefy odpowiedzialności.
Kinga tylko skinęła głową.
Dalej piła kawę z mojego ulubionego kubka.
Chyba jest nie do przebicia.
Przyjaciółka poradziła mi, gdy się poskarżyłam.
„Danka, daj jej konkretne zadanie. Niech gotuje w każdy wtorek” – powiedziała.
Spróbowałam, wyznaczyłam dzień.
Kinga powiedziała: „Oj, wiesz, we wtorek mam sprawy…”.
I tak zawsze.
Każdy tydzień, ta sama wymówka.
Czuję, iż tracę siły.
Jeszcze nie wiem, jak to się skończy.
