Siekałam koperek na desce, kiedy usłyszałam, jak klucz Marcina skrzypi w zamku dłużej niż zwykle — jakby otwierał drzwi łokciem. Wytarłam ręce w ścierkę i wyszłam z kuchni do przedpokoju.
— Ewa, chodź, poznaj Kingę — powiedział, jakby przedstawiał mi nową koleżankę z pracy.
W drzwiach stała kobieta w beżowym płaszczu, z włosami ufarbowanymi na kolor, jakiego nie dostaniesz za mniej niż trzysta złotych u fryzjera. Za nią, na wycieraczce, stały dwie walizki — te duże, na kółkach, z Biedronki chyba nie kupione.
— Czemu ma bagaż? — zapytałam.
Kinga uśmiechnęła się, jakby czekała na to pytanie od dawna.
— Bo się tu wprowadza — powiedział Marcin i rozluźnił krawat, który kupiłam mu na imieniny dwa lata temu.
Za oknem akurat zaczynało padać, słyszałam, jak kapie z rynny na parapet w pokoju córki — trzeci rok obiecuję sobie, iż wezwę dekarza. Gdzieś na dole, w klatce, sąsiad z trzeciego piętra wyprowadzał psa, który o tej godzinie zawsze zaczynał ujadać na windę.
— Moje rzeczy mogą pójść do pokoju gościnnego na górze — oznajmiła Kinga, już zdejmując płaszcz, jakby meldowała się w pensjonacie w Zakopanem.
Patrzyłam na Marcina. Uśmiechnął się. I właśnie ten uśmiech zabolał bardziej niż to, iż miał kochankę.
Trzy miesiące wcześniej znalazłam na wyciągu bankowym płatność za hotel w Mikołajkach, o którym nic nie wiedziałam. Potem przyszły nadgodziny, które nie pachniały nadgodzinami, nowa woda kolońska i telefon z blokadą ekranu, która wcześniej nie istniała. Wiedziałam. Po prostu nie powiedziałam ani słowa — a Marcin uznał ciszę za głupotę.
— Ewa — powiedział ściszonym głosem, jak do dziecka — jesteśmy dorośli. Kinga daje mi to, czego ty już dawno nie dajesz. Nie chcę się więcej chować po hotelach.
— I co mam z tym zrobić?
— Przystosować się.
Kinga nalała sobie wina z butelki, którą przytargała ze sobą — musicadet, sądząc po etykiecie. Marcin wziął drugi kieliszek. I wtedy wygłosił kwestię, którą najwyraźniej ćwiczył w samochodzie pod domem.
— To jest teraz małżeństwo otwarte. Musisz to zaakceptować.
Prawie się śmiałam. Nie dlatego, iż to było zabawne. Dlatego, iż Marcin zapomniał o jednej rzeczy — ten dom, dwadzieścia osiem lat po babci, był zapisany na mnie, nie na niego. A pieniądze, które finansowały jego firmę konsultingową, leżały na koncie inwestycyjnym, do którego on nie miał choćby dostępu online. I kobieta, która właśnie zdejmowała buty w moim przedpokoju, nie była tak bardzo wolna, jak myślał.
Dowiedziałam się tego cztery dni wcześniej. Od kuzynki, która pracuje w tej samej galerii handlowej w Toruniu co Kinga — przy stoisku z biżuterią, dwa boksy od salonu, w którym Kinga robiła sobie te swoje paznokcie żelowe co dwa tygodnie.
Odłożyłam nóż na desce ostrożnie, równo przy koperku.
— Bez kłótni? — zapytała Kinga z przechylonym uśmieszkiem.
Marcin wyglądał na odprężonego.
— Wiedziałem, iż w końcu będziesz rozsądna.
Wzięłam telefon.
— Do kogo dzwonisz? — Marcin ściągnął brwi.
— Do kogoś, kto powinien może usłyszeć o naszym nowym ustroju rodzinnym.
Wybrałam numer. Odebrał po drugim sygnale.
— Ewa?
— Tak. Dziś wieczorem. Przyjedź.
Cisza po drugiej stronie, potem spokojny, chłodny głos:
— Będę za piętnaście minut, mieszkam przy Chrobrego, to niedaleko.
Odłożyłam telefon. Kinga zaśmiała się nerwowo.
— Co to było?
— Nic dramatycznego — odpowiedziałam i wróciłam do siekania koperku, jakby nic się nie stało.
