Dziś Helena zadzwoniła po dziewiątej.
Już włożyłam koszulę nocną i wiązałam warkocz.
Wtedy rozległ się dzwonek telefonu.
Nagły dźwięk rozerwał ciszę mieszkania.
Aż drgnęłam od niespodzianki.
Zegar wskazywał wpół do dziesiątej.
— Halo? — zapytałam. Cisza w słuchawce.
— Halo, kto mówi? — powtórzyłam głośniej.
— Mamo? — głos ledwo słyszalny.
Jakby bała się, iż ktoś podsłucha.
— Hela? Co się stało?
— Wiesz, nie cierpię takich telefonów po dziewiątej.
Usiadłam na krawędzi łóżka.
Ściskałam słuchawkę obiema rękami.
— Wszystko w porządku? — spytałam znowu.
— Tak… znaczy nie… Mamo, mogę przyjechać?
— Teraz, natychmiast?
Coś w jej głosie ścisnęło mi serce.
Hela nigdy nie prosiła o pomoc.
Zawsze była dumna, radziła sobie sama.
— Oczywiście, przyjeżdżaj. Ale co się stało?
— Później opowiem. Już wychodzę.
Cisza w słuchawce. Odłożyłam telefon.
Poszłam nastawić czajnik na herbatę.
Hela mieszka na Mokotowie, czterdzieści minut autobusem.
Bez korków będzie u mnie za godzinę.
Wyjęłam z kredensu dobre filiżanki.
Te, które trzymam tylko na święta.
Pokroiłam cytrynę, ułożyłam pierniczki na talerzyku.
Dłonie lekko mi drżały.
Złe przeczucie nie chciało minąć.
Hela zjawiła się szybciej, niż myślałam.
Otworzyłam drzwi i zamarłam.
Córka stała z zapłakanymi oczami.
Włosy miała rozczochrane, w ręku dużą torbę.
— Oj, córeńko moja… — objęłam ją mocno.
Czułam, jak całe jej ciało drży.
— Wchodź, wchodź. Herbata już gotowa.
Siedziałyśmy w kuchni, prawie bez słów.
Hela piła herbatę, czasem łkała cicho.
Czekałam, nie śmiejąc pytać wprost.
Opowie, kiedy sama będzie gotowa.
— On mnie bije, mamo — wyszeptała wreszcie.
— Nie pierwszy raz, mamo.
Postawiłam filiżankę. Poczułam zimno w piersi.
— Jak to bije? Andrzej? Co mówisz?
— A co, kłamię? — podniosła gwałtownie głowę.
Pod okiem miała siniec, słabo zamaskowany.
— Masz, popatrz sama! — powiedziała ostro.
— Boże… — sięgnęłam do niej, ale odsunęła się.
— Nie żałuj mnie, mamo. Sama winna.
— Myślałam, iż po ślubie się zmieni.
— Głupia byłam, głupia, naprawdę.
— Czemu wcześniej nic nie mówiłaś?
— Przecież jesteśmy razem, córeczko.
— A co byś zrobiła? — uśmiechnęła się gorzko.
— Namawiałabyś, żeby wytrwać? Dla dzieci?
— Zawsze mówiłaś: zamąż wychodzi się raz.
Spuściłam wzrok, bo to prawda.
Tak wierzyłam całe życie, naprawdę.
Z ojcem Heli żyłam czterdzieści lat.
Znosiłam jego pijackie wieczory, chamstwo, obojętność.
Myślałam, iż inaczej być nie może.
— A dzieci gdzie teraz są?
— U jego matki. Powiedziałam, iż wpadnę do babci.
— Nie chcę, żeby widziały mnie taką.
— Zosia ma siedem lat, Staś czuje więcej.
— Wczoraj spytał, czemu tata krzyczy na mamę.
— Co mu odpowiedziałaś, córeczko?
— Że tata jest zmęczony pracą.
Zacisnęła pięści, patrząc w stół.
— Nauczyłam się kłamać, mamo. Brawo, co?
Wstałam i podeszłam do okna.
Za szybą mżyło, latarnie odbijały się w kałużach.
Ileż razy ja tak stałam, czekając.
Gdy mąż nie wracał albo wracał pijany.
Ileż razy chciałam odejść, ale zostawałam.
Zostawałam rzekomo dla dobra córki.
— A on teraz gdzie jest?
— W domu, śpi. Upił się i padł.
— Mamo, nie wytrzymam już dłużej.
— Nie chcę, żeby dzieci tak rosły.
— Pamiętasz, jak się bałam, gdy tata wracał?
— Chowałam się w szafie, modliłam się.
— Modliłam się, żeby nie krzyczał.
Milczałam, bo wszystko to pamiętałam dobrze.
Patrzyłam na córkę i widziałam siebie.
Te same słowa, ten sam strach.
— Hela, zostań u mnie na razie.
— Nie wracaj tam dzisiaj, proszę.
— A dzieci? — spytała, ocierając łzy.
— Jutro po nie pójdziemy razem.
Przytuliłam ją jak dawno temu.
Jak wtedy, gdy była małą dziewczynką.
— Dość już tego milczenia w rodzinie.
— Dość powtarzania tych samych błędów.
Hela przytuliła się mocniej, płacząc głośniej.
Siedziałyśmy tak długo w kuchni.
Za oknem wciąż mżyło cicho.
Ale w nas coś się zmieniło.
Tej noci nikt nie spał spokojnie.
Dość. Już dość tego błędu.

















