Dzień, w którym poszłam się rozwieść ubrana w suknię ślubną Gdy mąż powiedział mi, iż chce rozwodu, otworzyłam szafę i wyjęłam swoją ślubną suknię. „Co ty robisz?” — zapytał przerażony. „Założę to do sądu,” odpowiedziałam, strzepując z niej kurz. „Oszalałaś? Nie możesz iść na rozwód w sukni ślubnej!” „Oczywiście, iż mogę. A ty założysz swój ślubny garnitur. Skoro w nim przysięgałeś miłość do końca życia, w nim przysięgniesz i rozwód.” Widziałam, jak szuka argumentów i nie znajduje żadnego. Dwadzieścia minut później grzebał w szafie, mamrocząc pod nosem, szukając garnituru. Kiedy dotarliśmy do sądu, ochrona dosłownie zamarła. Jakaś kobieta wykrzyknęła „Gratulacje!”, a druga ją szturchnęła i powiedziała: „Głupia, oni się rozwodzą!” Sędzia o mało nie spadł z krzesła, gdy nas zobaczył. Ja — w białej sukni, welonie i całej reszcie, on — w smokingu, muszce i lśniących butach. „Proszę pani,” powiedział sędzia, starając się nie śmiać, „czy mogę zapytać, dlaczego jest pani ubrana jak panna młoda?” „Bo, Wysoki Sądzie,” wyjaśniłam z godnością, „w taki sposób ten mężczyzna przysięgał miłość do grobowej deski. Skoro śmierć nas jeszcze nie rozdzieliła, a on chce rozwiązać umowę, niech patrzy na mnie taką, jaką widział wtedy, gdy składał obietnicę.” Mąż spojrzał na mnie ze łzami w oczach. „Nigdy cię nie okłamałem. Naprawdę cię wtedy kochałem.” „A teraz?” — zapytałam, czując, jak łamie mi się głos. Sędzia odchrząknął. „Wiecie co? Dam wam pół godziny przerwy. Wyjdźcie, przejdźcie się, porozmawiajcie. jeżeli wrócicie w tym stroju i dalej będziecie chcieli rozwodu, będziemy kontynuować. Ale coś mi mówi, iż ci, którzy przyszli tu tak ubrani, mają jeszcze sobie dużo do powiedzenia.” Wyszliśmy na korytarz. On poprawił mi welon. „Wyglądasz pięknie.” powiedział. „Tak jak wtedy.” „Ty też dobrze wyglądasz,” przyznałam. „Choć jesteś durniem.” Staliśmy tam, ubrani jak do ślubu, pośrodku sądu, nie wiedząc, co robić. „A może…” — zaproponował nieśmiało — „zamiast się rozwodzić, pójdziemy na tort weselny i przypomnimy sobie, czemu się pobraliśmy?” Może prawdziwa miłość to właśnie to — choćby na rozwód ubrać się tak, jak na ślub… Albo jesteśmy po prostu parą dramatycznych ludzi, którzy nigdy nie nauczyli się robić niczego na pół gwizdka?