– Dlaczego uważasz, iż masz prawo decydować o moim mieszkaniu i wrzucać mnie w taką sytuację, nie dając szansy na rozmowę? – zapytała Grażyna.
Jej głos drżał od oburzenia.
Andrzej spojrzał na żonę z winą w oczach.
Właśnie skończył rozmawiać z mamą.
Grażyna stała w progu, jakby szykowała się do walki.
Andrzej podniósł ręce w geście pojednania.
– Grażynko, posłuchaj. Mama tylko przyjechała w mieście w sprawach urzędowych.
– Nie chce nocować w hotelu, rozumiesz?
– Parę dni, najwyżej tydzień, zamieszka u nas.
Grażyna oparła się o framugę, krzyżując ramiona.
Jej ciemne oczy lśniły niezadowoleniem.
– Mogłaś mnie uprzedzić. Mogłaś zapytać, zamiast informować dwie godziny przed przyjazdem mamusi.
– To nie w porządku, rozumiesz?
Andrzej potarł kark. Kuchnia wydawała się za mała na tę kłótnię.
– Wiem, iż to nie fair. Już obiecałem mamie. Nie zostawię jej na dworze, dobra?
– Andrzeju – westchnęła Grażyna, masując skronie. – Wiesz, jak nie lubię niespodziewanych gości.
– Nie chcę, żeby ktoś obcy był w naszym mieszkaniu! Mówiłam ci to już nie raz.
– Przepraszam, proszę – podszedł do żony. – To się nie powtórzy, obiecuję.
Grażyna spojrzała w jego proszące oczy. Obietnica już padła, a mama już jechała.
– Dobra – machnęła ręką. – Jeden raz i koniec!
Dwie godziny później zapukał dzwonek.
Stała w progu Helena Nowak, z małą walizką, promieniejąc radością.
Grażyna niechcący zmarszczyła brwi.
– Ojej, kochanie, dziękuję – powiedziała teściowa, szukając objęć. – Muszę zrobić badania w przychodni.
– Starość nie jest przyjemna, wiesz. A w naszej wsi opieka medyczna to nie to samo.
Grażyna przytuliła ją mechanicznie, czując wonię tanich perfum.
– Rozgość się – wzięła torbę. – Twój pokój, kolacja za pół godziny.
Przy stole Helena zaczęła gadkę:
– Życie na wsi to ciężka sprawa, dziewczynko. Ani przychodni, ani apteki porządnej.
– Karetka przyjedzie po godzinie, może dłużej. Lekarz jeden na okolicę.
– Tak, miasto ma wygodniej – przyznała Grażyna, serwując puree.
– A gdzie mieszkają twoi rodzice? – zapytała nagle teściowa.
– W swoim mieszkaniu, osobno.
– To dlaczego osobno? Przed ślubem już mieszkałaś samodzielnie.
Grażyna odłożyła widelec. Rozmowa przybierała nieprzyjemny obrót.
– Wyprowadziłam się w dziewiętnastym, zaczęłam pracować. Chciałam niezależności.
– No tak, super! – wykrzyknęła Helena z przesadnym entuzjazmem. – Taka samodzielna, mądra!
Ton teściowej miał podtekst. Słowa miłe, intonacja prowokacyjna.
Grażyna postanowiła nie przywiązywać do tego wagi.
Tydzień mijał żmudnie.
Helena „pomagała” – myła naczynia, zostawiając plamy, przestawiała jedzenie, prała delikatne rzeczy w gorącej wodzie.
Każdego wieczoru trzeba było wszystko naprawiać.
– Wiesz, kiedy twoja mama wyjedzie? – szepnęła chłodno Grażyna do Andrzeja.
– Jutro, chyba. Badania powinny być gotowe.
Siódmego dnia Helena ogłosiła z dumą:
– Lekarz zlecił jeszcze badania. Zatrzymam się dłużej, może parę tygodni.
Grażyna ledwie nie zakrztusiła się kawą.
– Pani Heleno – powiedziała spokojnie. – Może wynajmiemy wam mieszkanie? Pokryjemy koszty.
Twarz teściowej zmieniła się natychmiast.
– Co to za pomysł? Przyjechałam zobaczyć syna, a wy mnie wypędzacie!
– Nie wypędzam. Możesz przychodzić, kiedy chcesz. Ale mieszkać na stałe…
– Nie jestem obca! – oburzyła się Helena. – Jak możesz tak mówić?
Andrzej wtrącił się: – Grażyno, to moja mama! Mamy wolny pokój!
Grażyna wstała od stołu.
– To moje mieszkanie. Nie zgodziłam się na długi pobyt. Tydzień to jedno, miesiąc to inna sprawa.
– Co za egoistka! – wybuchła Helena. – Synu, za kogo się ożeniłeś?
Andrzej zaczerwienił się, rozdarty między żoną a matką.
– Nie – przerwała Grażyna. – jeżeli ci coś nie odpowiada, wyjście jest po drugiej stronie.
Następnego dnia Grażyna wróciła z pracy wcześniej.
Helena siedziała w salonie jak zwyciężczyni.
– No i co, przemyślałaś swoje zachowanie? – zapytała, nie podając ręki.
– Już cię rozumiem – powiedziała cicho teściowa. – Myślałam o przeprowadzce z wsi, sprzedaży domu i zamieszkaniu z wami.
Grażyna zatrzymała się, jakby wpadła na mur.
Wizyta u lekarza, badania, „przypadkowe” opóźnienie – to był test.
– Rozumiem – szepnęła. – Chcecie więc zamieszkać z nami na stałe?
– Co w tym złego? – wzruszyła ramionami Helena. – Rodzina powinna być razem.
– Wyjaśnię jasno moją pozycję – powiedziała Grażyna, prostując się. – Nie zamierzam mieszkać z nikim oprócz męża.
– Co ty mówisz? – zbladł Andrzej. – To moja mama!
– To moje mieszkanie i moje życie. Wybierz.
Helena złapała się za serce. – Andrzeju, widzisz? Wypędza mnie na ulicę!
– Nic takiego. Proponowałam wynajęcie mieszkania. Nie zostanę tu na stałe.
Andrzej kręcił się między żoną i matką, nie wiedząc, co powiedzieć.
Grażyna patrzyła na niego i czekała na odpowiedź.
Kto tu naprawdę decyduje o jej domu?

















