W okolicach czterdziestki dzieje się coś dziwnego. Ale jednocześnie mocno pozytywnego (w pewnym sensie). Niby jesteśmy wciąż ci sami, niby przez cały czas potrafimy pracować szybko, sprawnie i „na ogarnięciu”, ale nagle… zaczyna nas boleć głupota. Dosłownie i to fizycznie. Jakby ktoś wbijał nam w skroń tępe narzędzie za każdym razem, gdy słyszymy „zróbmy jeszcze jedno spotkanie, żeby omówić poprzednie spotkanie”.
I nie, to nie jest kryzys wieku średniego, choć może tak wyglądać, na pierwszy a choćby kolejny rzut oka. To jest moment, w którym mózg mówi: „Koniec. Wystarczy. Ja już swoje odrobiłem”.
Zmęczenie absurdami, czyli głupota w pracy, która się przelewa
Po około dwudziestu latach pracy widzieliśmy już wszystko:
- prezentacje o niczym,
- projekty, które nigdy nie ujrzały światła dziennego,
- ludzi, którzy awansowali dzięki głośnemu mówieniu oczywistości,
- i tych, którzy pracowali za trzech, ale byli „niewidzialni”, bo nie robili wokół siebie show.
Kiedy masz 25 lat, myślisz: „Tak wygląda świat, trzeba się dostosować”. Ale z czasem coś się zmienia, bo kiedy masz 40, myślisz: „Serio? Mam na to tracić życie?”. Tak to ma naprawdę wyglądać?
Korporacyjne gierki, które choćby już nie są śmieszne
W pewnym wieku przestajesz mieć cierpliwość do ludzi, którzy budują swoją wartość na tym, iż potrafią wysłać maila w CC do całego zarządu. Albo do tych, którzy mówią trzydzieści minut, nie mówiąc nic.
Po czterdziestce zaczynasz widzieć te mechanizmy jak na dłoni.
I już nie chcesz w nich uczestniczyć.
Bo wiesz (naprawdę wiesz), iż to teatrzyk. I to na żywo każdego dnia!
A Ty nie masz już ochoty być statystą. Bo to ani śmieszne, ani fajne…tylko koszmarnie żadne.
Niekompetencja boli bardziej, głupota w pracy pod lupą
Kiedy jesteś młodsza, masz jeszcze złudzenia, iż świat jest logiczny, a ludzie na stanowiskach wiedzą, co robią.
Po czterdziestce wiesz, iż często jest odwrotnie. Za dużo w tym wszystkim przypadku i za dużo absurdu podniesionego do kwadratu.
I nagle zaczyna Cię to męczyć.
Bo już nie masz energii, żeby naprawiać po kimś błędy, gasić pożary i udawać, iż wszystko jest w porządku.
Nie jest.
I Ty to widzisz. Jak na dłoni, pod szkiełkiem kontaktowym.
A co gorsza: nie potrafisz już udawać, iż nie widzisz. Bo cholera to jak świadomość, która wypada każdego dnia z lodówki. Nie da się tego już nie zauważyć.
To nie kryzys. To selekcja priorytetów. Nowy świadomy układ
Najpiękniejsze w czterdziestce jest to, iż zaczynasz rozumieć wartość swojego czasu.
I nagle okazuje się, że:
- nie chcesz siedzieć na bezsensownych callach,
- nie chcesz udowadniać, iż jesteś „zaangażowana”,
- a tym bardziej nie chcesz brać udziału w wyścigu, którego nagrodą jest… kolejny wyścig, w którym ten, kto jest pierwszy na mecie przegrywa, bo dostaje w nagrodę jeszcze więcej…zadań.
To nie jest wypalenie.
To jest przebudzenie. Jak pierwszy świadome złapanie oddechu po długim biegu bez zastanowienia.
Nowa definicja sukcesu
Kiedyś sukces oznaczał: wyżej, szybciej, więcej, czyli po prostu więcej obowiązków, więcej odpowiedzialności, więcej presji.
A potem przychodzi czterdziestka i nagle odkrywasz, iż sukces to… mniej.
- Mniej chaosu.
- Mniej ludzi, którzy drenują energię.
- projektów, które nic nie znaczą, ale mają ładnie wyglądać.
- i mniej udawania.
Sukces zaczyna oznaczać:
- robię rzeczy, które mają sens,
- pracuję z ludźmi, których szanuję,
- mam czas na życie poza pracą,
- nie muszę nikomu nic udowadniać.
To jest rewolucja, która dzieje się po cichu. I która zmienia wszystko.
Dlaczego spokój wygrywa z awansem
Kiedy masz 25 lat, awans to trofeum.
Kiedy masz 40, awans często oznacza: więcej stresu, więcej polityki, więcej odpowiedzialności za rzeczy, na które nie masz wpływu. I robienia dokładnie tak, jak trzeba, a niekoniecznie tak, jak chcesz i to w pakiecie po godzinach. Długofalowo czasami krótsze życie…i mniej zdrowia.
I nagle okazuje się, iż spokój jest walutą.
Najcenniejszą.
Spokój to NIE:
- budzić się w nocy z myślą o deadlinie,
- brać na siebie cudzych dramatów,
- żyć w trybie „ciągłego dowożenia”,
- być dostępna 24/7.
Spokój to luksus, na który wreszcie nas stać, w znaczeniu nie finansowo, tylko mentalnie.
Bo po czterdziestce wiesz, iż życie jest jedno.
I iż nie zamierzasz go oddawać w zamian za tytuł w stopce maila.
Nawet jeżeli oznacza to trochę mniej podróży, mniejsze mieszkanie i starsze auto…lub po prostu dojazdy tramwajami. Teraz to się tak układa, iż mniej opłaca się po prostu bardziej. I nieważne, czy ktoś to rozumie i jak bardzo ocenia twoje życie pod kątem prestiżu. W pewnym wieku masz to bardziej lub mniej…po prostu gdzieś.
Co dalej?
Kultura zapierdzielu staje się dla czterdziestolatków nieznośna
Sukces po 40-tce – nigdy nie jest za późno, by zmienić życie na lepsze
Po 40 spokój wewnętrzny jest moim największym luksusem
