Nazywam się Marek Woźniak, mam czterdzieści trzy lata i przez ostatnie sześć tygodni budziłem się w mieszkaniu, które wynająłem naprzeciwko warsztatu, bo klucze do własnego domu na ulicy Klonowej zostały tam, po drugiej stronie. Chcę to opowiedzieć po swojemu, bo z tego, co słyszałem, Ania opowiada to inaczej – jakby wszystko było proste, czarno na białym. U mnie nic nie było proste.
Poznaliśmy się w Bydgoszczy, na weselu kuzyna, dwanaście lat temu. Prowadzę mały warsztat lakierniczy przy Fordońskiej, ona pracuje w przychodni jako rejestratorka. Dwoje dzieci, kredyt na dom, pies o imieniu Budyń, który w listopadzie zawsze marznie i skomle pod drzwiami tarasu. To nie jest historia o wielkiej miłości do drugiej kobiety. To historia o tym, jak człowiek się gubi, kiedy przez dwa lata słyszy w domu głównie listę zakupów i pytanie, czy zapłaciłem ratę.
Tamtego ranka – to była sobota, druga połowa października, na kaloryferach jeszcze nie grzało, więc siedziałem w kuchni w kurtce i piłem kawę z termosu – zadzwoniła Kasia. Nie planowałem, iż Ania w ogóle to zobaczy, bo telefon zwykle leżał u mnie w warsztacie, nie w domu. Ale zostawiłem go na stoliku, poszedłem biegać wokół Myślęcinka, a kiedy wróciłem, spocony, z psem, który ciągnął za smycz, Ania stała w progu kuchni z moim telefonem w dłoni. Nie krzyczała. To było gorsze niż krzyk.
– Dzwoniła ona – powiedziała. – Odebrałam. Nie zdziwiła się.
Wiedziałem od razu, o co chodzi, bo Kasia zawsze dzwoniła bez ostrzeżenia, jakby świat kręcił się tylko wokół naszych dwóch kalendarzy. Powiedziałem prawdę, bo kłamstwo już i tak by się nie trzymało kupy: iż to trwa od czterech miesięcy, iż nie planowałem, iż „tak wyszło". Ania spojrzała na mnie tak, iż zrozumiałem – te słowa były gorsze niż jakiekolwiek kłamstwo, bo „tak wyszło" brzmi jak wypadek, a cztery miesiące to nie wypadek, to wybór, który podejmuje się każdego wieczoru na nowo.
Kazała mi się spakować. Tego samego dnia. Nie kłóciłem się – nie miałem prawa. W szafie zostawiłem tylko jedną koszulę w kratę, tę samą, w której byliśmy dziesięć lat temu na chrzcinach córki brata. Nie wiem, czy jeszcze tam wisi.
To, czego Ania pewnie nie wie – bo skąd, przecież mnie już wtedy nie było w domu – to jak wyglądały te sześć tygodni z mojej strony. Mieszkanie nad warsztatem, jedno okno wychodzące na parking, gdzie w nocy słychać, jak ktoś próbuje odpalić starego passata, który nigdy nie chce zapalić za pierwszym razem. Jadłem kanapki stojąc przy oknie, bo nie kupiłem sobie choćby stołu. Z Kasią też się skończyło – i to nie dlatego, iż „zrozumiałem, co straciłem", jak ładnie by to brzmiało. Skończyło się, bo bez tła codzienności, bez ukradkowych telefonów, zwykły wtorkowy wieczór z nią okazał się po prostu pusty. To nie była miłość. To było coś, co wyglądało na ucieczkę, a okazało się kolejnym pokojem bez mebli.
Dzwoniłem do Ani parę razy. Nie odbierała. Wysłałem esemesa: „Mogę przyjść porozmawiać?". Odpisała jednym słowem: „Przyjdź".
