Siedziałam z papierami z kancelarii na kolanach, gdy usłyszałam klucz w zamku. Nie mój klucz — jego. Ale dźwięk był inny, jakby ktoś próbował przekręcić dwa razy, niepewnie.
„Ewa, chodź, poznaj Olę" — zawołał Marek z przedpokoju, tym samym tonem, jakim kiedyś mówił „chodź, zjedzmy pierogi z tatarem, zamówiłem".
Wyszłam z gabinetu. W progu stał mój mąż, dwadzieścia trzy lata małżeństwa, z kobietą w futrze z alpaki i kolczykami, które kosztowały pewnie tyle co nasza rata za mieszkanie. Za nią dwie walizki i torba z Biedronki, z której sterczała butelka prosecco.
— Skąd te walizki? — zapytałam.
Ola się uśmiechnęła. Marek nie.
— Bo Ola się do nas wprowadza.
Za oknem akurat przejeżdżał tramwaj linii 4, słyszałam ten charakterystyczny zgrzyt na zakręcie przy Puławskiej. Ten dźwięk znałam od piętnastu lat, odkąd tu mieszkamy. I pomyślałam wtedy, jak absurdalnie zwyczajne rzeczy dzieją się w chwilach, które powinny być przełomowe.
— Marek, ja nie rozumiem.
— Jesteśmy dorośli — powiedział, rozpinając guzik przy mankiecie, jakby wracał z ważnego spotkania zarządu, a nie przyprowadzał kochankę do naszej sypialni. — Ola mnie uszczęśliwia. Mam dość ukrywania się po hotelach przy Marszałkowskiej.
— To po co ja tu w ogóle jestem?
— Masz się dostosować.
Ola nalała sobie prosecco do kieliszka, który wyjęła z naszej kredensu, tego po mojej babci. To mnie zabolało bardziej niż całe wyznanie.
Trzy miesiące wcześniej znalazłam na wyciągu z karty firmowej hotel przy Nowogrodzkiej, cztery noclegi w miesiąc. Potem przyszły spóźnienia, nowa woda kolońska, telefon z kodem, który wcześniej nie istniał. Wiedziałam. Po prostu nie powiedziałam ani słowa. Marek pomylił moje milczenie z bezradnością.
— Zatem to teraz małżeństwo otwarte — oznajmił, jakby czytał z kartki, którą sobie wcześniej przygotował w głowie. — Musisz to zaakceptować.
Omal się nie roześmiałam. Nie dlatego, iż było śmieszne. Dlatego, iż Marek zapomniał o jednej rzeczy: to mieszkanie było zapisane na mnie, jeszcze zanim się poznaliśmy, po dziadku. Konto inwestycyjne, z którego finansował swoją firmę konsultingową, też było moje, tylko on miał do niego pełnomocnictwo, które mogłam cofnąć jednym podpisem u notariusza.
A kobieta stojąca teraz w moim salonie, z kieliszkiem po babci w ręku, nie była tak wolna, jak Marek sądził. Dowiedziałam się tego cztery dni wcześniej, od koleżanki z pracy, która akurat robiła przegląd u dentysty obok kancelarii adwokackiej przy Placu Zbawiciela — i usłyszała przypadkiem nazwisko.
Odłożyłam nóż, którym wcześniej kroiłam pietruszkę do rosołu, spokojnie, na deskę.
— Bez awantury? — Ola uniosła brew z uśmieszkiem.
Marek wyglądał na ulżonego.
— Wiedziałem, iż w końcu będziesz rozsądna.
Wzięłam telefon.
— Do kogo dzwonisz? — Marek zmarszczył czoło.
— Do kogoś, kto powinien usłyszeć o naszym nowym układzie.
Wybrałam numer. Mężczyzna odebrał po drugim sygnale.
— Ewa?
— Tak. Dziś wieczorem.
Cisza po drugiej stronie, a potem chłodny głos:
— Jestem dwadzieścia minut drogi stąd, akurat wyjeżdżam z Ursynowa.
Rozłączyłam się. Ola zaśmiała się nerwowo.
— Co to było?
— Nic dramatycznego.
