Dolina Kościeliska – opis szlaku, jaskinie i schronisko na Hali Ornak

manawpodrozy.pl 6 dni temu

Dolina Kościeliska to jedno z najpopularniejszych miejsc w Tatrach Zachodnich i jedna z najpiękniejszych dolin w całych polskich Tatrach. Każdego roku odwiedzają ją tysiące turystów, przyciągniętych malowniczym krajobrazem i różnorodnością atrakcji. To miejsce przypadnie do gustu zarówno miłośnikom spokojnych spacerów, rodzinom z małymi dziećmi, jak i osobom szukającym nieco większych górskich wyzwań. W Dolinie Kościeliskiej można zwiedzać jaskinie, podziwiać tradycyjny wypas owiec, a także wyruszyć na tatrzańskie szczyty i grzbiety oferujące spektakularne widoki. Warto również pamiętać, iż przez wieki dolina pełniła istotną rolę gospodarczą. Działały tu huty żelaza, a przez przełęcze prowadziły szlaki handlowe łączące Podhale z terenami po południowej stronie Tatr.

Dolina Kościeliska to druga co do długości dolina w polskich Tatrach Zachodnich. Liczy około 9 kilometrów, a dłuższa od niej jest jedynie sąsiednia Dolina Chochołowska. Mimo swoich rozmiarów jest łatwo dostępna i nie wymaga wybitnej kondycji, dlatego od lat należy do najchętniej odwiedzanych miejsc w polskich Tatrach. Szeroka, wygodna droga sprawia, iż z powodzeniem poradzą sobie tu także dzieci, a część trasy można pokonać choćby z wózkiem terenowym. Na bardziej ambitnych turystów czekają natomiast tatrzańskie jaskinie – w Dolinie Kościeliskiej udostępniono do zwiedzania aż pięć z nich. Do każdej należy zabrać własne źródło światła, najlepiej latarkę czołową. Na końcu doliny, na Hali Ornak, znajduje się schronisko turystyczne, które dla wielu osób stanowi główny cel wycieczki.

Dolina Kościeliska to jedno z najlepszych miejsc w Tatrach na pierwszą bardziej przygodową wycieczkę z dzieckiem. Oprócz wygodnego spaceru dnem doliny czekają tu jaskinie, fragmenty z łańcuchami i odrobina ekspozycji, dzięki którym najmłodsi mogą poczuć smak prawdziwej tatrzańskiej przygody.

Trasa: Kiry – Kiry | mapa-turystyczna.pl

Dolina Kościeliska – dojazd i parking

Dolina Kościeliska rozpoczyna się w Kirach, położonych około 7 kilometrów od centrum Zakopanego. Na miejsce bez problemu można dotrzeć komunikacją publiczną – z zakopiańskiego dworca oraz okolic dolnych Krupówek regularnie kursują busy do Kir. Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, aby przyjechać tutaj własnym samochodem. Tuż przy wejściu do doliny oraz w jego najbliższej okolicy znajduje się kilka płatnych parkingów. w okresie letnim i podczas długich weekendów zapełniają się one bardzo szybko, dlatego warto przyjechać wcześnie rano. Przy wejściu do doliny działa również parking Tatrzańskiego Parku Narodowego – opłatę za postój na nim uiszcza się w parkometrze.

Jeśli planujecie wycieczkę z małym dzieckiem, postarajcie się być w Kirach przed godziną 8:00. Nie tylko łatwiej znajdziecie miejsce parkingowe, ale także uniknięcie największych tłumów na szlaku.

Dolina Kościeliska – opłaty za wstęp

Dolina Kościeliska znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego, dlatego wejście na szlak jest biletowane. Bilety można kupić tradycyjnie w kasach przy wejściu do doliny lub wygodnie przez internet. Aktualny cennik oraz możliwość zakupu biletów online znajdziecie na stronie Tatrzańskiego Parku Narodowego.

Tuż za kasami, po prawej stronie, mieści się Centrum Edukacji Przyrodniczej Tatrzańskiego Parku Narodowego. To interesujące miejsce, w którym można dowiedzieć się, jak powstały Tatry, poznać ich przyrodę oraz historię regionu. Wizyta w centrum może być interesującym uzupełnieniem wycieczki, szczególnie dla rodzin z dziećmi. Godziny otwarcia oraz aktualny cennik znajduje się pod linkiem.

