Skrzynia z narzędziami stała przy bramie na Zabłociu tak, jak stała codziennie od dwudziestu lat — Ryszard Nowak wiedział, w którym miejscu leży poziomica, nie patrząc.
Miał sześćdziesiąt jeden lat i dłonie spękane od cementu. Robota na budowie zaczynała się o szóstej, a we wrześniu o szóstej było jeszcze ciemno i pachniało mokrym piaskiem spod hali. Brygadzista krzyczał z rusztowania, ktoś włączył radio na baraku — leciała stara Maryla Rodowicz, ta sama, co zawsze. Ryszard miał zamiar skończyć zbrojenie do dwunastej, zjeść kanapkę z pasztetem, popić herbatą z termosu, i wrócić do domu na Podgórzu, gdzie żona Teresa gotowała rosół, bo w niedzielę zawsze gotowała rosół.
Jego córka, Weronika, skończyła dwudziesty piąty rok życia w czerwcu. Sześć lat wcześniej wyjechała z Podgórza na studia medyczne do Poznania — sama, z jedną walizką i stypendium socjalnym, które ledwie starczało na kawalerkę na Winogradach. Ryszard pamiętał, jak odprowadzał ją na dworzec Kraków Główny, jak pociąg PKP Intercity odjeżdżał, a on stał na peronie jeszcze pięć minut, bo nie mógł się ruszyć.
Przez te lata dzwoniła co niedzielę, o dziewiętnastej, zawsze o tej samej porze. Czasem mówiła, iż jest zmęczona, czasem iż ma egzamin z anatomii, raz płakała przez telefon, bo oblała mikrobiologię i musiała zdawać poprawkę. Ryszard nigdy jej nie mówił, ile brał nadgodzin, żeby przelew na czynsz szedł co miesiąc bez opóźnień. Nie mówił też, iż w zimie 2021 roku, gdy ceny materiałów poszły w górę, a firma zamroziła stawki, brał dodatkowe zlecenia po godzinach — tynkowanie u sąsiada za gotówkę, żeby dopłacić do jej podręczników.
Teresa czasem mówiła: powiedz jej, niech wie, ile to kosztuje. On kręcił przecząco. — Niech się uczy — mówił tylko. — Ja tu daję radę.
Tamtego wrześniowego przedpołudnia na budowie przy Zabłociu zajechał samochód, którego Ryszard nie znał — srebrna Skoda Octavia, nie firmowa. Serce mu podskoczyło, zanim jeszcze zobaczył, kto wysiada — środek tygodnia, dziesiąta rano, nikt z rodziny nie przyjeżdża bez telefonu, chyba iż coś się stało. Z auta wysiadła kobieta w prostej białej bluzce, z teczką pod pachą, a przy bramie ochroniarz zaczął się z nią kłócić, iż teren zamknięty, iż bez kasku wstępu nie ma. Ryszard usłyszał głos i zostawił zbrojarkę na środku placu, biegnąc, ile mu nogi pozwalały w gumiakach oblepionych zaschniętym błotem.
To była Weronika. Cała i zdrowa, uśmiechnięta — ale Ryszard, dobiegając, i tak zdążył pomyśleć o mamie w Poznaniu, o wypadku, o telefonie ze szpitala, którego nigdy nie chciał odebrać.
— Nic ci nie jest? — zapytał, zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć, łapiąc ją za ramię, jakby chciał się upewnić, iż naprawdę tu stoi.
— Nic mi nie jest, tato. Wszystko dobrze.
Dopiero wtedy odetchnął i zauważył kask pożyczony od ochroniarza, trochę za duży, zsuwający się jej na oczy. W ręku trzymała zrolowany karton, przewiązany sznurkiem od paczki. Podeszła między stertami cegły i workami cementu, w butach, które nie były do tego przystosowane, zapadając się w błocie po deszczu z poprzedniego dnia.
— Skończyłam — powiedziała.
Rozwinęła karton. Byli tam wszyscy z jego brygady — Marek, Bogdan, młody Kuba, co dopiero zaczął praktykę — i wszyscy czekali, co będzie. Na kartonie, napisane czarnym flamastrem krzywo, bo pisała to na kolanie w pociągu z Poznania, brakowało jednej kreski w literze „ę":
„Dziękuje tato. Zdałam ostatni egzamin. To Twoja robota tyle, co moja."
Ryszard nie odpowiedział od razu. Zdjął rękawice robocze, powoli, jeden palec po drugim, jakby to była najważniejsza czynność dnia. Wziął karton do rąk pokrytych zaschniętym cementem, tak iż na białym tle zostały szare odciski palców, dokładnie w miejscu, gdzie napisała jego imię.
— Ja tylko robiłem swoje — powiedział w końcu, chrapliwie, bo od rana nie pił nic prócz kawy z automatu.
— Wiem — odpowiedziała. — Dlatego przyjechałam tu, a nie na jakąś salę.
Marek gwizdnął, Bogdan zaczął klaskać w rękawicach roboczych, co robiło głuchy dźwięk jak klaskanie w skórzane rękawice bokserskie. Brygadzista kazał zrobić przerwę, chociaż formalnie przerwa była dopiero o dziesiątej. Ktoś przyniósł z baraku termos i nalał kawy do plastikowego kubka dla Weroniki, choć ona piła zwykle tylko herbatę zieloną.
Wieczorem, w mieszkaniu na Podgórzu, Teresa postawiła na stole rosół z makaronem, ugotowany specjalnie, bo dzień był specjalny, chociaż to był wtorek. Para unosiła się znad talerzy, aż zaparowały okulary Ryszarda, gdy się nad nimi pochylił. Weronika wyjęła z torby kopertę, w środku dyplom ukończenia studiów lekarskich Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu, jeszcze pachnący drukarnią.
— Mam propozycję pracy w szpitalu tu, w Krakowie, na Prądniku — powiedziała. — Rezydentura z internistyki. Zaczynam od pierwszego października.
Ryszard patrzył na dyplom, na papier z pieczęcią i podpisem dziekana, i przez chwilę nie potrafił nic powiedzieć. Odłożył łyżkę.
— To będziesz blisko — powiedział tylko.
— Będę blisko — potwierdziła. Sięgnęła jeszcze do torby i wyjęła dwie kartki spięte spinaczem — rezerwację na bilety lotnicze z Balic do Splitu, na koniec października, kiedy w pracy będzie miał urlop. — I mam to. Nigdy nie byłeś na urlopie beze mnie ani beze mamy, odkąd pamiętam. Teraz ja funduję.
Ryszard wziął kartki do ręki, popatrzył na datę wylotu, na imię córki wydrukowane obok swojego. Rosół stygł na stole, tłuszcz zbierał się w drobne oczka na powierzchni. Nie powiedział nic mądrego, nie wygłosił żadnej przemowy. Wstał tylko od stołu, podszedł do niej i przytulił ją mocno, tak jak wtedy na peronie w Krakowie Głównym, tylko iż teraz nie musiał puszczać po pięciu minutach.
Karton z napisem stał oparty o kredens przez resztę wieczoru, szare odciski jego palców schły powoli na białym tle, tam gdzie je zostawił.
