Karolina Duszyńska otrzepała dłonie z mokrego piachu, gdy spod maski srebrnego BMW X7 buchnął pierwszy kłąb dymu. Miała na sobie kombinezon z logo firmy sprzątającej "Czysty Blask" — nasiąknięty do suchej nitki, bo od pół godziny myła witryny w galerii przy Klimczaka. Nie zdążyła choćby odejść od krawężnika, gdy tył SUV-a wjechał w nią, zahaczając wózek z detergentami, który potoczył się pod kolejny samochód.
Za kierownicą siedziała Renata Wysocka, teściowa właściciela sieci siłowni "Iron Republic" — a adekwatnie jej synowa, bo to Renata była teściową, a kierowała autem jej córka, Patrycja. Nie, inaczej. Trzeba to poukładać od początku, bo tego dnia w Wilanowie nikt niczego nie układał — wszystko waliło się naraz.
To Patrycja Wysocka, właścicielka sieci klubów fitness, wysiadła z auta z piskiem opon, zostawiając silnik na chodzie. Miała na sobie beżowy płaszcz — nie Gucci, tylia kaszmirowa Marella, którą kupiła w Vitkacu za dwa i pół tysiąca. Deszcz ze śniegiem sypał ukośnie, osiadając na jej włosach, gdy pochyliła się nad zderzakiem.
— Zjedź mi z drogi! — wrzasnęła w stronę Karoliny, która wciąż siedziała na chodniku, próbując pozbierać rozsypane butelki płynu do szyb. — Wiesz, ile kosztuje lakierowanie tego zderzaka? Piętnaście tysięcy, ty… — urwała, bo nie znalazła słowa, które nie zabrzmiałoby jak coś, za co można pozwać.
Karolina podniosła się powoli. Kombinezon ważył chyba z dziesięć kilo od wody. Otarła dłonią czoło, sięgnęła do wewnętrznej kieszeni — nie po chusteczkę, tylko po plastikową legitymację w foliowej koszulce, którą nosiła zawsze przy sobie, bo tak było wygodniej niż w teczce.
— Nie przyjechałam tu myć szyb dla przyjemności, pani Wysocka — powiedziała, otrzepując koszulkę z kropli deszczu. — Jestem tu, bo od dwóch tygodni próbuję doręczyć pani mężowi postanowienie sądu. Skoro nie odbiera, doręczę je pani. Osobiście.
Na ulicy pachniało mokrym asfaltem i frytkami z budki na rogu — ktoś zostawił otwarte okno kiosku, mimo iż temperatura ledwie przekraczała trzy stopnie. Obok, na słupie ogłoszeniowym, wisiała plakietka reklamująca sylwestrowy koncert w Arenie, już mocno oderwana i trzepocząca na wietrze.
Patrycja zmrużyła oczy, patrząc na dokument.
— Co to niby jest?
— Nakaz zabezpieczenia majątku spółki Iron Republic Sp. z o.o. na kwotę jeden milion siedemset tysięcy złotych. Jestem syndykiem tymczasowym, wyznaczonym przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy, Wydział Gospodarczy. Kombinezon sprzątaczki noszę, bo mam dziś jeszcze dwa zlecenia po tym, jak skończę tutaj — dodała, bo widziała pytanie w oczach kobiety, zanim zdążyło się wydostać na zewnątrz.
Patrycja parsknęła śmiechem, który zabrzmiał nieco za wysoko jak na tak zimny poranek.
— To jakiś żart. Mój mąż ma firmę wartą dwadzieścia milionów. Mamy trzy kluby, w tym ten na Mokotowie z basenem termalnym.
— Miał — poprawiła Karolina spokojnie. — O szóstej rano komornik zajął rachunki operacyjne spółki. O szóstej trzydzieści bank cofnął polisę OC i AC na to auto, bo leasing był spłacany z konta firmowego, które od dziś jest zablokowane. To znaczy, iż jedzie pani teraz nieubezpieczonym pojazdem, który przed chwilą potrącił osobę wykonującą czynności urzędowe.
— Kłamiesz — powiedziała Patrycja, ale głos jej drżał już inaczej, głębiej.
Sięgnęła do torebki — nie krokodylej, tylko zwykłej, skórzanej, od Coccinelle — wyciągnęła plik pięćsetek i cisnęła je w kałużę pod nogami Karoliny.
— Masz na nowy kombinezon. I zjedź mi z oczu, zanim zadzwonię po ochronę galerii.
Banknoty rozmiękały w brudnej wodzie zmieszanej z olejem. Karolina choćby na nie nie spojrzała — patrzyła na telefon, który zaczął dzwonić w kieszeni Patrycji, wibrując tak mocno, iż kobieta niemal upuściła torebkę.