Dolina Kościeliska – opis szlaku

Po zakupie biletów wstępu do Tatrzańskiego Parku Narodowego mijamy postój dorożek. Kursują one do Polany Pisanej, położonej mniej więcej w połowie Doliny Kościeliskiej. My ruszamy dalej wygodną, szeroką drogą. Przez większość wędrówki towarzyszy nam Kościeliski Potok, który raz płynie po naszej prawej, a raz po lewej stronie.

Już po kilku minutach marszu docieramy do pierwszej z kościeliskich „bram” – Niżniej Kościeliskiej Bramy, zwanej również Bramą Kazimierza Kantaka. To wąski odcinek doliny, w którym strome, wapienne ściany niemal zamykają się nad szlakiem. Na skale po prawej stronie umieszczono tablicę poświęconą Kazimierzowi Kantakowi – działaczowi społecznemu i zasłużonemu członkowi Towarzystwa Tatrzańskiego.

Po przejściu przez bramę wychodzimy na rozległą polanę – Wyżnią Kirę Miętusią. Ma ona około 700 metrów długości i blisko 200 metrów szerokości. Przez jej środek prowadzi szlak, którym dalej wędrujemy. Na polanie często można spotkać stada owiec, a w jej końcowej części działa bacówka, w której można kupić świeże oscypki, bundz i żętycę. Na końcu polany znajduje się skrzyżowanie szlaków. Stąd można wyruszyć czarnym szlakiem (Drogą nad Reglami) na Przysłop Miętusi lub czerwonym szlakiem w kierunku Ciemniaka i pozostałych szczytów Czerwonych Wierchów. My pozostajemy wierni zielonemu szlakowi i po przejściu przez mostek ruszamy dalej dnem Doliny Kościeliskiej.

Stare Kościelisko – przemysłowa historia Doliny Kościeliskiej

Po przejściu przez mostek w prawo odbija czarny szlak prowadzący przez Dolinę Lejową do Doliny Chochołowskiej. Chwilę później wkraczamy na Polanę Cudakową, gdzie znajduje się tzw. Stare Kościelisko. Jeszcze w XIX wieku działał tu jeden z najważniejszych ośrodków przemysłowych pod Tatrami. Funkcjonowała huta miedzi i żelaza, stały domy robotników oraz karczma.

Do naszych czasów nie zachowały się niemal żadne zabudowania. Jedyną pamiątką po dawnej działalności hutniczej są pozostałości pieca hutniczego z tablicą upamiętniającą pracujących tutaj robotników. Obok stoi również Kaplica Zbójnicka, ufundowana przez miejscowych hutników.

Po przejściu przez polanę naszą uwagę przykuwa czarny szlak skręcający w prawo. To właśnie nim można dotrzeć do Jaskini Mroźnej. W tym samym miejscu w lewo odbija szlak niebieski prowadzący na Polanę Stoły. Droga do Jaskini Mroźnej jest krótka, ale dość stroma. Pokonanie tego odcinka zajmuje około 20–25 minut.

Przed wyruszeniem warto sprawdzić aktualne godziny otwarcia jaskini. Należy również pamiętać, iż Jaskinia Mroźna jest udostępniana turystom sezonowo – od 1 maja do końca października.

Jaskinia Mroźna

Jaskinia Mroźna to jedna z pięciu jaskiń udostępnionych turystom w Dolinie Kościeliskiej. Jest również jedyną, do której obowiązują dodatkowe bilety wstępu. Co ważne, jaskinia nie jest oświetlona, dlatego do jej zwiedzania konieczne jest posiadanie własnego źródła światła, najlepiej latarki czołowej. Warto również zabrać kask, ponieważ w niektórych miejscach strop znajduje się stosunkowo nisko.

Trasa turystyczna ma około 560 metrów długości, a jej przejście zajmuje przeciętnie około 30 minut. Co ciekawe, wyjście z jaskini znajduje się w zupełnie innym miejscu niż wejście, dlatego zwiedzanie ma charakter jednokierunkowy.

