Dzień, w którym poszłam się rozwieść, ubrana w suknię ślubną
Kiedy mój mąż oświadczył, iż chce rozwodu, otworzyłam szafę i wyciągnęłam swoją suknię ślubną z czasów, kiedy jeszcze modne było wszystko, co z cekinami.
Co ty wyprawiasz? zaniepokojony zapytał Paweł.
Ubieram się do sądu odparłam z powagą godną księżnej, strząsając z sukni kurz i trochę wspomnień.
Zwariowałaś?! Nie można pójść na rozwód jako panna młoda!
Jasne, iż można. Ty ubierzesz garnitur ślubny. Skoro w nim przysięgałeś mi miłość do grobowej deski, to w tym samym stroju zadeklaruj oficjalny rozwód.
Patrzyłam, jak szuka sensownych argumentów, ale widocznie rozum utknął gdzieś przy bramce na lotnisku. Dwadzieścia minut później grzebał w szafie, klnąc pod nosem, szukając tego przeklętego garnituru.
Gdy weszliśmy do sądu w Warszawie, ochroniarzowi o mało nie spadła kawa z ręki. Jedna pani zawołała: Sto lat!, a druga ją szturchnęła i szepnęła: Głupia, oni się rozwodzą!
Sędzia prawie spadł z krzesła, kiedy zobaczył mnie w pełnej bieli, z welonem, a Pawła w smokingu, muchą i błyszczących lakierkach.
Pani, mogę zapytać a sędzia ledwo powstrzymywał chichot czemu przyszła pani ubrana jak do ślubu?
Bo, Wysoki Sądzie, ten mężczyzna patrzył tak samo, kiedy przysięgał miłość na wieki wieków, amen. Skoro śmiertelny zgon nas nie rozdzielił, a on chce rozwiązać kontrakt, niech przynajmniej patrzy na mnie taką samą, jaka byłam, gdy puszczał teksty o wspólnej starości.
Paweł spojrzał na mnie ze łzami w oczach.
Nigdy cię nie oszukiwałem. Naprawdę cię wtedy kochałem.
A teraz? zapytałam łamiącym się głosem.
Sędzia chrząknął i ogłosił niespodziewanie:
Wiecie co? Robimy trzydzieści minut przerwy. Przejdźcie się po korytarzu, pogadajcie. jeżeli wrócicie w tych strojach i przez cały czas jesteście pewni, działamy dalej. Choć coś mi mówi, iż para, która tu dotarła, ma sobie sporo do powiedzenia.
Wyszliśmy na korytarz. Poprawił mi przekrzywiony welon.
Wyglądasz pięknie powiedział. Zupełnie jak wtedy.
Ty też wyglądasz nieźle przyznałam. Choć głupot nie brakuje.
Tak staliśmy, przebrani jak na wesele, w środku sądu, niepewni co dalej.
A może zaczął nieśmiało zamiast się rozwodzić pójdziemy zjeść kawałek tortu weselnego i przypomnimy sobie, po co w ogóle się pobraliśmy?
Czy prawdziwa miłość to ta, gdzie na rozwód zakłada się suknię ślubną? Czy po prostu mamy wrodzoną zdolność do dramatów i nigdy nie potrafiliśmy robić nic na pół gwizdka? Złotówki za myśli kogoś, kto by się w tym połapałUśmiechnęłam się przez łzy. Byliśmy mistrzami nadmiernej teatralności, ale może na tym polegała nasza magia na odwadze, by płakać, śmiać się i walczyć pod pełnym światłem reflektorów, choćby wtedy, gdy inni dawno by już zasunęli kurtynę.
Zamiast wracać na salę, ruszyliśmy korytarzem, trzymając się za ręce jak dwójka dzieci, które uciekły z przedstawienia. Gdzieś po drodze zazgrzytały obcasy, ktoś zrobił nam zdjęcie i wyszeptał: Szczęścia!. A ja, patrząc na Pawła w tym garniturze, który ledwo się dopinał, pomyślałam, iż być może w życiu lepsza jest nieraz powtórka niż finał.
Nie wróciliśmy już na salę sądową. Zamiast tego zamówiliśmy kawałek tortu w najbliższej kawiarni. Jedliśmy go powoli, krojąc każdy kęs jak rocznicowy prezent i z każdym ugryzieniem przypominaliśmy sobie własne tak.
A kiedy pytano nas później, dlaczego pojawiliśmy się razem w sądzie w tych strojach, szczerze odpowiadaliśmy: Bo czasem, żeby zacząć nowy rozdział, trzeba wrócić do pierwszej strony.
Nigdy nie uwierzyłabym, iż dzień rozwodu może być najpiękniejszym dniem naszej historii. Ale miłość ta prawdziwa ponoć lubi wracać do źródeł. I czasem, zupełnie niespodziewanie, przynosi ze sobą drugi pocałunek pod welonem.
