– Dlaczego nie otwierasz drzwi?
– Nie chcę! I nie otworzę.
Goście powinni uprzedzać o wizytach, a nie grzebać w szafkach, lodówkach i szufladach.
– Co znaczy nie otworzysz? To przecież moja matka! Przyjechała do mnie!
– No to ją przywitaj. Ale nie w moim domu.
Witek stał przy drzwiach, czerwony ze złości.
– A Wisia lepiej dogadywała się z moją mamą – rzucił cicho.
Kinga zamarła z ręką na ściereczce.
– Wiesz co, jeżeli teraz zacznę wymieniać, w czym mój ex był lepszy od ciebie, obojgu nam będzie wstyd.
– Choć nie jestem pewna, czy tobie – dodała, ścierając blat nerwowymi ruchami.
– jeżeli tak wam było dobrze z Wisią, to czemu się z nią rozstałeś?
Witek obrażony odwrócił się do okna.
– Sama znasz tę historię…
– Znam. Więc nie opowiadaj mi teraz o swojej Wisiuni – odcięła Kinga.
– Inaczej zostanę twoją następną byłą.
Była już gotowa na radykalne kroki.
Z Wiktorem poznała się prawie rok temu, w towarzystwie znajomych.
Znała choćby tę samą Wisię, choć niezbyt blisko.
To ona przyprowadziła wtedy Witka.
Po kilku miesiącach zniknęła z radarów.
Witek raz, pod wpływem alkoholu, wyznał, iż rozstał się z nią po zdradzie.
Nawet się rozkleił.
Kingę to wzruszyło. Facet nie boi się uczuć, pomyślała.
Coś w niej kliknęło, zapragnęła go pocieszyć.
Rozumiała później, iż to był raczej instynkt opiekuńczy, nie zauroczenie.
Ale wtedy wystarczyło, żeby zaczęła się relacja.
Początki były piękne.
Odprowadzał ją po pracy, odwoził do domu, pisał czułe wiadomości.
Pytał codziennie, czy ciepło się ubrała.
Kinga czuła się otoczona troską.
Pierwszy niepokój przyszedł, gdy napisała do niej Wisia.
– Cześć. Słyszałam, iż spotykasz się z Wiktorem.
– To nie moja sprawa, ale uważaj. Oni z mamą to nierozłączny duet.
Kinga zanotowała to w pamięci, ale machnęła ręką.
Miłość pokonuje większe przeszkody, pomyślała.
– Cześć. Myślę, iż sobie poradzimy. Ale dzięki za ostrzeżenie – odpisała.
Nie chciała wracać do tematu.
Wydawało się jej to nietaktem wobec Witka.
On jednak wcale nie dbał o jej komfort.
Gdy jego matka, Małgorzata, pierwszy raz wpadła bez zapowiedzi, Kinga przyjęła to spokojnie.
Może po prostu się martwi o syna, pomyślała.
Chce zobaczyć, z kim żyje.
Wysłała Witka do drzwi, naprędce się ubrała, związała włosy.
Senna, z podkrążonymi oczami, wyszła poznać przyszłą teściową.
Ta przeglądała właśnie szuflady komody.
– Aha, wszystko pomieszane – powiedziała Małgorzata z pobłażliwym uśmiechem.
– Potem będą skarpetki bez pary.
– Kinga, zjemy śniadanie, a ja nauczę cię składać ubrania, żeby się nie gniotły.
Nie powiedziała choćby „dzień dobry”.
Kinga stała zdezorientowana.
Obca osoba w jej bieliźnie, w jej własnym domu – to był czysty brak szacunku.
Czy powinna zareagować ostro już na początku?
Zastanawiała się, czy chamstwem na chamstwo coś by zyskała.
Zdecydowała, iż jeszcze nie czas.
Ale czas już się kończył.
