Dzień, w którym poszłam się rozwieść ubrana w suknię ślubną.
Gdy mąż powiedział, iż chce rozwodu, otworzyłam szafę i sięgnęłam po swoją suknię ślubną.
Co ty wyprawiasz? zapytał przestraszony.
Założę tę suknię do sądu odpowiedziałam spokojnie, strzepując z niej kurz.
Zwariowałaś? Nie możesz pójść na rozprawę rozwodową w sukni ślubnej!
Oczywiście, iż mogę. Ty też załóż garnitur z naszego ślubu. Skoro w nim przysięgałeś mi miłość na zawsze, w tym samym stroju będziesz przysięgał już na zawsze rozstanie.
Widziałam, jak próbuje znaleźć jakiekolwiek sensowne argumenty, ale nie był w stanie nic wymyślić. Dwadzieścia minut później grzebał już na dnie szafy, mrucząc coś pod nosem, szukając smokingu.
Kiedy przyjechaliśmy do sądu w Warszawie, ochroniarz aż zaniemówił. Jedna pani zawołała Wszystkiego najlepszego!, a druga szturchnęła ją łokciem i syknęła: Głupia, oni przecież się rozwodzą!.
Sędzina niemal nie spadła z krzesła, gdy weszliśmy ja cała na biało, z welonem, a on w lśniącym smokingu, z muchą i wypolerowanymi pantoflami.
Pani, pozwoli pani zapytać, dlaczego jest pani ubrana jak panna młoda? zapytała, powstrzymując się od śmiechu.
Wysoki Sądzie odpowiedziałam z szacunkiem ten człowiek, ubrany właśnie tak, obiecał mi życie do końca naszych dni. Skoro śmierć jeszcze nas nie rozdzieliła, a on żąda zakończenia tej umowy, niech to zrobi, patrząc na mnie tak samo, jak wtedy, gdy składał obietnicę.
Spojrzał na mnie ze łzami w oczach.
Nigdy cię nie okłamywałem. Naprawdę cię wtedy kochałem.
A teraz? zapytałam, czując jak głos mi się łamie.
Sędzina odchrząknęła.
Wiecie co? Daję wam pół godziny przerwy. Idźcie na spacer, porozmawiajcie spokojnie. jeżeli wrócicie w tych strojach i przez cały czas będziecie chcieli rozwodu, wznowię rozprawę. Jednak przeczuwam, iż dwoje ludzi, którzy przyszli tu w taki sposób, mają jeszcze sporo do powiedzenia.
Wyszliśmy na korytarz. Poprawił mi welon, który się przekrzywił.
Wyglądasz cudownie powiedział. Tak jak wtedy.
Ty też wyglądasz dobrze przyznałam. Chociaż przez cały czas jesteś głupcem.
Staliśmy tam, ubrani jak na wesele, pośrodku sądu, nie wiedząc, co dalej robić.
A jeżeli zaproponował nieśmiało zamiast rozwodu, zjemy kawałek tortu weselnego i przypomnimy sobie, dlaczego się pobraliśmy?
Może prawdziwa miłość właśnie na tym polega choćby na rozwód ubrać się jak na ślub, by poważnie traktować każdą chwilę razem; albo może jesteśmy tylko dwojgiem ludzi, którzy nigdy nie nauczyli się robić rzeczy po trochu. Najważniejsze jednak, by nie zapominać, iż każde rozstanie może być początkiem nowej rozmowy jeżeli tylko zostaniemy wobec siebie szczerzy.
