Dziś zapisuję w pamiętniku dzień, który zostanie ze mną na długo.
Przyjechałam z naszej małej wioski do Warszawy.
Byłam podekscytowana jak dziecko.
Jechałam do syna i wnuków.
Spakowałam dwie ogromne torby.
W środku domowa kiełbasa, chleb na zakwasie, dżemy, skarpetki na drutach.
Wydałam ostatnie złotówki na te prezenty.
Nic nie daje mi tyle radości, co uśmiech wnuków.
Nigdy nie przyjeżdżam z pustymi rękami.
Tym razem jednak przesadziłam.
Każda torba ważyła z dziesięć kilo.
Ale nie wahałam się ani chwili.
Cieszyłam się, iż Mirek odbierze mnie z dworca.
Obiecał przyjechać samochodem.
Widziałam już, jak pomaga mi nosić bagaże.
Pociąg wjechał na Warszawa Centralna.
Wysiadłam w tłumie ludzi.
Serce biło mi szybciej niż zwykle.
Rozglądałam się na wszystkie strony.
Mirka nigdzie nie było.
Czekałam chwilę, potem drugą.
Odłożyłam torby pod ławkę.
„Może stoi w kolejce do parkingu?” – pomyślałam.
Wyjęłam telefon i zadzwoniłam.
Nikt nie odbierał.
Spróbowałam jeszcze raz.
Cisza.
Zaczęłam się niepokoić.
Dworzec huczał od ludzi i ogłoszeń.
Stałam tam jak zagubiona dziewczynka.
„Babciu, to pani?” – usłyszałam znienacka.
Odwróciłam się i zobaczyłam Kingę, moją wnuczkę.
Przybiegła z uśmiechem, cała zarumieniona.
„Tata się spóźnia, wysłał mnie” – powiedziała szybko.
„Co się stało?” – zapytałam z niepokojem.
„Auto mu się zepsuło na Puławskiej” – odpowiedziała, łapiąc jedną torbę.
Poczułam ulgę, iż to nic gorszego.
„Myślałam, iż coś się stało” – szepnęłam, ściskając jej rękę.
„Wszystko dobrze, babciu, nie martw się” – uśmiechnęła się.
Razem ruszyłyśmy w stronę wyjścia.
Torby były ciężkie, ale serce lekkie.
„Tata zaraz po nas przyjedzie, czeka przy taksówkach” – dodała Kinga.
Szłyśmy przez tłum, trzymając się mocno.
Po chwili zobaczyłam znajomą twarz syna.
Mirek biegł do nas, cały zdyszany.
„Mamo, przepraszam, awaria silnika!” – zawołał z daleka.
Przytuliłam go mocno, zapominając o zmartwieniu.
„Najważniejsze, iż jesteście” – powiedziałam cicho.
Włożyliśmy torby do bagażnika taksówki.
Patrzyłam na ich uśmiechnięte twarze i wiedziałam, iż było warto.
Czasem strach trwa chwilę, a euforia zostaje na dłużej.
















