Dziś coś we mnie pękło. Zrozumiałam wreszcie, z kim żyję.
W sklepie Katarzyna płaciła za zakupy. Piotr stał z boku, obojętny.
Gdy zaczęła pakować torby, on wyszedł na dwór.
Zapalił papierosa, jakby nic się nie działo.
Podeszłam do niego z dwiema najcięższymi torbami.
„Piotrze, weź torby” – poprosiłam.
Spojrzał jak na kłopot. „A ty co?” – spytał zdziwiony.
Zabrakło mi słów. Co to za pytanie?
Mężczyzna powinien pomagać, nie patrzeć z boku.
„Piotrze, są naprawdę ciężkie” – powiedziałam.
„I co z tego?” – burknął, przyspieszając kroku.
W głowie miał pewnie jedno: niech sobie dźwiga, nie umrze.
Dziś postanowił „ustawić mnie po swojemu”.
„Piotrze! Dokąd idziesz? Weź torby!” – krzyknęłam, ledwo powstrzymując łzy.
Wiedział, iż są ciężkie. Sam wkładał wędliny i słoiki żuru.
Do domu na Szczęśliwicach – pięć minut drogi.
Z tymi torbami droga ciągnęła się w nieskończoność.
Szłam, czekając, iż wróci. Nie wrócił.
Chciałam rzucić zakupy na chodnik.
W transie dociągnęłam je do klatki.
Osunęłam się na ławkę, bliska płaczu.
Wstydziłam się łez na ulicy.
Najgorsze, iż zrobił to świadomie.
A przed ślubem był taki uważny.
„Witaj, Kasiu!” – usłyszałam głos sąsiadki.
„Witaj, Babciu Marysiu” – odpowiedziałam.
Maria Wiśniewska, z piętra niżej, znała mnie od dziecka.
Była dla mnie jak druga babcia.
Postanowiłam oddać jej zakupy.
Pomyślałam: niech się nie zmarnują.
Jej emerytura ledwo wystarcza na kiełbasę.
Zaniosłam torby, a ona zobaczyła sos tatarski i oscypki.
Brzoskwinie w puszce ją wzruszyły do łez.
Poczułam wyrzuty sumienia, iż tak rzadko jej pomagam.
Pocałowałam ją na pożegnanie.
Weszłam do domu. Piotr wyszedł z kuchni, przegryzając coś.
„A gdzie torby?” – zapytał beztrosko.
„Jakie torby?” – spytałam jego tonem. „Te, które mi pomogłeś nieść?”
„Oj, daj spokój. Źle wzięłaś?” – próbował żartować.
„Nie” – odpowiedziałam spokojnie. „Po prostu wyciągnęłam wnioski.”
Zesztywniał. Czekał na awanturę, nie na ciszę.
„I jakież to wnioski?” – spytał niepewnie.
„Nie mam męża” – westchnęłam. „Myślałam, iż wyszłam za mąż.”
„A wyszło, iż poślubiłam durnia.”
„Nie rozumiem” – udawał obrażonego.
„Co tu niejasne? Ja chcę mężczyznę.”
„Tobie chyba zależy, żeby żona była męska.”
Patrzyłam mu w oczy, czekając na odpowiedź.
Milczał, bo nie miał nic do powiedzenia.
Ja też już nic więcej nie miałam do dodania.
















