Patrząc na tę zieloną truskawkę, wyobrażaĺam sobie jak zrywam i delektuje sie jej smakiem. Soczysty słodkawo- kwaśny smak. Jak by to powiedział każdy kto zasmakował już w swoim życiu czegoś bardzo pysznego: "niebo w gębie".
Każdego dnia, zaglądając do ogrodu, obserwowałam jej "poczynania" w procesie dojrzewania. Wisiała zawsze w tym samy miejscu. Do południa delektowała się cieniem, a po południu wygrzewała w zachodzącym słońcu. Co jakiś czas zraszał ją orzeźwiający deszcz. A my, domownicy, z zaciekawieniem obserwowaliśmy jak dojrzewa, i coraz bardziej mieliśmy na nią ochotę.
Generalnie lubimy dojrzałe owoce i warzywa. Te niedojrzałe często wydają się cierpkie, gorzkie i bez smaku. Ich twarda skórka nie daje się łatwo pogryźć, a w kuchni czasem trudno je choćby pokroić do sałatki. Oczywiście wiele zależy od rodzaju rośliny, ale najczęściej wybieramy te smaczniejsze, soczyste i dojrzałe okazy.
W dziecińskie wiele razy słyszałam, "nie zrywaj i nie jedz surowych owoców, bo będzie Cię bolał brzuch"! Ale moja niecierpliwość często nie pozwala mi czekać. Zdarzało się więc, iż wieczorem, zamiast cieszyć się smakiem owocu, skarżyłam się na ból brzucha. Aby owoc stał się smaczny, gotowy do spożycia, podziwiany za smak, zapach czy walory odżywcze musi "przejść" swoją drogę i nie da się tego procesu przyśpieszyć.
Wszyscy znamy smak owocu zerwanego zbyt wcześnie, zanim zdążył dojrzeć. Takiego, który później dojrzewa w magazynie, czasem traktowany różnymi substancjami, aby przyspieszyć ten proces. Znamy też smak owocu dojrzewanego w odpowienim czasie, na drzewie, krzewie czy krzaku. W swoim czasie, w swoim tempie i w odpowiednich warunkach. Różnicy nie da się opisać.
W życiu bywa bardzo podobnie. I wiem to z własnego doswiadczenia. Bóg kształtuje mnie powoli, bo w tym procesie nie można się spieszyć. Zsyła swój deszcz obfitości i błogosławieństw, posyła wiatr "ważnych" doświadczeń, które są trudne, ale okazują się ważne dla mojego wzrostu. Ogrzewa swoim Duchem Świętym. Pozwala czasem odpocząć w cieniu, a czasem wystawia mnie na słońce. Czyni to tylko po to, aby owoc mojego życia był w pełni dojrzały. Nie taki, trochę czerwony od góry, a ciągle zielony od dołu. Ale taki, który jest w pełni doskonały, aby służyć innym...
Wiem, iż moja cierpliwość potrzebuje jeszcze dojrzewać (oj, brakuje mi jej, brakuje...), uprzejmość ma jeszcze trochę zielonych plam i chcę, aby zawsze się objawiała, a nie tylko od czasu do czasu. Moja wytrwałość potrzebuje jeszcze wiele słońca i deszczu, aby mogła ujawniać się nie tylko w dobrych chwilach, ale szczególnie w tych złych i trudnych...
Jestem ciągle w procesie dojrzewania, w tej drodze, którą każdy z nas potrzebuje przejść, aby stawać się podobnym do Niego, do Jezusa.
2. List do Koryntian 3:18
„My wszyscy, z odsłoniętym obliczem, oglądając jak w zwierciadle chwałę Pana, zostajemy przemienieni w ten sam obraz, z chwały w chwałę, tak jak to pochodzi od Pana, który jest Duchem”.
ENGLISH VERSION
Looking at that green strawberry, I imagined picking it and savoring its taste. A juicy, sweet-and-sour flavor. As anyone who has tasted something truly delicious in their life might say: “heaven in your mouth.”
Every day, when I looked into the garden, I watched its “journey” in the process of ripening. It always hung in the same place. Until noon, it enjoyed the shade, and in the afternoon, it basked in the setting sun. From time to time, a refreshing rain shower sprinkled it. And we, the household, watched with curiosity as it ripened, becoming more and more tempted to taste it.
Generally, we like ripe fruits and vegetables. The unripe ones often seem tart, bitter, and tasteless. Their tough skin is not easy to bite through, and in the kitchen, they can sometimes be difficult even to cut up for a salad. Of course, a lot depends on the type of plant, but most often we choose the tastier, juicier, and riper ones.
As a child, I heard many times, “Don’t pick and eat unripe fruit, because you’ll get a stomachache!” But my impatience often wouldn’t let me wait. So it happened that in the evening, instead of enjoying the taste of the fruit, I complained about a stomachache.
For a fruit to become tasty, ready to eat, and appreciated for its taste, aroma, or nutritional value, it has to go through its own journey, and this process cannot be rushed.
We all know the taste of fruit picked too early, before it has had time to ripen. Fruit that later ripens in a warehouse, sometimes treated with various substances to speed up the process. We also know the taste of fruit that ripens at the right time, on a tree, bush, or plant. In its own time, at its own pace, and under the right conditions. The difference is impossible to describe.
Life can be very similar. And I know this from my own experience. God shapes me slowly, because this process cannot be rushed. He sends His rain of abundance and blessings, and He sends the wind of “important” experiences — which are difficult, but turn out to be important for my growth. He warms me with His Holy Spirit. Sometimes He allows me to rest in the shade, and sometimes He places me in the sunlight. He does all this so that the fruit of my life may become fully ripe. Not one that is a little red at the top and still green at the bottom. But one that is fully mature, ready to serve others...
I know that my patience still needs to ripen (oh, how much I lack it, how much I lack it...), my kindness still has a few green spots, and I want it to be evident always, not just from time to time. My perseverance still needs plenty of sunshine and rain so that it can show itself not only in good moments, but especially in the bad and difficult ones...
I am still in the process of maturing, on this journey that each of us needs to take in order to become more like Him, like Jesus.
2 Corinthians 3:18
“And we all, with unveiled faces, contemplating the glory of the Lord as in a mirror, are being transformed into the same image, from glory to glory, just as this comes from the Lord, who is the Spirit.”
