Dzisiaj postawiłem na swoim wobec wszędobylskiej siostry mojej żony.
— Mama mówi, iż restauracja jest potwierdzona — oznajmiła Kasia swobodnym tonem.
Ignorowała napięcie w głosie Ewy.
— A co do pieniędzy? Ty i Marek już wszystko przelaliście?
Ewa zawahała się, szukając słów.
Kasia ciągnęła dalej, nie czekając na odpowiedź.
— To nie jest wielka kwota, szczerze mówiąc.
— choćby myślałam dołożyć z własnej kieszeni.
— Ale z moimi wydatkami… To przecież dla mamy, rozumiesz.
— Czekaj — przerwała Ewa, próbując zachować spokój.
— Nigdy nie ustalaliśmy czegoś takiego.
— Marek mi nic nie mówił.
— Och, wiesz przecież, iż on zawsze o wszystkim zapomina — zaśmiała się Kasia.
— Powiedziałam mu, iż wyjdzie wam około dwustu tysięcy złotych.
— To rozsądna suma na taką okazję, no nie?
Słowa brzmiały, jakby decyzja była już podjęta.
Ewa ścisnęła telefon, czując rosnącą irytację.
— Dwieście tysięcy? — powtórzyła wolno, prawie szeptem.
— Tak, choćby dostałam zniżkę! Mamy ciasta, obsługę, sami zobaczycie.
— Mama będzie zachwycona.
— Nie stresuj się, już wpłaciłam zaliczkę.
— Marek powiedział, iż wyślecie resztę.
Kasia rozłączyła się, nie czekając na odpowiedź.
Ewa siedziała nieruchomo, wpatrując się w telefon.
W gardle miała guzek.
W głowie jedną myśl: znowu to samo.
Tylko bierz, nic nie dając w zamian.
Wieczorem w kuchni powietrze było napięte jak struna.
Marek otworzył lodówkę, wyjął piwo.
— Kasia mówiła, iż nie chcesz dać pieniędzy na restaurację — mruknął, nie patrząc na żonę.
Ewa zdrętwiała.
— Nie chcę? Tak powiedziała?
— Czy ja odmówiłam? Nie miałam o tym pojęcia.
Marek odwrócił się, marszcząc brwi.
— Daj spokój, ona nie robi tego dla siebie.
— Mama nie obchodzi urodzin co roku.
— A gdzie tu norma, iż my za to płacimy?
— Dwieście tysięcy, Marek! To jest w porządku?
Marek wzruszył ramionami, odwracając wzrok.
— No cóż, to dla mamy. Czego chcesz?
— Kasia wszystko zorganizowała.
Ewa prychnęła.
— Oczywiście, świetna robota. Łatwo wydawać cudze.
— Nie rozumiem, dlaczego od razu się na to zgodziłeś.
— Rozmawialiśmy o tym? Nie. Ona zdecydowała, a ty kiwnąłeś głową.
— Przestań — zamachał ręką Marek.
— Ona tylko stara się, jak może.
— Dla kogo? Dla nas? Dla mamy? A może dla siebie?
Ewa podniosła głos, ale natychmiast go ściszyła.
— Marku, mam dość.
— Dla niej zawsze: dajcie, przelejcie, zapłaćcie.
— A potem znika, jakby nigdy nic.
Milczał, wpatrując się w szklankę.
— Co mam niby zrobić? Taka już jest.
— Porozmawiaj z nią, jeżeli chcesz.
— Już to zrobiłam — odcięła się Ewa.
— I wiesz, co mi powiedziała? Że to nasz obowiązek.
— A czego się spodziewałaś? Ona wszystko ogarnia sama.
— Może jej życie jest trudniejsze niż nasze.
— Ona ogarnia?! Marek, ona wykorzystuje wszystkich wokół.
— A ty ją w tym wspierasz!
Rozmowa utknęła w martwym punkcie.
Marek mruknął coś niewyraźnego i wyszedł.
Ewa została sama z myślami.
Następnego ranka zadzwonił niespodziewany telefon.
Ewa odebrała bez entuzjazmu.
— Cześć, Ewka! Nie jesteś zajęta? — Kasia brzmiała dziwnie pogodnie.
— Słucham — odparła Ewa oschle.
— Słuchaj, potrzebuję pomocy.
— Zaczęłam mały projekt z sąsiadką, sklep internetowy.
— No więc muszę coś opłacić, a nie mam teraz gotówki.
— Pomyślałam, iż mogłabyś mi pożyczyć kartę.
— To tymczasowe, tylko na kilka dni.
Ewa zamarła, próbując przetrawić to, co usłyszała.
— Kasia — jej głos stał się twardy — mówisz poważnie? Moja karta?
— No tak! Dlaczego nie?
— Wiesz, iż jestem ostrożna. Oddam wszystko.
— Nie. choćby o tym nie rozmawiamy.
Z drugiej strony zapadła ciężka cisza.
— Nie rozumiem — głos Kasi stracił pewność siebie.
— To tylko karta. Dlaczego odmawiasz?
— Kasia, bo mój spokój jest cenny. I moja karta też.
— Ewka, nie ufasz mi? Przecież jesteśmy rodziną.
Ewa powstrzymała się, by nie powiedzieć więcej.
— Kasia, skończmy ten temat. Mam coś do zrobienia.
Rozłączyła się, czując ulgę i złość jednocześnie.
Kasia przekraczała wszelkie granice.
Gdy Marek wrócił wieczorem z pracy, Ewa wiedziała, iż rozmowa będzie trudna.
— Marku — zaczęła spokojnie — twoja siostra znowu dzwoniła.
Rozwiązywał buty, nie spiesząc się.
— No i?
— Chciała moją kartę. Na swój projekt.
Marek zatrzymał się, patrząc na nią zaskoczony.
— I co odpowiedziałaś?
— Powiedziałam nie. I to jest koniec, Marku.
— Dość dawania. Dość przelewów. Dość tej rodziny na moim koncie.
Marek otworzył usta, ale nic nie powiedział.
Ewa wyszła z kuchni, nie czekając na odpowiedź.
Tym razem postawiła na swoim.