Marcin krążył po salonie, otwierał i zamykał usta, jakby chciał coś powiedzieć, ale nie wiedział, co. Kinga postawiła kieliszek na komodzie, dokładnie na tym miejscu, gdzie zawsze stawiała wazę z kwiatami moja babcia. Deszcz na dworze przybrał na sile, ten sąsiedzki pies w końcu przestał ujadać.
Piętnaście minut później, równo, zadzwonił dzwonek u drzwi.
Marcin otworzył. W progu stał wysoki mężczyzna w szarym płaszczu, z parasolem, z którego ściekała woda na wycieraczkę — te same krople, które przez chwilę wcześniej skapywały z rynny.
Kinga odwróciła się. Kieliszek wysunął się jej z ręki i rozprysnął się na podłodze — na tych samych panelach, które kładł jeszcze mój ojciec, kiedy remontował ten dom dla mnie i Marcina na ślub.
Zbielała na twarzy.
— Rafał?! — krzyknęła. — Co ty tu robisz?!
Rafał postawił parasol przy drzwiach, z tą samą spokojną precyzją, z jaką prawdopodobnie ustawiał segregatory w swoim biurze księgowym na Mokrem.
— Przyszedłem po moją żonę — powiedział. — I po dokumenty rozwodowe, które od trzech tygodni odmawiasz podpisać.
Marcin spojrzał na Kingę.
— Żonę? Ty mówiłaś, iż jesteś po rozwodzie.
— To był proces w toku — wyjąkała Kinga.
— Proces w toku od sześciu lat — poprawił ją Rafał bez cienia podniesionego głosu. — Mamy razem kredyt na mieszkanie na Bielanach i wspólne konto firmowe. Twój adwokat dzwonił do mnie w zeszłym tygodniu, bo chciałaś z tego konta ściągnąć czterdzieści tysięcy złotych bez mojej wiedzy.
Marcin osunął się na oparcie fotela, jakby dopiero teraz, patrząc na tę scenę, zrozumiał, w co adekwatnie wdepnął.
— Ewa — zaczął, patrząc na mnie z czymś, co chciał pewnie nazwać skruchą. — Ja nie wiedziałem, iż ona…
— Że co, Marcinie? — przerwałam mu. — Że jest mężatką? Czy iż to ja jestem tu właścicielką domu, w którym postanowiliście się urządzić?
Wyciągnęłam z szuflady komody teczkę, tę samą, w której trzymałam akt notarialny od babci i wydruk z konta inwestycyjnego. Położyłam ją na stole, obok rozbitego kieliszka.
— Dom jest zapisany na mnie od dwadziestu ośmiu lat, Marcinie. Konto, z którego od pięciu lat finansujesz tę swoją firmę, też jest moje — jesteś na nim tylko pełnomocnikiem, a pełnomocnictwo mogę odwołać jednym podpisem u notariusza. Zrobię to w poniedziałek rano, mam już umówiony termin na Rynku Staromiejskim, na dziesiątą.
Rafał w tym czasie podał Kindze jej płaszcz, bez słowa, jak ktoś, kto robił to już wielokrotnie i zdążył się do tego przyzwyczaić.
— Walizki możesz zabrać od razu — powiedział do niej. — Albo ja je wystawię na klatkę schodową, jak ostatnio w Gdyni.
Kinga nie odpowiedziała. Wzięła tylko jedną z toreb, mniejszą, i wyszła za nim bez słowa, choćby nie patrząc w stronę Marcina, który jeszcze przed chwilą był gotowy przebudować dla niej całe swoje — a adekwatnie moje — życie.
Drzwi się zamknęły. Pies sąsiada znowu zaczął ujadać na dole.
Marcin stał na środku salonu, w rozwiązanym krawacie, z butelką musicadet w ręce, której nikt już nie miał zamiaru pić.
— Ewa, możemy to jakoś… — zaczął.
— Śpisz dziś na kanapie — powiedziałam, zbierając kawałki szkła na szufelkę. — A od jutra szukasz mieszkania. Dam ci dwa tygodnie, zanim zmienię zamek.
Wróciłam do kuchni. Koperek czekał na desce, już lekko przywiędły od tego, jak długo leżał nietknięty. Dokończyłam go siekać, zupełnie spokojnie, i wsypałam do zupy, która od godziny parowała na kuchence — bo mimo wszystko, ktoś musiał dziś zjeść kolację.
