Dzień, w którym babcia wyszła za mąż za 67-letniego syna mężczyzny, który porzucił ją przed ołtarzem Babcia ma 89 lat i właśnie stała się główną bohaterką największego skandalu, jaki widziała ta wieś od czasu, gdy sołtys Piotrowski ukradł pieniądze z festynu. A tu widzieliśmy już wszystko – odwołane śluby, bójki na studniówce, choćby ten raz, gdy dach kościoła runął tuż przed Bożym Narodzeniem… ale TO przebiło wszystko. Wszystko zaczęło się, gdy babcia poznała pewnego starszego pana w klubie seniora. – Prawdziwy dżentelmen, kochanie – powtarzała mi, nakładając delikatnie różową szminkę. – I przez cały czas prowadzi samochód. – Babciu, on ma 91 lat. Jesteś pewna, iż powinien jeszcze jeździć? – Oj tam. Przynajmniej ma auto. Miłość była błyskawiczna. Po trzech tygodniach dostała pierścionek zaręczynowy. No dobrze, podróbka – ale gest był gestem. – Wychodzę za mąż w sobotę – ogłosiła babcia przy niedzielnym obiedzie. Mama o mało się nie zakrztusiła rosołem. – W sobotę?! To już za pięć dni! – Dokładnie tak. W moim wieku nie ma czasu w zwłokę. A jeżeli umrę w piątek? Kupiliśmy sukienkę – perłową, elegancką, ale umiarkowaną. Zarezerwowaliśmy salę przy kościele, zamówiliśmy tort. Ciocia Krysia zrobiła choćby dekoracje z bibuły. Nadszedł wielki dzień. Babcia wyglądała przepięknie – w sukni, perłowym naszyjniku po prababci, i z uśmiechem, jaki rzadko widywałam. Sala pełna ludzi. Delikatna muzyka. Ksiądz przeglądał notatki. Wszystko wydawało się idealne. Tyle iż pana młodego nie było. Czekaliśmy dwadzieścia minut. Potem czterdzieści. Po godzinie jeden z kuzynów poszedł do domu pana młodego. Wrócił sam, z miną jak na pogrzebie. – Mówi, iż nie może. Sala zafalowała. Babcia zbladła. – Jak to nie może? – Twierdzi, iż się boi. Że jest za stary, może zachorować i stać się ciężarem. Że tak będzie lepiej. Babcia siedziała z bukietem białych róż w dłoniach. Wtedy drzwi się otworzyły. Wszedł mężczyzna około sześćdziesięciu kilku lat, elegancki, z bujną siwą czupryną i wściekłością wypisaną na twarzy. – Gdzie jest panna młoda? – A pan to kto? – zapytał ktoś z rodziny. – Jestem synem człowieka, który właśnie tchórzliwie zostawił tę kobietę. Zamarliśmy. Mężczyzna podszedł do babci, zdjął kapelusz. – Przyszedłem przeprosić w imieniu rodziny. To niewybaczalne. Babcia spojrzała mu prosto w oczy. – Ile pan ma lat, młody człowieku? – Sześćdziesiąt siedem. – Żonaty? – Wdowiec. Od czterech lat. – Dzieci? – Troje. Dorosłe, na swoim. – Pracuje pan? – Emeryt. Mam dom i porządną emeryturę. Babcia pomyślała chwilę. Wstała, podparła się laską. – Proszę mi powiedzieć – czy boi się pan zobowiązań jak pański ojciec? – Nie. Byłem żonaty 35 lat. Najlepszy czas w życiu. – Co pan sądzi o małżeństwie? – Że to najlepsze, co może się człowiekowi przytrafić. I iż mój ojciec popełnił wielki błąd, rezygnując z tej szansy. Babcia obrzuciła go wzrokiem i spojrzała na resztę. – Sala zapłacona. Jedzenie zapłacone. Ksiądz na miejscu. Tort kosztował majątek… – Babciu, nie mów chyba… – Zrobi mi pan ten zaszczyt? Sala eksplodowała – śmiechem, okrzykami. Ktoś oblał szampanem obrus, ktoś zaczął nagrywać komórką, sam nie wiedząc, co się dzieje. – Ale ja… pani… – Przyszedł pan bronić mojej czci. A poza tym jestem już ubrana, a tej sukienki drugi raz nie założę. No więc – tak czy nie? Roześmiał się – szczerze, serdecznie. – Moja żona zawsze mówiła, iż kiedyś zrobię coś kompletnie szalonego. Chyba właśnie nadszedł ten dzień. Zróbmy to. I się pobrali. Tam, na miejscu. Ksiądz musiał odsapnąć kilka minut. Ciocia ryczała tak, iż rozmazała sobie makijaż. Mama nie wiedziała, czy śmiać się, płakać, czy paść z wrażenia. Ale pobrali się. Podczas wesela jedliśmy tort, na którym najpierw widniało imię pierwszego pana młodego, ale zakleiliśmy je taśmą i nadpisaliśmy flamastrem nowe. Spytałam babcię: – Naprawdę wyszłaś za kogoś, kogo znasz od dwóch godzin? Babcia promieniała. – W wieku 89 lat nie mam czasu w długie zaloty. Ma dobre maniery, dobrą emeryturę i przez cały czas ma żółć. Myślisz, iż przepuszczę taką okazję? – Ale on młodszy o 22 lata! – Właśnie. To on mnie przeżyje. Ktoś musi pilnować moich kotów. Minęły trzy tygodnie. Porzucony pan młody zadzwonił z przeprosinami. Nowy mąż babci odebrał i odłożył słuchawkę. Okazało się, iż gotuje lepiej niż babcia (czego babcia oficjalnie nie przyznaje), tańczy cudownie i wozi ją na badania starą, ale pięknie utrzymaną polonezem. Wczoraj widziałam ich w parku. On pchał jej wózek inwalidzki, a ona go gromiła: – Wolniej! To nie wyścigi! – Jak rozkażesz, moja królowo. Porzucony narzeczony przysłał prezent – blender. Babcia stwierdziła, iż bardziej przyda się komuś innemu i rozlosowała go na bingo. Powiedzcie sami: jaka babcia wychodzi za 67-letniego syna mężczyzny, który ją zostawił przed ołtarzem… i jaki syn żeni się z kobietą, która pięć minut wcześniej miała zostać jego macochą?