GŁUPIA GOSPOSIA
Wszyscy uważali Anielkę za głupią. Z mężem, Waldemarem, żyła już piętnaście lat. Mieli dwoje dzieci: Emilkę, lat czternaście, i Pawła, lat siedem. Waldek zdradzał Anielę niemalże jawnie. Po raz pierwszy przyłapała go na zdradzie już drugiego dnia po ślubie wtedy zaszył się z kelnerką. Potem nie sposób było zliczyć jego wybryków. Przyjaciółki usiłowały otworzyć jej oczy, ale ona zawsze tylko się uśmiechała i milczała ze spuszczonym wzrokiem.
Aniela pracowała jako księgowa w fabryce zabawek w Łodzi. Pensja była, jak powtarzała, marniutka, a pracy po uszy. Często musiała zostawać po godzinach, pracować choćby w niedziele. W okresach rozliczeniowych i na koniec roku czasem w domu bywała jedynie na chwilę, tylko by się przebrać.
Waldek zarabiał bardzo dobrze. Ale sama Aniela gospodynią była raczej marną. Ile by pieniędzy w ręce nie wpadło, stale brakowało na jedzenie. W lodówce wiało pustkami, a jeżeli już coś gotowała, to przeważnie barszcz i kotlety z makaronem. Tak toczyło się ich życie. Znajomi kręcili głowami, widząc Waldka na mieście z kolejną miłością życia. Do tego często wracał do domu tak trzeźwy, jakby dopiero co wstał z łóżka suchy jak wiór.
Oj, głupia ta Aniela, po co znosi hulakę mówiły sąsiadki.
W dzień dziesiątych urodzin Pawła, Waldek wrócił do domu i oznajmił:
Rozwodzimy się, zakochałem się na nowo. Ta rodzina już mi nie odpowiada, wybacz, Aniela.
Dobrze Waldku, zgadzam się na rozwód odpowiedziała cicho Aniela.
Waldek niemal spadł z krzesła. Był gotów na awanturę, falę łez, histerię. Nie spodziewał się tego spokoju.
To się pakuj, ja ci przeszkadzać nie będę. Rano wyjdę do pracy, zostaw klucz pod wycieraczką.
Aniela popatrzyła na niego z dziwnym uśmiechem. Coś tu nie gra, przemknęło Waldkowi przez myśl, ale gwałtownie odpłynął myślami do nowej, beztroskiej przyszłości. Bez dzieci, bez wiecznie sfrustrowanej żony.
Następnego dnia pojawił się w mieszkaniu z nową wybranką. Zajrzał pod wycieraczkę klucza nie było. Zmarszczył brwi, ale pomyślał:
Trudno, wymienię zamki.
Próbował wejść swoim kluczem, ale ten nie pasował. Zadzwonił do drzwi. Otworzył mu mężczyzna postawnej postury, w szlafroku i domowych kapciach.
Czego chcesz, panie?
Przepraszam, to moje mieszkanie… zaczął niepewnie Waldek.
Naprawdę? A dokumenty masz, chłopie? To pokazuj.
Waldek nie miał przy sobie żadnego aktu własności. Próbował przemycić się na legitymację pokazał dowód osobisty, wskazując adres.
Mężczyzna przejrzał dokument, uśmiechnął się ironicznie i wręczył go z powrotem.
Kiedy ostatnio zaglądałeś do dowodu?
Waldek gwałtownie przewertował stronę z meldunkiem stałym. Były tam dwa stempelki: zameldowanie oraz wymeldowanie… sprzed dwóch lat.
Nie podjął się kłótni z osiłkiem, jedynie zadzwonił do Anieli ale ta miała już wyłączony telefon.
Postanowił poczekać na nią pod bramą fabryki. Ale i tu go czekał zawód: okazało się, iż żona już od roku tam nie pracuje. Córka wyjechała na studia do Francji, syn ponoć zmienił szkołę, a adresu nowej nie miał prawa pozyskiwać ojciec, jeżeli nie nadaje się do kontaktu.
Załamany, usiadł na ławeczce, chowając twarz w dłoniach. Jak to się mogło stać? Ta cicha niby-kur domowy, ta wieczna ofiara, a tak go urządziła! A jak sprzedała mieszkanie? Ale nic, pomyślał, dojdzie do wszystkiego w sądzie przecież rozwód za tydzień.
Przyjechał na rozprawę gotów walczyć. Chciał zdemaskować złodziejkę, odzyskać, co swoje. I tu prawda wyszła na jaw. Przypomniał sobie, jak dwa lata temu, pijany szczęściem po poznaniu Elizy, sam podpisał Anieli pełnomocnictwo notarialne do wszelkich spraw majątkowych. Wtedy Aniela poprosiła o podpis przy dokumentach potrzebnych córce. Radca prawny doradził mu dać żonie pełnomocnictwo. Tak więc sam oddał jej w ręce wszystko.
Został bezdomny. Co zabawniejsze, Eliza znikła z jego życia, gdy tylko dowiedziała się, iż nie ma już mieszkania i ani jednej złotówki. Pomyślał, iż chociaż alimentów nie będzie płacił i tu czekało go rozczarowanie. Zamiast wezwania do sądu w sprawie alimentów, przyszło powiadomienie o ustanowieniu ojcostwa. Okazało się, iż oboje dzieci Anieli mają innego ojca.
W dzień ślubu przyłapała Waldka z kelnerką i w głowie puściły jej wszystkie hamulce. Kierowana żalem, zdecydowała się zemścić, ale nie przez kłótnie tylko przez milczącą oszczędność i inne życie. Wszystkie pieniądze chowała. W domu było ubogo, ale dzieci jadły u babci, nosiły porządne ubrania. Matka Anieli kiwała tylko głową i powtarzała:
Zemsta cię zgubi, dziecko rozpadniesz się przez nią.
Ale Aniela trwała przy swoim.
Zrobiła dzieciom badania DNA, choć i bez tego wiedziała, komu je zawdzięcza. Ten cios Waldek przyjął gorzej niż utratę mieszkania.
Strzeżcie się zranionych kobiet w gniewie mogą uczynić rzeczy niewyobrażalne.
