Zostało osiem dni do mojego ślubu, kiedy mój tata odszedł z tego świata. Zmarł spokojnie we śnie. Byłem w pracy, gdy zadzwonił szpital. Powiedzieli mi, iż nie da się zrobić już nic więcej. Usiadłem na podłodze w korytarzu, totalnie bezradny choćby nie wiedziałem, jak mam zareagować. Mama odeszła już wiele lat temu, a tata był wszystkim, co mi zostało. Znalazła go pani Bożena, która sprzątała u niego miała klucz.
Byłem jedynym dzieckiem, jego rozpieszczonym synkiem. Rozmawialiśmy codziennie. Rano dzwonił, żeby zapytać, czy jadłem śniadanie, wieczorem czy dotarłem bezpiecznie do domu.
Kolejne dni były jednym wielkim chaosem. Czuwanie, pogrzeb, tłumy, które przychodziły złożyć kondolencje. Spałem po dwie godziny na dobę, przez cały czas zerkałem na telefon, jakbym czekał aż napisze do mnie, żebym mógł mu odpowiedzieć. Moja narzeczona, Zuzanna, była przy mnie pierwszego dnia, ale już potem wyraźnie się dystansowała jakby miała alergię na smutne sprawy.
Trzeciego dnia po pogrzebie napisała: Musimy pogadać o weselu. Odpisałem jej, iż w tej chwili jestem rozsypany, nie mam głowy do takich tematów. Ale ona się uparła. Spotkaliśmy się tego samego popołudnia i od razu stwierdziła: Co robimy? Wszystko opłacone sala, zespół, sukienka, menu. Nie możemy stracić tych pieniędzy.
Patrzyłem na nią jak na UFO. Powiedziałem: Właśnie pochowałem ojca, jestem w żałobie. Nie nadaję się teraz na balowanie, tańce i toastowanie. A ona na to, iż rozumie mój ból, ale musimy być praktyczni, bo nie można tak po prostu zmarnować pieniędzy.
Wtedy, zaskakująco opanowany, wstałem i poprosiłem ją, żeby podliczyła wydatki. Ile dała ona, ile jej rodzina, ile ja. Wypłaciłem oszczędności na przyszły wspólny dom, oddałem jej wszystko do ostatniego grosza. Wręczyłem kopertę i powiedziałem: Na tym kończymy. Nie mogę poślubić kogoś, kto w najcięższym momencie mojego życia bardziej martwi się o imprezę niż o moją rozpacz.
Ona zamilkła. Potem zaczęła płakać, zarzuciła mi, iż przesadzam i będę tego żałował. Odpowiedziałem jej, iż nie straciłem dalekiego kuzyna, tylko jedyną osobę, która mi została ojca i jeżeli ona nie potrafi tego pojąć, nie jest kobietą, z którą chcę założyć rodzinę.
Odwołaliśmy wszystko. Powiadomiliśmy gości, iż ślubu nie będzie. Większość rozumiała, choć sądzili, iż to tylko przesunięcie terminu. Byli też tacy, którzy mówili mi, iż zwariowałem, iż można się ożenić, a potem płakać. Ja nie potrafiłem. Nie mogłem się uśmiechać do zdjęć i wznosić toastów.
Minął czas. Przeszedłem swoją żałobę. Sprzedałem samochód taty, ogarnąłem jego mieszkanie, zamknąłem ten rozdział. Niedawno dowiedziałem się, iż Zuzanna już rok później została żoną innego. Widziałem zdjęcia na Facebooku biała sukienka, wielkie wesele, szerokie uśmiechy i toast za toastem.
Czasem zastanawiam się, czy nie byłem zbyt radykalny. Czy nie powinienem bardziej się zastanowić. Ale potem przypominam sobie ten dzień jak siedzieliśmy naprzeciwko siebie, ona liczyła złotówki, a ja rozsypywałem się w środku i wiem, iż postąpiłem słusznie.