Jaskinia Mroźna została odkryta w 1934 roku, a w 1953 roku udostępniono ją do ruchu turystycznego. W jej wnętrzu można zobaczyć wąskie skalne korytarze, niewielkie komory, ślady działalności wody oraz charakterystyczne nacieki wapienne. Dodatkową atrakcją są niewielkie jeziorka. W jaskini panuje przyjemny chłód, któremu zawdzięcza ona swoją nazwę.

Najbardziej malowniczy fragment Doliny Kościeliskiej

Po wyjściu z Jaskini Mroźnej schodzimy schodami z powrotem na dno doliny. Skręcamy w lewo i przez cały czas podążamy szeroką drogą wzdłuż Kościeliskiego Potoku, stopniowo zagłębiając się w Dolinę Kościeliską. Po kilkunastu minutach docieramy na Polanę Pisaną.

Przed laty stało tutaj schronisko turystyczne, które z czasem popadło w ruinę. Ostatecznie budynek wykorzystano podczas realizacji filmu „Trójkąt Bermudzki”, w którym został efektownie wysadzony w powietrze. W ten sposób Tatrzański Park Narodowy pozbył się niszczejącej ruiny. Przez Polanę Pisaną prowadzi również jednokierunkowy szlak schodzący ze Smoczej Jamy, którym będziemy wracać później.

Tuż za polaną czeka nas kolejna z kościeliskich bram – Brama Raptawicka. Dolina wyraźnie się tutaj zwęża, a nad szlakiem wyrastają wysokie, wapienne turnie, które robią ogromne wrażenie. U ich podnóża warto zwrócić uwagę na wywierzyska. To źródła, z którego pod dużym ciśnieniem wypływa woda na powierzchnię ziemi. Widok wody wypływającej spod skał robi naprawdę duże wrażenie. Tuż przed bramą w lewo odbija szlak prowadzący przez Wąwóz Kraków, natomiast po prawej stronie uważni turyści dostrzegą wylot jednokierunkowego szlaku prowadzącego z Jaskini Mylnej. My przechodzimy przez Bramę Raptawicką i tuż za nią skręcamy w prawo, rozpoczynając podejście do Jaskini Raptawickiej i Jaskini Mylnej.

Jaskinia Raptawicka

Już przy samym dnie Doliny Kościeliskiej szlak prowadzący do Jaskini Raptawickiej i Jaskini Mylnej zaczyna stromo piąć się w górę. Już na pierwszych metrach pojawiają się łańcuchy ułatwiające pokonanie bardziej wymagającego fragmentu. To świetne miejsce na pierwsze zapoznanie starszego dziecka z ekspozycją oraz sztucznymi ułatwieniami spotykanymi na tatrzańskich szlakach.

Po chwili ścieżka nieco łagodnieje, jednak gdy czarny szlak odbija w prawo, podejście ponownie staje się coraz bardziej strome. Tuż przed wejściem do Jaskini Raptawickiej czeka nas prawdziwa wspinaczka. Jest trochę skały, kilka łańcuchów i z pewnością przydadzą się wszystkie cztery kończyny.

Po pokonaniu skalnego progu schodzimy drabiną do wnętrza Jaskini Raptawickiej. W rzeczywistości nie jest to typowa jaskinia, ale ogromna grota o długości około 150 metrów i głębokości sięgającej 15 metrów. Jej potężne rozmiary i surowe skalne ściany robią naprawdę duże wrażenie.

Jaskinia Mylna

Ostrożnie schodzimy po łańcuchach, a następnie po piargu wracamy na czerwony szlak i skręcamy w prawo. Po drodze warto na chwilę zboczyć do kolejnej jaskini udostępnionej turystom – Jaskini Obłazkowej. Naszym głównym celem pozostaje jednak Jaskinia Mylna. Tuż przed wejściem koniecznie trzeba zatrzymać się przy Oknie Pawlikowskiego. To ogromny skalny otwór, który pozwala spojrzeć na Dolinę Kościeliską z zupełnie innej perspektywy. Widok jest naprawdę imponujący.

