No to co, mamo, jak się umawialiśmy jutro po ciebie podjadę, zawiozę cię tam. Zobaczysz, będzie ci się bardzo podobało Jerzy nerwowo zakładał płaszcz, zamykając za sobą drzwi.
Anna Władysławowna ciężko opadła na kanapę. Po długich namowach w końcu się zgodziła pojechać. Sąsiadki nie mogły się nadziwić:
Jaki twój Jureczek troskliwy, znowu ci organizuje wypoczynek! No, nie to co nasze dzieci, pani Aniu…
Ale w sercu Anny Władysławowny narastał niepokój. Trudno, pomyślała, jutro wszystko stanie się jasne.
Nazajutrz Jerzy pojawił się wcześnie rano. gwałtownie zniósł walizki mamy, posadził ją w aucie i wyruszyli w drogę.
Szczęściara plotkowały sąsiadki z ławki pod blokiem syn jej najpierw opiekunkę wynajął, teraz na wczasy ją zabiera! Nam tylko marzyć…
Dom opieki znajdował się na przedmieściach Warszawy.
Mamo, prawie pięć gwiazdek! Jerzy patrzył na matkę z nutą nadziei w głosie.
Kiedy wysiedli z samochodu i weszli na teren, gdzie na ławkach siedzieli starsi ludzie, Anna od razu zrozumiała, iż jej obawy nie były bezpodstawne.
Ale nie okazała po sobie niczego, nauczyła się zawsze trzymać twarz.
Skrzyżowała wzrok z synem, ale ten gwałtownie odwrócił spojrzenie. Pewnie zdał sobie sprawę, iż ona już wszystko pojęła.
Mamo… Tutaj są lekarze, są interesujące zajęcia, jest z kim porozmawiać. Spróbuj, na razie na trzy tygodnie… A jakby co… Jerzy jąkał się, patrząc w bok. Ale ona powiedziała tylko:
Jedź już, synku. I nie mów do mnie mamoś, mów mamo jak dawniej, dobrze?
Jerzy odetchnął z ulgą, pocałował ją w policzek i odjechał.
Annie Władysławownie zaproponowano pokój z kimś lub samotny. Wybrała opcję z współlokatorką nie chciała być sama ze swoimi myślami.
Witam, kochana! na sofie siedziała wyfiokowana dama. Nareszcie nie jestem sama, jestem Leokadia Ziółkowska.
Poznały się.
Pokój rzeczywiście był jak w luksusowym hotelu syn się postarał. Wspólny salon i dwie sypialnie z łazienkami.
Leokadia była zamożną, samotną wdową, dziewięćdziesięciojednoletnią:
Kochana, mam dość, chcę tylko, aby ktoś się mną opiekował… Swoje duże mieszkanie wynajmuję na Nowym Świecie, a tu odpoczywam. Opieka, lekarze, zajęcia, nie trzeba się o nic martwić. Mieszkanie przepisałam bratankowi, a ten w okresie zabiera mnie nad morze. A pani, co tu robi? Przecież pani jeszcze młoda…
Anna uśmiechnęła się gorzko. Pokusa, by się wygadać, wygrała:
Ja? Nie do końca z własnej woli… Syn z żoną mieszkają osobno. Nie dogadaliśmy się.
Też mam duże mieszkanie, ale gdy tylko zarobili, od razu kupili własne i wyprowadzili się ode mnie. Może to lepiej z synową, Ewą, trudno nam było się porozumieć. Na początku dobrze mi się samej mieszkało zaczęła, zamilkła… Ale zdrowie zawiodło.
Ach, rozumiem Leokadia, zdejmując wałki, układała włosy przed lustrem. Dzisiaj są tańce, przyjdzie pani?
Nie, dziś chcę odpocząć odmówiła Anna, wycofała się do swojego pokoju i położyła.
Wszystko w porządku. Jej ukochana wnuczka, Weronika, studiowała w Krakowie. Po powrocie będzie miała gdzie założyć rodzinę.
Sama sobie winna.
Z Ewą nie zgrały się charaktery; to ona, Anna, ciągle Ewie mówiła, jak ma robić, do niczego nie dopuszczała. Jerzy wtedy rozdzierał się między nimi, a ona chciała zawsze, żeby wybierał ją matkę.
Głupota.