To był mąż. Tomasz Wysocki. Karolina wiedziała, bo dzień wcześniej rozmawiała z nim przez piętnaście minut — próbował ją przekonać, iż "wszystko da się jakoś ułożyć", iż "podwykonawcy poczekają jeszcze miesiąc". Nie poczekali. Firma budowlana, która stawiała trzeci klub na Białołęce, złożyła wniosek o upadłość jeszcze w grudniu, po tym jak nie zobaczyła ani złotówki za sześć miesięcy pracy.
Patrycja nie odebrała. Telefon ucichł, po czym zadzwonił znowu.
— To pani mąż — powiedziała Karolina. — Prawdopodobnie chce panią uprzedzić, iż jedzie do niego z tego samego adresu policja skarbowa. Byłam tam dwadzieścia minut temu, zanim przyjechałam tutaj.
Wokół uszkodzonych aut zaczęli zbierać się ludzie — pracownicy z pobliskiego biurowca, kobieta z psem na smyczy, dwóch chłopaków z hulajnogami, którzy zatrzymali się, żeby nagrywać telefonem. Ktoś w tłumie mruknął głośno, tak żeby było słychać:
— To ci od tej siłowni, co ludziom karnety sprzedawali na dwa lata, a teraz klub zamknięty na kłódkę.
Twarz Patrycji zbladła — nie od zimna.
— To bzdura, wszystko się rozwiąże, zaraz zadzwonię do adwokata…
— Może pani dzwonić — odparła Karolina. — Ale najpierw proszę wyłączyć silnik. Z podwozia kapie olej, a to nie jest zwykły wyciek.
Patrycja jej nie posłuchała. Wskoczyła z powrotem za kierownicę, trzasnęła drzwiami tak, iż echo odbiło się od szklanej fasady biurowca, i wrzuciła wsteczny bieg, próbując wymanewrować z parkingu przed galerią. Silnik zawył, opony zaskrzypiały na mokrej kostce.
Karolina nie cofnęła się ani o krok. Stała jakieś trzy metry od zgniecionego zderzaka, z papierami wciąż w dłoni, gdy spod podwozia dobiegł metaliczny zgrzyt — przewód paliwowy, uszkodzony przy zderzeniu z wózkiem sprzątaczki, w końcu puścił pod ciśnieniem. Benzyna trysnęła na rozgrzany kolektor.
Rozległo się głuche stuknięcie, potem trzask. Spod maski wystrzelił dym, a sekundę później buchnęły pomarańczowe języki ognia, obejmując cały przód auta. Patrycja wyskoczyła z kabiny z krzykiem, zostawiając otwarte drzwi, torebkę na siedzeniu i telefon, który wciąż dzwonił.
Ochroniarz galerii wybiegł z gaśnicą, ktoś inny zadzwonił po straż. Karolina odsunęła się na bezpieczną odległość, otrzepała mokry kombinezon i patrzyła, jak Patrycja stoi na chodniku boso — bo w panice zgubiła jeden but na wysokim obcasie — i krzyczy do telefonu na męża, który nie odbierał.
Trzy tygodnie później Karolina siedziała w swoim biurze przy Grójeckiej — małym, wynajętym pokoju z jednym oknem wychodzącym na podwórko, gdzie sąsiadka z parteru codziennie wywieszała pranie, choćby w mrozie. Na biurku leżała teczka z napisem "Iron Republic — postępowanie upadłościowe, sygn. akt VIII GUp 214/25".
Zadzwoniła do wierzycieli — firmy budowlanej, dostawcy sprzętu siłowego, dwunastu pracowników recepcji, którym nie wypłacono pensji za listopad i grudzień. Podpisała decyzję o sprzedaży klubu na Mokotowie w drodze przetargu — z basenem termalnym, za który jeszcze rok temu Wysoccy brali kredyt na milion osiemset. Kupiła go sieć konkurencyjna za osiemset dziewięćdziesiąt tysięcy, co starczyło na spłatę połowy zaległości wobec podwykonawców.
Tomasz Wysocki zadzwonił do niej jeszcze raz, już z innego numeru — prosił o "spotkanie w cztery oczy, może da się coś ustalić poza protokołem". Karolina odpowiedziała krótko, iż wszystkie ustalenia idą przez sąd, i się rozłączyła.
Patrycja przysłała jej wiadomość na Messengerze, dopiero po miesiącu: napisała, iż przeprowadzają się z córką do mieszkania jej matki na Ursynowie, bo apartament przy Klimczaka poszedł pod młotek razem z resztą majątku. Nie było przeprosin. Było jedno zdanie: "Mam nadzieję, iż jest pani zadowolona".
Karolina nie odpisała. Zamknęła laptopa, wzięła z wieszaka ten sam kombinezon — jeszcze pachnący środkiem do szyb — i pojechała na kolejne zlecenie, bo umowa sprzątania biur przy Domaniewskiej wciąż była w mocy, a syndyk masy upadłościowej, jak się okazało, też musi z czegoś żyć między jednym postępowaniem a drugim.
