Dzień, w którym poszłam się rozwieść ubrana w suknię ślubną Kiedy mąż powiedział, iż chce rozwodu, otworzyłam szafę i wyjęłam swoją białą suknię. „Co robisz?” – zapytał przerażony. „Założę to, żeby iść do sądu”, odpowiedziałam, strzepując kurz z sukni. „Zwariowałaś? Nie możesz iść na rozwód ubrana jak panna młoda!” „Oczywiście, iż mogę. A ty założysz garnitur ślubny. Skoro w nim przysięgałeś miłość na zawsze, w nim się rozstaniemy.” Widziałam, jak szuka argumentów, ale nie znajduje żadnego sensownego. Dwadzieścia minut później grzebał na dnie szafy, szukając garnituru. W sądzie ochrona dosłownie zaniemówiła. Jedna kobieta zawołała „Gratulacje!”, a inna ją szturchnęła: „Głupia, oni się rozwodzą!” Sędzia prawie spadł z krzesła, gdy nas zobaczył – mnie całą na biało z welonem, a jego w smokingu z muchą i lśniącymi butami. „Pani,” próbował się nie roześmiać sędzia, „mogę zapytać, dlaczego jest pani ubrana jak panna młoda?” „Bo, wysoki sądzie”, odpowiedziałam z godnością, „ten mężczyzna składał mi obietnicę ‘aż śmierć nas nie rozłączy’ w tym stroju. Ponieważ jeszcze nie umarliśmy, ale on chce zakończyć ten związek, niech patrzy na mnie dokładnie taką samą, jak wtedy, gdy przysięgał.” Mąż spojrzał na mnie ze łzami w oczach. „Nigdy cię nie okłamywałem. Naprawdę wtedy cię kochałem.” „A teraz?” – zapytałam przez łzy. Sędzia chrząknął. „Wiecie co? Dam wam trzydzieści minut przerwy. Wyjdźcie, przejdźcie się, pogadajcie. o ile wrócicie w tych samych strojach i z tą samą decyzją, będziemy kontynuować. Ale coś mi mówi, iż macie sobie jeszcze sporo do powiedzenia.” Wyszliśmy na korytarz. On poprawił mi przekrzywiony welon. „Wyglądasz pięknie,” powiedział. „Dokładnie jak wtedy.” „A ty wyglądasz dobrze,” przyznałam. „Tylko iż jesteś głupcem.” Staliśmy tak, ubrani jak na ślubie, na środku sądu i nie wiedzieliśmy, co dalej. „A może…” zaproponował nieśmiało, „zamiast się rozwodzić, zjemy kawałek tortu weselnego i przypomnimy sobie, po co się pobraliśmy?” Czy prawdziwa miłość polega na tym, by na rozwód założyć suknię ślubną? Czy po prostu jesteśmy dwojgiem dramatycznych ludzi, którzy nigdy nie potrafili brać życia na pół gwizdka?