Dziesięć lat pracowałam jako kucharka i niania w rodzinie syna – i żadnej wdzięczności nie otrzymałam Nauczycielka przeszła na emeryturę w wieku 55 lat. Przez dziesięć lat mieszkała u syna i jego żony, pomagając w domu, opiekując się wnukiem, gotując, sprzątając, a w zamian nie doświadczyła wdzięczności. Opowiada, jak zrezygnowała z własnego mieszkania, by wspierać rodzinę. Wspomina codzienne obowiązki, brak czasu dla siebie, choćby w święta zostawała z dzieckiem, gdy młodzi szli świętować. Kiedy wnuk dorastał, synowa zaczęła zgłaszać drobne uwagi, a potem poprosiła ją o zwolnienie pokoju dla chłopca. Wtedy podjęła decyzję, by wrócić do siebie. Rodzina poczuła się urażona, zerwali kontakt, ale nauczycielka odzyskała euforia życia – może wreszcie żyć dla siebie, cieszyć się wolnością, choć jej poświęcenie trudno docenić choćby własnym dzieciom, które łatwo przyzwyczajają się do wygody, jaką daje pomoc bliskiej osoby.