Poszedłem w sobotę po południu, z tą samą wypchaną torbą sportową, z którą wprowadzałem się do niej po raz pierwszy dwanaście lat temu na Fordońskiej, zanim jeszcze kupiliśmy dom. W kuchni pachniało świeżym chlebem – piekła go sama, odkąd zamknęli piekarnię na rogu, tę z tabliczką „urlop bezterminowy" wiszącą od miesiąca w oknie. Usiedliśmy przy tym samym stole, gdzie razem liczyliśmy raty kredytu.
Powiedziałem jej to, co czułem naprawdę, nie to, co ładnie brzmi: iż z Kasią naprawdę koniec, iż zrozumiałem, jak wiele znaczy dla mnie to, co budowaliśmy – dom, dzieci, choćby ten głupi pies, który teraz pewnie i tak śpi u niej pod nogami. Poprosiłem nie o wybaczenie od razu, tylko o szansę, żeby na nowo zasłużyć na zaufanie. Powiedziałem, iż rozumiem, jeżeli powie nie.
Ania długo milczała, wpatrzona w kubek z resztką herbaty. Potem powiedziała coś, czego się nie spodziewałem:
– Marek, ja nie chcę cię z powrotem takiego, jaki byłeś przez ostatnie dwa lata. Ciebie, który wracał z warsztatu i włączał telewizor, zanim jeszcze zdjął buty. jeżeli wracasz, to wracasz do czegoś nowego. Inaczej to nie ma sensu.
Zapytałem, co to znaczy konkretnie.
Wstała, poszła do szuflady w kredensie i wyjęła stamtąd teczkę – tę samą, w której trzymamy papiery dotyczące domu i warsztatu. Położyła ją na stole.
– Dom jest wpisany na nas oboje, pół na pół, to się nie zmienia – powiedziała. – Ale warsztat, który zapisałeś na siebie, kiedy braliśmy kredyt osiem lat temu, bo tak było „prościej podatkowo" – to teraz przepisujesz na spółkę ze mną. Pół na pół. Nie dlatego, iż chcę cię ukarać. Dlatego, iż przez osiem lat pracowałam tam za darmo w każdą sobotę, robiłam ci księgowość, odbierałam telefony od klientów, kiedy ty byłeś „na mieście". I nigdy nie miałam w tym żadnego udziału na papierze. To się kończy dzisiaj, niezależnie od tego, co zdecydujemy w sprawie nas.
Wyjęła telefon, otworzyła aplikację banku, pokazała mi ekran: sto dwadzieścia tysięcy złotych, które przez lata odkładała z własnej pensji rejestratorki, o czym nie miałem pojęcia, bo myślałem, iż ledwie starcza jej na bieżące wydatki.
– To są moje pieniądze, osobne, od dzisiaj na osobnym koncie, o którym ty nie będziesz wiedział nic. Niezależnie, czy zostaniemy razem, czy nie.
Podpisałem tę umowę spółki dwa tygodnie później, u notariusza przy placu Wolności. Ania siedziała obok, spokojna, z teczką na kolanach, i podpisała się tym samym długopisem, którym kiedyś podpisywaliśmy akt notarialny na dom.
Wróciłem na Klonową w listopadzie, w dzień, kiedy pierwszy raz spadł mokry śnieg i Budyń nie chciał wyjść na spacer. Śpię teraz w pokoju gościnnym. Ania mówi, iż to na razie, iż zobaczymy, jak będzie za pół roku. Nie naciskam. Wiem, iż nie mam do tego prawa.
Wczoraj przyszła do mnie do warsztatu Kasia – stanęła na progu w tej swojej czerwonej kurtce, chciała pogadać. Powiedziałem jej, iż nie mam nic do dodania, i zamknąłem za nią drzwi na klucz, ten sam, który teraz wisi u mnie na kółku obok kluczyka od passata. Przez okno widziałem, jak stoi jeszcze chwilę na parkingu, a potem odchodzi w stronę przystanku. Nie poszedłem za nią.
