Dziadek – Letni wieczór, powrót z treningu i starszy pan leżący na asfalcie. Wszyscy przechodzą obojętnie myśląc, iż to pijak, a on ledwo wyciąga ręce po pomoc, mamrocze coś pod nosem i ma zakrwawione dłonie od zbierania rozbitych butelek po piwie, żeby dzieci z osiedla się nie poraniły. Nikt nie chce się zbliżyć, aż w końcu decyduję się podejść i pomóc, wycieram mu ręce, próbuję ustalić gdzie mieszka. On pokazuje palcami numer mieszkania, dzwonię domofonem – wybiegają zmartwiona rodzina i tłumaczą, iż dziadek po wojnie ma wyciętą część języka i nie potrafi mówić, a mimo wieku codziennie sprząta szkło po młodzieży, by chronić dzieci. Za wdzięczność dostaję kosz malin. Wracając do domu płaczę nad obojętnością ludzi i pytam: dlaczego my, Polacy, tak łatwo oceniamy innych, nie reagując na ludzką krzywdę? Pomagajmy – bądźmy LUDŹMI, nie obojętnymi przechodniami!