Kobieta kobiecie wilkiem. Już to napisałam lata temu. I nie odwołuję. Bo gdy patrzę, jak wiele zawiści jest wśród naszej płci, to robi mi się słabo, a adekwatnie niedobrze…Nic się bowiem nie zmienia, w moim pokoleniu, a także w pokoleniu moich dzieci. To oczywiście nie tak, iż każda kobieta i każdej kobiecie wilkiem. Ale jest to tak częste zjawisko, iż trudno tego nie zauważyć. Konkurencja wśród kobiet często zamienia się w nieczystą walkę. Rywalizacja w ciosy poniżej pasa i szyderczy śmiech, gdy tej drugiej w końcu nie wyjdzie. Sprawia to wszystko, iż zamiast wspierać się, blokujemy się nawzajem. Jak to wygląda w praktyce? Mało napisać, iż nie różowo. Swoją drogą, kto wymyślił, iż róż to nasz kolor? Powiedziałabym, iż bliżej nam do czerwieni…i postawy byka.
Dlaczego tak często zamiast wspierać inne kobiety, oceniamy je, krytykujemy i podcinamy im skrzydła? Czy naprawdę musimy ze sobą rywalizować
Jak kobiety działają na swoją niekorzyść?
Kobiety nie rodzą się dla siebie rywalkami. Często są wychowywane w świecie, który uczy je konkurować, oceniać się i walczyć o akceptację. A później same przekazują te mechanizmy kolejnym pokoleniom.
- stworzyłyśmy ideał smukłej sylwetki, na którego punkcie mamy bzika,
- większości mężczyzn jest całkowicie obojętne, czy ich kobieta waży kilka kilogramów mniej niż więcej,
- kontrolujemy siebie nawzajem pod kątem wagi, wyglądu, ubioru,
- krytykujemy, gdy któraś gorzej wygląda,
- zazdrościmy, gdy druga ma lepiej,
- czasami jest to zawiść, której celem jest pogorszenie czyjejś sytuacji,
- wymagamy od siebie perfekcji,
- gorzej oceniamy za to samo zachowanie kobietę niż mężczyznę,
- uważamy, iż kobiecie przystoi mniej,
- w głębi serca wiele kobiet twierdzi, iż jako kobiety jesteśmy gorsze od mężczyzn,
- uważamy, iż mężczyzna w większości zawodów jest bardziej kompetentny,
- zakładamy z góry, iż na przykład mężczyzna ginekolog jest lepszy niż kobieta ginekolog,
- niewinna uwaga drugiej kobiety potrafi zepsuć nam humor,
- matki często przekazują własnym córkom, iż mężczyźni chcą być obsługiwani i rozpieszczani. Jednak to częściowa prawda. Każdy lubi być dobrze traktowany, nie tylko mężczyźni,
- matki wychowują synów na książęta, zamiast uczyć ich tego, co pomoże ich synowym.
Oczywiście to nie tak, iż kobiety tylko sabotują inne kobiety. Również wielu mężczyznom nie jest w smak to, iż kobiety stają się silne i niezależne. Wielu panów ustawia pułapkę na drodze tych, które chcą więcej. Naprawdę nie brak mężczyzn, którzy choćby dzisiaj twierdzą, iż kobiety są co do zasady głupsze i gorsze…
Kobiety uczy się, aby były bezbronne
Nie bez powodu to kobiety noszą obcisłe spódnice i buty na obcasie. W ten sposób chodzą jak “kobiety”, małymi kroczkami, noga za nogą. Nie chodzi o ich wygodę, poczucie sprawczości, ale o delikatność i uczynienie jej jeszcze słabszą.
Kobieta siadając, uczona jest, żeby zajmować mało miejsca. Noga na nogę, ręce przy sobie. To w mowie ciała jasny sygnał. Zajmujesz mało miejsca, bo nie zasługujesz na więcej. Kobiety już postawą ciała pokazują swoją słabość, na co zwraca uwagę Ute Ehrhardt w głośnej i klasycznej książce “Grzeczne dziewczynki idą do nieba, niegrzeczne idą tam, gdzie chcą”.
