Dzień, w którym poszłam się rozwieść ubrana jak panna młoda.
Kiedy mój mąż oznajmia mi, iż chce się rozwieść, otwieram szafę i wyciągam swoją suknię ślubną.
Co ty robisz? pyta mnie z przerażeniem.
Założę to do sądu odpowiadam spokojnie, otrzepując suknię z kurzu.
Oszalałaś? Nie możesz iść na rozprawę rozwodową w sukni ślubnej!
Ależ oczywiście, iż mogę. Ty też ubierzesz się w garnitur, który miałeś w dniu ślubu. Skoro w nim przysięgałeś mi miłość na zawsze, w nim przysięgniesz też rozstanie.
Widzę, jak szuka argumentów, ale żaden nie jest wystarczający. Dwadzieścia minut później przekopuje dno szafy, mrucząc pod nosem, szukając marynarki i wiązanej muchy.
Kiedy pojawiamy się w budynku sądu w Warszawie, ochrona dosłownie zastygła. Jedna z kobiet woła: Gratulacje!, a druga szturcha ją łokciem i syczy: Daj spokój, oni się rozwodzą!
Sędzia prawie spada z krzesła, gdy widzi nas wchodzących: ja cała na biało z welonem i koronkami, on w smoking i wypastowane półbuty.
Pani sędzia kontroluje uśmiech czy mogę spytać, dlaczego przyszła pani w sukni ślubnej?
Ponieważ, Wysoki Sądzie odpowiadam z powagą ten mężczyzna, dokładnie w tym stroju, obiecywał mi aż do śmierci. Śmierć nas jeszcze nie rozdzieliła, ale on chce zerwać przysięgę niech spojrzy na mnie tak, jak patrzył wtedy, kiedy przysięgał.
Mój mąż patrzy na mnie z łzami w oczach.
Nigdy cię nie oszukałem. Naprawdę cię kochałem tamtego dnia.
A dziś? pytam, a mój głos lekko drży.
Sędzia chrząka.
Wiecie co? Dam wam pół godziny przerwy. Wyjdźcie na zewnątrz, przejdźcie się, porozmawiajcie. jeżeli wrócicie tu przez cały czas w tych strojach i wciąż będziecie pewni swojej decyzji, będziemy kontynuować. Mam jednak wrażenie, iż osoby, które potrafią zrobić taki teatr, mają jeszcze sporo do wyjaśnienia.
Wychodzimy na korytarz. On poprawia mi welon, który zjechał z włosów.
Wyglądasz pięknie mówi. Tak jak wtedy.
Ty też wyglądasz dobrze przyznaję. Chociaż jesteś uparty.
Stoimy tam, ubrani jak do ślubu, w samym środku sądu, niepewni, co dalej.
A może by rzuca nieśmiało zamiast rozwodu zjeść kawałek tortu weselnego i przypomnieć sobie, dlaczego się pobraliśmy?
Czy prawdziwa miłość to właśnie to iż choćby na rozwód przychodzisz ubrana tak samo, jak na ślub? A może jesteśmy po prostu dwojgiem dramatycznych ludzi, którzy nigdy nie umieli robić rzeczy na pół gwizdka?