Tutaj musimy podjąć decyzję – wchodzimy do Jaskini Mylnej czy wracamy po własnych śladach. Jaskinia ma około 300 metrów długości, a przejście przez nią jest jednokierunkowe. Wędrując jej korytarzami, z pewnością nie raz się ubrudzimy. Przez wiele przewężeń trzeba przechodzić na czworaka, brodząc w błocie i miejscami także w wodzie.

W jaskini panuje niska temperatura, dlatego warto mieć cieplejszą odzież. Konieczne jest również posiadanie własnego źródła światła – najlepiej dwóch latarek lub czołówek na wypadek rozładowania jednej z nich. Co ważne, podczas zwiedzania należy uważnie śledzić oznaczenia szlaku. Nazwa jaskini nie jest przypadkowa – w jej labiryncie korytarzy naprawdę łatwo się zgubić. Przejście przez Jaskinię Mylną to prawdziwa przygoda i dla wielu dzieci może okazać się największą atrakcją całej wycieczki. Ze względu na ciemność, błoto, liczne przewężenia i odcinki pokonywane na czworaka polecamy ją jednak przede wszystkim dzieciom, które lubią takie wyzwania. Przed wejściem warto również zastanowić się, czy taki sposób zwiedzania będzie komfortowy dla wszystkich uczestników wycieczki.

W końcowej części przejścia jaskini czekają na nas dodatkowo łańcuchy ułatwiające pokonanie trudniejszego odcinka. Po wyjściu z Jaskini Mylnej pozostaje już tylko około 10 minut zejścia do dna Doliny Kościeliskiej, w okolice Bramy Raptawickiej.

Schronisko PTTK na Hali Ornak

Od Bramy Raptawickiej do Schroniska PTTK na Hali Ornak pozostaje jeszcze około 30 minut marszu. Ścieżka, która do tej pory prowadziła niemal po płaskim, zaczyna teraz nieco wyraźniej piąć się w górę. Podejście nie jest jednak strome ani technicznie trudne i większość turystów nie powinna mieć problemów z jego pokonaniem.

Schronisko zostało wybudowane po II wojnie światowej i zastąpiło schronisko na Hali Pysznej, które spłonęło w czasie działań wojennych. W 1973 roku nadano mu imię prof. Walerego Goetla – wybitnego polskiego geologa i działacza na rzecz ochrony przyrody.

Obiekt położony jest w niezwykle malowniczym miejscu, u podnóża Kominiarskiego Wierchu (1829 m n.p.m.). Przez wiele lat na jego szczyt prowadził popularny szlak turystyczny, jednak w 1987 roku został zamknięty ze względu na ochronę przyrody. Na zboczach góry gniazdują bowiem m.in. orły przednie.

Schronisko na Hali Ornak jest jednym z większych schronisk w polskich Tatrach. Sprzed budynku oraz z okien jadalni można podziwiać m.in. Bystrą i Błyszcz – dwa najwyższe szczyty Tatr Zachodnich. Jest to również doskonały punkt wypadowy na dalsze wycieczki. Żółty szlak prowadzi przez Iwaniacką Przełęcz do Doliny Chochołowskiej, zielony przez Dolinę Tomanową na Czerwone Wierchy, natomiast czarny szlak po około 30 minutach doprowadza do malowniczego Smreczyńskiego Stawu. Dla wielu rodzin, jedank to właśnie schronisko na Hali Ornak stanowi główny cel wycieczki. To dobre miejsce na odpoczynek, ciepły posiłek i nabranie sił przed drogą powrotną.

Przez Wąwóz Kraków z powrotem do Kir

Spod Schroniska PTTK na Hali Ornak ruszamy w drogę powrotną do Kir. Aby jednak nie wracać przez blisko 6 kilometrów wyłącznie dnem doliny, po drodze odbijamy na chwilę do Wąwozu Kraków. W okolicach Bramy Raptawickiej należy skręcić w prawo, zgodnie z żółtymi znakami.

To wejście do zupełnie innego świata. Trudno uwierzyć, iż zaledwie kilka minut wcześniej szliśmy szeroką drogą dnem doliny. Panuje tu niezwykła, niemal baśniowa atmosfera. Szlak prowadzi wąskim wąwozem pomiędzy wysokimi, wapiennymi ścianami. Miejscami skały znajdują się tak blisko siebie, iż można odnieść wrażenie, iż dalsze przejście jest niemożliwe.