Kobiety więcej i pewniej mówią w grupie innych kobiet lub w grupie mieszanej. Gdy kobieta jest w grupie, w której jest więcej mężczyzn, zwykle milknie. Podobnie w sytuacji, gdy do pokoju, w którym były same kobiety, wkraczają mężczyźni, wtedy kobiety rzadziej się wypowiadają. Tak mówią badania. Kobiety oddają pola mężczyźnie, nie wchodzą w dyskusję, mimo iż wiedzą, iż dany mężczyzna się myli, najczęściej nie mówią mu tego.
Zła kobieta, która stawia granicę nazywana jest histeryczką. Wzburzony mężczyzna kipiący gniewem uznawany jest za silnego.
Kobiety też inaczej spoglądają, rzadziej patrzą w oczy, patrzą z nieśmiałością i w taki sposób, żeby wyglądać niegroźnie, częściej się uśmiechają, żeby pokazać, iż nie mają złych zamiarów. Gdy mężczyzna mówi o czymś ważnym, nie uśmiecha się. Kobieta wręcz przeciwnie, robi to, aby nie być źle zrozumianą i żeby pokazać uległość. Tak jakbyśmy musiały przepraszać za to, iż ośmielamy się być czegoś pewne.
Mężczyzna mierzy wzrokiem kobietę, ale kobieta rzadziej robi to samo. jeżeli choćby to w ukryciu, spogląda dyskretnie na pewne obszary męskiego ciała. Mężczyzna nie kryje się i robi to częściej w sposób bezpośredni i wyzywający.
Wiele tych zachowań jest intuicyjnych. Uczymy je kolejnych pokoleń, bo tak nas nauczono.
Kobieta ma być cicha, spokojna, opanowana, ma czekać, nie walczyć, prosić o pomoc, nie wychylać się. To słyszy często od swojej mamy, babki, cioci, itd. Kobiety, które z kolei czynią inaczej to czarownice, femme fatale, a dzisiaj te, o których mężczyźni mówią prześmiewczo “silne i niezależne”. Dodają coś o tym, żeby wziąć kota i poprosić mężczyznę o wniesienie lodówki na czwarte piętro w budynku bez windy.
Dlaczego kobiety rywalizują zamiast się wspierać?
To nie są wydumane wnioski, to fakty, które są badane od wielu lat. Trudno z tym walczyć, bo problem jest wielowymiarowy.
- kobiety są wychowane do konkurowania o uwagę, uznanie i akceptację;
- przekonane, iż sukces jednej kobiety oznacza mniejszą szansę dla drugiej;
- społeczne porównywanie kobiet pod względem urody, wieku, macierzyństwa, kariery i statusu są na porządku dziennym,
- internalizacja stereotypów, czyli przejmowanie i powielanie negatywnych przekonań o własnej płci są normą,
- deficyt uznania i poczucie, iż trzeba zasłużyć na wyjątkowe traktowanie zdarza się codziennie.
Jeśli przez całe życie uczymy kobiety, iż muszą być lepsze od innych kobiet, nie możemy się dziwić, iż później trudno im stworzyć wspierającą się wspólnotę.
Nie musimy się zgadzać ze wszystkim. Możemy się krytykować. Jednak istnieje różnica między krytyką, a niszczeniem.
Tymczasem im bardziej przebojowa kobieta, im ma więcej atutów i mądrości – tym częściej jest znienawidzona przez innych. W oczach mężczyzn wzbudza podziw, w oczach innych kobiet dziką zazdrość.
Przeczytaj: Gdy latasz wysoko, podbijasz niebo sama i to jest ta cena, którą płacisz za sukces
Kobiety bywają strażniczkami zasad, które same je ograniczają
Dlaczego kobiety nie wspierają siebie? Bo istnieje między nami silna rywalizacja. Uznajemy też zasady, które nas ograniczają.
- matka krytykuje córkę za zbytnią niezależność;
- koleżanka wyśmiewa kobietę, która nie chce mieć dzieci;
- kobieta ocenia inną za rozwód, samotność lub brak partnera;
- starsze pokolenie przestrzega młodsze przed wychylaniem się;
- kobiety krytykują inne za wygląd, który same próbują osiągnąć.
