– Dlaczego myślisz, iż masz prawo rozporządzać moim mieszkaniem i wtrącać się w moje sprawy, nie dając mi żadnej szansy na rozmowę? – zapytała Jadwiga, a głos jej się łamał od oburzenia.
Andrzej patrzył na żonę z wyrzutem.
Właśnie odłożył telefon po rozmowie z matką.
Jadwiga stała w drzwiach kuchni, jakby szykowała się do bitwy.
Andrzej podniósł ręce w geście pojednania.
– Jadzia, posłuchaj. Mama przyjechała do Warszawy w sprawach służbowych.
– I co z tego? – rzuciła ostro.
– Nie chce zostać w hotelu. Nie jest jej tam wygodnie.
– A mnie jest wygodnie, kiedy obcy ludzie mieszkają w moim domu?
– To nie obcy, to moja matka. Zostanie tydzień, może trochę dłużej.
Jadwiga oparła się o framugę, krzyżując ramiona.
– Mogłeś zapytać. Mogłeś powiedzieć wcześniej, nie kilka godzin przed jej przyjazdem.
– Wiem, iż to nie fair.
– Wiesz, a i tak to robisz?
Andrzej przetarł pot na karku. Kuchnia wydawała się za mała na ich kłótnię.
– Obiecałem mamie. Nie mogę jej teraz odmówić.
– A mnie mogłeś odmówić bez problemu?
Zamilkł, bo nie miał na to odpowiedzi.
– Andrzeju, wiesz, jak nie znoszę niespodziewanych gości. Mówiłam to setki razy.
– Przepraszam. To się nie powtórzy. Tylko tym razem…
Jadwiga spojrzała w jego błagalne oczy i zrozumiała, iż nie ma wyboru.
– Dobrze. Jeden raz. Ostatni raz.
Dwie godziny później w drzwiach stała Halina Kowalska, z małą walizką i szerokim uśmiechem.
– Kochanie, dziękuję, iż mnie przyjmujesz – wyciągnęła ręce do przytulenia.
Jadwiga objęła ją krótko, czując zapach tanich perfum.
– Muszę zrobić badania w przychodni. Starość to nie bajka, wiesz.
– Wejdźcie, rozgośćcie się. Obiad za pół godziny.
Przy stole Halina rozpoczęła swoją opowieść.
– W naszej miejscowości nie ma porządnej przychodni. Karetka jedzie godzinę.
– W mieście jest wygodniej – przyznała Jadwiga.
– A gdzie mieszkają twoi rodzice? – spytała Halina, patrząc uważnie.
– Osobno. W swoim mieszkaniu.
– Dlaczego osobno? Przed ślubem też mieszkałaś sama?
– Wyprowadziłam się w dziewiętnastym roku życia. Chciałam być samodzielna.
– No tak, piękna niezależność – powiedziała Halina z przesadnym entuzjazmem. – Nie jak te dziewczyny, co się przyklejają do mężów.
Jadwiga poczuła w tym podtekst, ale nic nie powiedziała.
Tydzień ciągnął się bez końca.
Każdego dnia Jadwiga wracała do bałaganu po „pomocy” teściowej.
Naczynia pozmywane, ale z plamami. Produkty przestawione. Delikatne rzeczy zniszczone w wodzie.
– Czy wiesz, kiedy mama wyjedzie? – szepnęła wieczorem do Andrzeja.
– Jutro. Badania powinny być gotowe.
Siódmego dnia Halina ogłosiła przy śniadaniu:
– Lekarz zlecił więcej badań. Zostaję jeszcze dwa tygodnie.
Jadwiga ledwo nie rozlała kawy.
– Halino, może wynajmiemy dla ciebie kawalerkę? Zapłacimy wszystko.
Twarz teściowej stężała.
– Co ty mówisz? Przyjechałam do was, a ty mnie wypędzasz?
– Nie wypędzam. Możesz przychodzić codziennie. Ale mieszkać razem…
– Nie jestem obca! – krzyknęła Halina.
Andrzej się wtrącił:
– Jadzia, wytrzymaj. To moja mama.
– To moje mieszkanie – odpowiedziała spokojnie.
– Jesteś egoistką! – wybuchła Halina. – Synu, zobacz, kogo poślubiłeś!
Andrzej zarumienił się, rozdarty.
– Jadzia, proszę cię…
– Nie – przerwała. – jeżeli coś ci nie pasuje, wyjdź po drugiej stronie.
Mąż i teściowa rozeszli się w milczeniu.
Jadwiga stała sama w kuchni, czując ogień w środku.
Następnego dnia wróciła z pracy wcześniej.
Halina siedziała w salonie jak zwyciężczyni.
– No i co, przemyślałaś swoje zachowanie? – zapytała bez przywitania.
Jadwiga powiesiła kurtkę i liczyła w myślach do dziesięciu.
– Dobra synowa już by przeprosiła – ciągnęła Halina, wstając. – Myślałam, iż sprzedam dom i zamieszkam tutaj. Potem kupię mieszkanie bliżej was.
Jadwiga zamarła.
Wizyty u lekarza. Badania. Opóźnienia. To wszystko było próbą.
– Chcecie zamieszkać na stałe? – wyszeptała.
– A co w tym złego? Rodzina powinna trwać razem.
– Powiem jasno – nie będę mieszkać z nikim oprócz męża pod jednym dachem.
Andrzej pobladł.
– Co ty mówisz? To moja matka!
– To moje mieszkanie. Wybieraj.
Halina chwyciła się za serce.
– Andrzeju, widzisz? Wyrzuca mnie na ulicę!
– Proponowałam wynajem. Stałe zamieszkanie to inna sprawa.
Andrzej milczał długo, patrząc to na matkę, to na żonę.
– Jadzia, nie możesz tak…
– Mogę. To mój dom.
Cisza w pokoju była cięższa niż każda kłótnia.
Halina wstała, chwytając walizkę, która wciąż stała w kącie.
– Zabieram swoje rzeczy. Nie będę tam, gdzie mnie nie chcą.
– Mamo, zaczekaj – Andrzej ruszył za nią.
Jadwiga nie poruszyła się.
Drzwi zamknęły się z hukiem.
Andrzej wrócił do kuchni, oczy miał czerwone.
– Zawiozłem ją na dworzec. Wyjechała.
Jadwiga nalała dwie herbaty, podała mu jedną.
– Przepraszam, iż cię postawiłam przed wyborem.
– Nie. Ja powinienem cię bronić od początku.
Siedli naprzeciw siebie w ciszy.
– Kocham ją, ale ty jesteś moim domem – powiedział cicho.
Jadwiga skinęła głową, ściskając filiżankę.
Dom musi mieć jedne zasady, nie dwa serca walczące o władzę.

















