15 października 2026 r., w Dzień Dziecka Utraconego, na cmentarzu Sanktuarium św. Jana z Dukli w Dukli został poświęcony pomnik dziecka martwo narodzonego. Wykonanie pomnika i prowadzącej do niego alejki w całości sfinansowało nasze stowarzyszenie.
15 października 2026 r., w Dzień Dziecka Utraconego, na cmentarzu Sanktuarium św. Jana z Dukli w Dukli został poświęcony pomnik dziecka martwo narodzonego. Poświęcono go jako wyraz pamięci o wszystkich dzieciach zmarłych w okresie prenatalnym, które nie miały pogrzebu i grobu.
Koszt tego miejsca w całości wzięliśmy na siebie. Sfinansowaliśmy wykonanie pomnika oraz prowadzącej do niego alejki, aby w Dukli powstał trwały znak pamięci o tych dzieciach.
Z inicjatywą budowy pomnika wyszli Ojcowie Bernardyni, opiekujący się Sanktuarium św. Jana z Dukli. Odpowiedzieli w ten sposób na prośby samych rodziców po stracie okołoporodowej. My zapewniliśmy środki na cały pomnik i na alejkę, która do niego prowadzi.
Msza Święta i poświęcenie pomnika
W czwartek, 15 października, podczas Mszy Świętej o godz. 18.00, sprawowanej w Sanktuarium, rodzice zawierzyli swoje zmarłe przed narodzeniem dzieci Bożemu Miłosierdziu. Homilię wygłosił o. Kalikst Piotrowski OFM, zaangażowany w dzieło obrony życia i od lat współpracujący z naszym stowarzyszeniem.
Po Mszy Świętej wierni wyruszyli w procesji na pobliski cmentarz. Zarówno celebracji Mszy Świętej, jak i obrzędowi poświęcenia pomnika przewodniczył gwardian klasztoru i definitor w zarządzie Prowincji pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny Zakonu Braci Mniejszych, o. Fabian Wikiera OFM.
W modlitewnym spotkaniu uczestniczył dr Piotr Guzdek, koordynator ds. pogrzebów dzieci martwo urodzonych w Polskim Stowarzyszeniu Obrońców Życia Człowieka, który w imieniu naszego Stowarzyszenia wygłosił okolicznościowe przemówienie.
Drodzy Rodzice,
jeśli w Waszym sercu jest dziecko, którego nie zdążyliście przytulić, to ten pomnik jest dla Was. Wasze dziecko żyło. Było prawdziwe. I zasługuje na pamięć.
W Dukli jest miejsce, przy którym możecie się zatrzymać, zapalić świecę, pomodlić i powiedzieć po cichu: „Jesteś w naszym sercu. Kochamy Cię”.
Nie jesteście sami w tej stracie.