Kobieta, która jest zagrożeniem dla innych kobiet
Kobieta, która nie chce mieć dzieci, nie chce małżeństwa, zarabia więcej od partnera, nie zabiega o męską aprobatę albo nie przejmuje się swoim wyglądem, może być oceniana przez inne kobiety jako egoistyczna, dziwna czy wyniosła.
Jej wybory mogą bowiem podważać “święte zasady plemienia”, w którym żyje.
Dlaczego sukces innej kobiety potrafi boleć?
Nie wspieramy się, bo jesteśmy uczone, jak konkurować ze sobą. Poza tym sukces innej kobiety potrafi mocno boleć. Pokazuje jak mało co nasze osobiste braki, uruchamia w nas poczucie niesprawiedliwości, żal z powodu niespełnionych ambicji, zazdrość o to, co ma druga kobieta – o wygląd, niezależność, związek, rodzinę, pieniądze. Bardzo częsty jest też lęk, iż ktoś zajmie nasze miejsce.
Często sukces drugiej kobiety wywołuje w nas złość. Jednak nie złość na nią, ale na siebie, na to, iż nam się nie udało. Nie umiemy sobie poradzić z tą emocją i wtedy atakujemy…te, którym się udaje. To dlatego kobiety nie wspierają kobiet, żeby nie czuć się jeszcze gorzej same ze sobą.
Zacznijmy wspierać siebie
Świat niewątpliwie zbudowali mężczyźni. Przez lata żyliśmy w świecie patriarchatu z mocniejszym lub lżejszym przekonaniem, iż mężczyźni mają lepiej. Byłyśmy wychowywane tak, żeby sobie w tym świecie nierównych szans najlepiej poradzić. Matki robiły, co mogły, żeby nas dostosować.
Jednak jednocześnie dostosowując nas do pewnych okoliczności, osłabiały nas. Wybijały nam z głów przebojowość, siłę, sprawczość, sadziły w umysłach przekonanie, iż się nie da i nie warto.
Dzisiaj wiele się zmienia. Wiele kobiet wychowuje córki na nie-grzeczne. W okresie zmian wielu mężczyzn robi to samo, wychowują córki nie tylko pokazując, jak gotować, ale też jak prowadzić auto, łowić ryby i przybijać gwoździe. Kobiety są dzisiaj często silniejsze i pewniejsze siebie niż kiedykolwiek wcześniej. przez cały czas jednak mierzą się ze szklanym sufitem, problemami w pracy, z trudnościami w życiu zawodowym.
Wszystkie badania mówią o koszcie macierzyństwa i utraconych szans, z którymi jako płeć musimy się mierzyć. Nie ma, bo być nie może równości w tym zakresie. Kobieta, która wypada na jakiś czas z rynku pracy ma gorzej. Ma gorzej zanim to zrobi, bo przecież ona rodzi…w nią nie ma sensu inwestować, ona na starcie jest gorszym pracownikiem. To nie mit, to rzeczywistość. Dlatego mówienie dzisiaj o pełnej równości jest tylko marzeniem, a nie faktem.
I pewnie na długo tak zostanie.
Stąd tak ważne jest wsparcie, jakie my kobiety możemy sobie dawać. Żeby oceniać siebie łagodniej, nie hejtować, nie wykluczać, ale służyć radą i pomocą. Mamy taką możliwość, żeby stworzyć sobie świat, w którym będzie nam lepiej. Trzeba wyjść poza uprzedzenia i walkę, którą wdrożono nam w umysły. Nie musimy ze sobą walczyć.
To nam nie służy. Kobieca solidarność mogłaby w końcu wiele zmienić. Nie musimy się lubić, aby wspierać się możemy. Prawda?
Zapisz się na newsletter i zrób krok w kierunku lepszego życia dla nas wszystkich. Raz w tygodniu tekst o tym, co ważne. Pisany dla Ciebie. Tu możesz się zapisać
