Siedziałam na brzegu kanapy, próbując zignorować potworny hałas dobiegający z kuchni, i spoglądałam na swoje ręce ubrudzone gipsem.
– Dobra, koniec leniuchowania! – wrzasnęłam w stronę pokoju. – Tymek, miałeś do reszty zgarnąć te trociny z garażu!
– Przecież to jakaś bzdura! – odwrzasnął mój dziewiętnastoletni syn, po czym trzasnął drzwiami tak głośno, iż aż tynk sypnął się ze ściany.
W tym samym momencie z drugiego końca korytarza wypadła siedemnastoletnia Kalina z płaczem i telefonem przyciśniętym do ucha.
– Przez ten wasz durny remont i ciągłe stukanie nie słyszę własnych myśli! Zapomniałam o terminie wysłania projektu na warsztaty graficzne! Zniszczyliście mi życie, nienawidzę tego domu! – drasnęła paznokciami po framudze i zamknęła się w łazience.
Zanim zdążyłam chociażby głęboko odetchnąć, dziesięcioletni Igor przemknął obok mnie jak burza, zahaczając kolanem o puf, po czym z impetem poleciał na ziemię. Rozległ się wrzask porównywalny chyba tylko z syreną alarmową.
– Widzisz, co zrobiłeś?! – ryczał Igor do wychodzącego z garażu Tymka.
– Sam jesteś ślepy, smarkaczu! – odparł starszy.
Wtedy Kalina wyjrzała z łazienki i zaczęła wydzierać się na całe gardło, iż jak ona ma w takich warunkach cokolwiek osiągnąć, to lepiej, żeby od razu poszła pracować na zmywaku, bo z taką rodziną i tak nic z niej nie będzie.
Jezu Chryste, pomyślałam, ocierając pot z czoła
Trzy minuty i trzy dzikie awantury. Przecież my się w tym kurzu i gruzie poubijamy, zanim elewacja w ogóle wyschnie. Kolejny kosz pełen uwalonych gładzią ubrań czekał przy pralce, a w kuchni trzeba było natychmiast opanować chaos po panach od wylewki. Codziennie to samo. Nasi wykonawcy porzucili robotę w połowie, zostawiając nas z rozgrzebanym domem i rozwalonymi ścianami. Mąż wziął na siebie wykończeniówkę po godzinach, a na mojej głowie było utrzymanie w tym całym obłędzie trójki dzieciaków, organizacji materiałów, zaopatrzenia i gotowania dla wszystkich.
Dawałam z siebie sto dziesięć procent. Zamawiałam kafelki, jeździłam po worki z zaprawą, pilnowałam, żeby najmłodszy nie wpadł w otwartą kasetę z instalacją, a starsza dwójka pomagała chociaż przy drobnych pracach, zamiast cięgiem siedzieć na telefonach.
Aż w końcu wybiła dwudziesta. Mój ślubny, Robert, wrócił z roboty w markecie budowlanym. Zmęczony, zrezygnowany, zapylony od stóp do głów. Wiedziałam, iż na kasie i magazynie ma teraz urwanie głowy przez sezon remontowy. Mimo to, kiedy dzieciaki dopadły do niego przy progu z jakimiś swoimi problemami, wyklepał tylko swoją stałą formułkę:
– Idźcie do matki, przecież mama miała dzisiaj wolne, ja ledwo żyję.
Aż mną tąpnęło. Wolne?!
Jasne, zaprawa sama się nie rozrabia, gruz sam do kontenera nie leci, a obiad dla pięciu osób na jednopalnikowej kuchence turystycznej robi się sam z powietrza! Przełknęłam ślinę, starając się nie wybuchnąć przy dzieciach. Byłam zła. Potrzebowałam partnera, a nie kolejnego dyktatora, który uważa, iż moja praca na placu boju, jakim stał się nasz dom, to jakieś wakacje pod gruszą.
Rano zresetowałam system. Zanim ktokolwiek otworzył oczy, ubrałam się, zebrałam torebkę i wyszłam, zostawiając na blacie kartkę: "U ciotki pękła rura, muszę pomóc przy zalaniu. Wrócę jutro".