A jak się wyprowadzili, na początku było dobrze. choćby stosunki się poprawiły, Jerzy z Ewą i Weroniką często przychodzili w odwiedziny. Ale potem znowu wszystko było nie tak!
Sama sobie winna.
Zaczęło się wydawać, iż wszyscy o niej zapomnieli. Zaczęła udawać, iż choruje, iż już sobie nie radzi, miała nadzieję, iż wtedy będą częściej przychodzić. Ale syn postąpił inaczej. Może się wystraszył, może miał za dużo na głowie.
A Anna Władysławowna myślała tylko o sobie.
Sama sobie winna.
Zatrudnił jej towarzyszkę, potem inną. Ale żadna jej nie odpowiadała. Chciała przyciągnąć uwagę bliskich, a wyszło jak wyszło.
Weronika, ukochana wnuczka, wyjechała na studia. Dzwoniła często:
Babciu, niedługo przyjadę, u mnie wszystko dobrze. A u ciebie?
U mnie też dobrze odpowiadała Anna.
Babciu, nie tęsknij, zaraz będę. Strasznie cię kocham.
Sama sobie winna.
Nagadala Jureczkowi, iż już nie pamięta, jakie brać lekarstwa, iż wszystko jej się miesza. Udała.
Chciała, żeby może zaprosił ją do siebie.
Ale widać, Jerzy się przestraszył, zdecydował, iż już sobie nie poradzi. On i Ewa pracują kto miałby się nią zajmować? Więc przywiózł ją tutaj.
Do tego pięciogwiazdkowego domu seniora.
Anna Władysławowna wstała, spojrzała w lustro:
Starsza pani, prawie osiemdziesiątka, no i co z tego?
Psychicznie sprawna, siły jeszcze ma.
Sama sobie winna. Może rzeczywiście lepiej tak.
Położyła się i zasnęła.
Trzy tygodnie dłużyły się Annie w nieskończoność.
Syn przyjeżdżał w piątki, przywoził smakołyki, ale tu i tak wszystko było.
Wszystko byłoby świetnie, gdyby to naprawdę były tylko wakacje w luksusowym miejscu. Ale myśl, iż to może na zawsze, dręczyła ją okrutnie.
Pani synu, przeprowadziłyśmy badania. Pani Anna jest zdrowa, tylko trochę nerwy szwankują, ale to normalne w tym wieku powiedziały opiekunki Jerzemu przy kolejnym przyjeździe.
Nagle Anna zauważyła, iż on… naprawdę się zdziwił. I ucieszył. Myślała zawsze, iż tylko czekają, aż odejdzie.
Nieoczekiwanie wpadła Weronika:
Babciu, tata mówił, iż jesteś na wczasach? Ale dziwne miejsce! A ja właśnie obroniłam magistra, gratuluj! Wróciłam do Warszawy, bez ciebie dziwnie pusto. Mogę trochę z tobą pomieszkać?
Anna poczuła, jak serce jej mięknie Weronika była taka szczera!
Tata miał przyjechać jutro. Pakuj się, wracasz do domu!
Anna tylko skinęła głową, bo czuła, iż zaraz się rozpłacze.
Leokadia, poprawiając fryzurę, szykowała się na wieczór:
Kochana, pani nie pasuje do tego miejsca, powinna pani jechać do domu z nutką zazdrości stwierdziła. Pani to domowy człowiek, nie pensjonatowa dama. Wstała z godnością i zniknęła w swoim pokoju.
Anna spakowała rzeczy, nie wierząc, iż naprawdę wróci do siebie.
Jerzy przyjechał wcześnie. wszedł, uśmiechnął się i tylko powiedział:
Mamo i objął ją.
W aucie siedziała Weronika i co zaskakujące Ewa. Spojrzały na siebie, a Annie zrobiło się ciepło na duszy:
Sama sobie winna. Wszystkich układałam po swojemu, wszystkimi rządzić chciałam. Komu to było potrzebne? A oni tak na mnie patrzą to przecież moje dzieci.
Dziękuję wam prawie bezgłośnie wyszeptała Anna, syn otworzył jej drzwi, wsiadła do auta.
Anna wracała do domu, przepełniona euforią i szczęściem.
Teraz wszystko będzie inaczej. Teraz wierzy, iż jeszcze będzie dobrze.
Bo nigdy nie jest za późno, by po prostu żyć, być szczęśliwym i uszczęśliwiać innych.