Wróciłam do kuchni, dolałam wody do garnka z rosołem, bo bulgotał na sucho, i czekałam.
Dokładnie dwadzieścia minut później zadzwonił domofon. Marek otworzył. Wysoki mężczyzna w ciemnym płaszczu wszedł do środka, otrzepując krople deszczu z rękawa — na zewnątrz zaczęło padać, słychać było, jak krople biją o parapet.
Ola się odwróciła. Kieliszek wyślizgnął się jej z palców i roztrzaskał na parkiecie. Zbladła.
— Tomek?! — krzyknęła. — Co ty tu robisz?!
Mężczyzna spojrzał na nią, potem na walizki, potem na Marka.
— A ja się pytam to samo, Alu. Miałaś być u siostry w Radomiu.
Marek stał w progu z otwartymi ustami, jak ktoś, kto właśnie zrozumiał, iż film, w którym gra główną rolę, ma zupełnie inny scenariusz.
— Wy się znacie? — wykrztusił.
— Znamy się od ośmiu lat ślubu — odparł Tomek. — To moja żona.
Zapadła cisza, w której słychać było tylko rosół bulgoczący w garnku i deszcz za oknem.
— Ala, nie Ola — powiedziałam. — Nazwisko panieńskie Kowalczyk, po mężu Nowicka. Adres na Ursynowie, przy Rosoła. Ślub kościelny w 2018, w parafii na Stokłosach. To akurat łatwo sprawdzić, jak się ma dostęp do odpowiednich rejestrów, Marek.
Marek patrzył to na mnie, to na Alę, jakby liczył na to, iż ktokolwiek z nas się roześmieje i powie, iż to żart.
— Zabierzcie się stąd oboje — powiedziałam, nie podnosząc głosu. — Ala, walizki zabierz. Marek, ty też się pakuj. Dziś. Teraz.
— To moje mieszkanie tyle samo co twoje! — warknął Marek.
— Nie, nie jest — odpowiedziałam. — Sprawdź akt notarialny, jak będziesz miał chwilę. A jutro rano dzwonię do notariusza przy Wilczej, żeby cofnąć twoje pełnomocnictwo do konta firmowego. Cztery miliony złotych z inwestycji, które zostawił mi dziadek, i osiemset tysięcy z konta na rozwój twojej firmy — to nie było twoje nigdy, tylko ja ci na to pozwalałam.
Tomek wziął Alę pod ramię, nie patrząc już na nią z gniewem, raczej ze zmęczeniem człowieka, który to już kiedyś przerabiał.
— Chodźmy, porozmawiamy w domu — powiedział cicho i wyprowadził ją, zostawiając walizki, które Marek musiał potem sam znieść po schodach.
Marek został sam, w przedpokoju, z butelką prosecco w ręku, którą postawił bezradnie na komodzie.
— Ewa, poczekaj, to nie miało tak wyglądać.
— Wiem — powiedziałam. — Miało wyglądać tak, iż ja się dostosuję.
Nazajutrz rano poszłam do kancelarii notarialnej przy Wilczej z teczką dokumentów: aktem własności mieszkania, umową pełnomocnictwa i wypowiedzeniem. Pełnomocnictwo Marka do konta inwestycyjnego cofnęłam o dziewiątej trzydzieści. O jedenastej zmieniłam zamek w drzwiach — ślusarz z Puławskiej przyjechał w piętnaście minut, wziął sto osiemdziesiąt złotych i zapytał tylko, czy mam nowe klucze zapasowe dla kogoś jeszcze. Powiedziałam, iż nie, iż na razie tylko dla mnie.
Marek dzwonił jeszcze tego samego dnia trzy razy. Za czwartym razem nie odebrałam. Wieczorem stanął pod drzwiami, dzwonił domofonem, ale nie miał już klucza, który by pasował. Przez wizjer widziałam, jak stoi na klatce, z telefonem przy uchu, tłumacząc coś komuś — pewnie prawnikowi swojej firmy, bo bez tego konta jego działalność konsultingowa miała się chwiać już od piątku.
Zjadłam rosół sama, przy kuchennym stole, z kieliszkiem po babci, którego Ola nie zdążyła stłuc — miałam jeszcze cztery takie w kredensie.
