Dwa tygodnie wakacji, a po powrocie łzy nad zeszytem. Czy szkoła powinna pomóc?

newsempire24.com 3 dni temu

Dwa tygodnie wakacji, a po powrocie łzy nad zeszytem. Czy szkoła powinna pomóc?

— Mamo, przeczytałem to zadanie trzy razy. choćby nie wiem, od czego zacząć.

Dziesięcioletni Kuba odsunął zeszyt i otarł oczy rękawem bluzy. Jeszcze kilka dni wcześniej biegał po plaży w Kołobrzegu. Teraz siedział przy kuchennym stole i próbował zrozumieć ułamki, które jego klasa zdążyła już przećwiczyć. Matka napisała do wychowawczyni z prośbą o notatki i karty pracy. W odpowiedzi przeczytała, iż syn powinien pożyczyć zeszyty od kolegów i uzupełnić materiał. Spojrzała na Kubę i po raz pierwszy pomyślała, iż decyzję o wyjeździe podjęli dorośli, a z jej skutkami został przy stole dziesięciolatek. Czy w takiej sytuacji nauczycielka powinna przygotować uczniowi materiały, czy nadrobienie zaległości należy do rodziców?

Droga Redakcjo,

mieszkamy w Poznaniu. Mój syn Kuba chodzi do czwartej klasy i do tej pory sam pilnował swoich lekcji. Odkąd wróciliśmy z dwutygodniowego wyjazdu do Kołobrzegu, co wieczór rozkłada książki na kuchennym stole. Wczoraj siedział tak długo, iż herbata, którą mu zrobiłam, zdążyła zupełnie wystygnąć.

Wyjechaliśmy w trakcie semestru. Wiedziałam, iż Kuba opuści lekcje, ale mąż tylko wtedy mógł dostać dłuższy urlop, a za noclegi poza sezonem płaciliśmy prawie o połowę mniej. Pomyślałam, iż wspólne dwa tygodnie dobrze nam zrobią. Kuba pierwszy raz zobaczył Bałtyk jesienią. Na molo chciał wiedzieć, skąd biorą się tak wysokie fale, a potem sam szukał odpowiedzi w telefonie.

Kiedy wróciliśmy, okazało się, iż klasa przerobiła sporo materiału z matematyki i przyrody. Kuba dostał od kolegi zdjęcia kilku stron zeszytu. Przepisał temat, datę i dwa przykłady. Przy trzecim się zatrzymał.

— Zobacz, mamo. Tutaj na górze była trójka, a w następnym kroku jest szóstka. Skąd się wzięła?

Usiadłam obok niego. Wydawało mi się, iż wystarczy zajrzeć do podręcznika i zaraz mu to wytłumaczę. Po chwili sama przeskakiwałam między przykładem z książki a zdjęciem w telefonie. Kuba patrzył, jak przewracam kartki, i w końcu zapytał:

— A jutro pani będzie już robić następny temat?

Tego wieczoru napisałam do wychowawczyni przez dziennik elektroniczny. Poprosiłam, żeby zebrała najważniejsze notatki i przesłała karty pracy z dwóch tygodni. Chciałam usiąść z Kubą w weekend i przejść z nim przez materiał po kolei.

Odpowiedź przyszła następnego dnia. Wychowawczyni napisała, iż nie ma czasu ani obowiązku przygotowywać indywidualnych opracowań dla ucznia, który wyjechał na wakacje w środku semestru. Kuba miał pożyczyć zeszyty od kolegów i uzupełnić zaległości.

Przeczytałam tę wiadomość mężowi.

— Przecież widzisz, ile czasu spędza nad tym zeszytem — powiedziałam. — Myślisz, iż jak przepisze jeszcze pięć stron, to nagle wszystko zrozumie?

— Widzę — odpowiedział. — Ale pamiętasz, co powiedziałem przed wyjazdem? Że będzie musiał nadrobić lekcje.

— Pamiętam. Powiedziałam wtedy, iż mu pomożemy.

Z kuchni odezwał się Kuba:

— Nie musicie się kłócić. Ja mogę to jeszcze raz przeczytać.

Zrobiło mi się głupio. Przed wyjazdem wyobrażałam sobie, iż po powrocie wystarczy jeden spokojny weekend. Dopiero teraz zobaczyłam, ile było w tym myślenia życzeniowego. I zastanawiam się, czy sama nie zaczęłam od zbyt dużej prośby. Może wystarczyłoby zapytać wychowawczynię, od których tematów Kuba powinien zacząć i które zadania pomogą mu zrozumieć resztę.

Dziś po szkole odłożył plecak w przedpokoju i zawołał mnie, zanim zdążył zdjąć kurtkę.

— Mamo, kolega pokazał mi na przerwie, skąd się wzięła ta szóstka. Chodź, teraz ja ci pokażę.

Otworzył zeszyt dokładnie na tej stronie, nad którą wczoraj płakał. Wystarczyła mu jedna wskazówka, żeby sam rozwiązał zadanie. I właśnie o tę wskazówkę, myślę dziś, powinnam była poprosić.

Idź do oryginalnego materiału