Po około 15 minutach docieramy do kilkumetrowej drabinki. Od tego miejsca szlak aż do wylotu na Polanie Pisanej staje się jednokierunkowy. Po pokonaniu drabinki czeka nas jeszcze kilka krótkich odcinków z łańcuchami, które ułatwiają przejście stromszego fragmentu. Chwilę później stajemy przed wejściem do Smoczej Jamy – kolejnej jaskini udostępnionej turystom w Dolinie Kościeliskiej.

Osoby, które nie mają własnego źródła światła lub nie chcą przechodzić przez jaskinię, mogą ominąć ją ścieżką poprowadzoną obok. Dla starszych dzieci przejście przez Smoczą Jamę może być natomiast świetnym zwieńczeniem wycieczki. Ciemne korytarze, konieczność korzystania z latarki oraz odcinki z łańcuchami sprawiają, iż jest to prawdziwa górska przygoda. Po wyjściu z jaskini skręcamy w prawo i leśną ścieżką docieramy na rozległą Polanę Pisaną. Stąd schodzimy z powrotem do dna Doliny Kościeliskiej.

Przed nami pozostaje już tylko droga powrotna do Kir. Wędrujemy po własnych śladach wzdłuż Kościeliskiego Potoku. Tym razem mijamy jedynie podejście do Jaskini Mroźnej i nie odbijamy już z głównego szlaku. Po pełnej przygód wycieczce wracamy do Kir z poczuciem, iż Dolina Kościeliska to znacznie więcej niż zwykły spacer po tatrzańskiej dolinie. To miejsce, w którym dzieci mogą przeżyć swoją pierwszą prawdziwą górską przygodę – odwiedzić jaskinie, przejść fragmenty z łańcuchami i oswoić się z tatrzańską ekspozycją.

Dolina Kościeliska z dzieckiem – czy warto?

Zdecydowanie tak. Szeroka i wygodna droga, liczne atrakcje po drodze, możliwość zwiedzania jaskiń oraz pierwsze odcinki z ekspozycją i łańcuchami sprawiają, iż Dolina Kościeliska jest jednym z najlepszych miejsc na rodzinny debiut w Tatrach. Do Schroniska PTTK na Hali Ornak bez większych problemów można dotrzeć również z wózkiem dziecięcym, choć najlepiej sprawdzi się model terenowy z dużymi kołami. Warto jednak pamiętać, iż odnogi prowadzące do jaskiń oraz Wąwozu Kraków są znacznie bardziej wymagające i nie są dostępne dla wózków.

Dolina Kościeliska – najważniejsze informacje

Kolor szlaku: zielony
Trudność: łatwa do umiarkowanej (w zależności od wybranego wariantu)
Długość trasy: od ok. 11 km do kilkunastu kilometrów
Czas przejścia: od ok. 3,5 godz. do choćby 7-9 godz. wraz ze zwiedzaniem jaskiń i dłuższymi postojami
Suma podejść: niewielka na dnie doliny, większa przy wejściach do jaskiń i Wąwozu Kraków
Wózek dziecięcy: tak, najlepiej terenowy; do Schroniska PTTK na Hali Ornak można dotrzeć z wózkiem
Jaskinie: tak, 5 udostępnionych turystom
Łańcuchy i ekspozycja: tak, przy Jaskini Raptawickiej, Jaskini Mylnej oraz w Wąwozie Kraków
Schronisko: tak – na Hali Ornak
Odpowiedni dla dzieci: zdecydowanie tak
Opłata za wstęp: tak, obowiązują bilety Tatrzańskiego Parku Narodowego

Jeśli znalazłeś na naszym blogu poszukiwane przez Ciebie informacje, kolejną inspirację na wycieczkę, czy odpowiedź na nurtujące Ciebie pytanie, to będziemy niezwykle wdzięczni, gdy wrzucisz nam napiwek do naszej blogowej świnki skarbonki (kliknij w poniższy obrazek). Dziękujemy!!!

Idź do oryginalnego materiału