Pojechałam do ciotki Stasi na drugi koniec miasta. Stasia, widząc mnie w progu z podkrążonymi oczami i prochem na butach, tylko pociągnęła nosem, wpuściła mnie do środka i bez zbędnych pytań nastawiła czajnik.
– Pij kawę i choćby nic nie mów – rzuciła. – Zostaw ten telefon, niech se podzwoni.
Przez kilkanaście godzin rozkoszowałam się czymś, czego nie słyszałam od tygodni: czystą, głęboką ciszą. Żadnego pukania, żadnego „mamo, a gdzie są moje skarpetki”, żadnego brzęku tłuczonego szkła ani pisków wiertarki. Przełączyłam telefon na tryb cichy, ignorując pęczniejącą listę nieodebranych połączeń od Roberta i panicznych wiadomości w stylu: „Kto ma odebrać kafelki od kuriera?!”. Zrobiłyśmy z ciotką naleśniki ze smażonymi jabłkami. Nikt nie wybrzydzał, iż za słodkie albo iż wolą pizzę. Zjadłam w spokoju.
Koniec tego dobrego
– Za moich czasów – parsknęła Stasia wieczorem, nalewając mi herbatki – to chłop byłby ustawiony do pionu, a dzieciaki do roboty przy grabieniu liści i by szanowali matkę. Ale wiesz co? Dobrze zrobiłaś. Niech poczuje, jak to jest być jednoosobowym sztabem kryzysowym.
Napisałam mu krótko: „Stasia potrzebuje mnie jeszcze na jeden dzień. Weź urlop, dasz radę”. Kiedy w poniedziałek wieczorem przekraczałam próg własnego domu, zza drzwi dobiegał mnie skowyt najmłodszego i jazgot wiertarki. W środku panował absolutny chaos. W salonie stały puste kartony po gotowych daniach z mikrofalówki, korytarz był zastawiony workami z gipsem, a Robert latał w uwalonym farbą dresie z obłędem w oczach.
– No nareszcie! – wrzasnął od progu, zanim zdążyłam w ogóle zdjąć buty. – Czy ty zgłupiałaś do reszty?! Zstąpiłaś na ziemię po dwóch dniach wkurzania mnie na odległość?! Robota stoi, kurier przywiózł złe baterie łazienkowe, Igor rozwalił kolano, a ci dwaj obijają się i grają na telefonach! Musiałem wziąć wolne w pracy, żeby pilnować tego syfu!
– Ojeju, a co się stało? – zapytałam z najbardziej słodką i złośliwą miną, na jaką było mnie stać. – Przecież miałeś wolne, co to za problem posiedzieć chwilę w domu?
– Jakie wolne?! – wrzasnął, aż mu żyła na czole skoczyła. – Przecież tu się nie da oddychać, to jest kierat!
– A widzisz, mądralo! – weszłam mu w słowo, podnosząc głos. – Jak ja przez dwa miesiące w tym kieracie latam od siódmej rano, ogarniając budowlańców, dzieci, zakupy, to słyszałam tylko, iż mam wolne! Że leżę i pachnę! A ty po półtora dnia masz obłęd w oczach i wyglądasz, jakby cię czołg przejechał!
Robert przymknął oczy i osunął się na jeden z kartonów.
– Nie jestem twoją służącą ani darmowym kierownikiem budowy – dokończyłam już spokojniej, chociaż ręce jeszcze mi latały z emocji. – Chcę partnera. Jak wracasz, robimy rzeczy razem albo szukaj sobie innej naiwniaczki.
Ta mała rewolucja zadziałała ljak terapia
Następnego dnia usiedliśmy do stołu i rozpisaliśmy twardy podział obowiązków. Koniec z gadaniem o „wolnym”. Robert po powrocie z pracy przejął nadzór nad Igorowym odrabianiem lekcji i noszeniem cięższych materiałów, dając mi dwie godziny na wyjście do ogrodu czy spokojną kąpiel.
Starsi też dostali po nosie – Tymek musiał co wieczór sprzątać cały garaż i wnosić chemię budowlaną, a Kalina przejęła gotowanie prostych obiadów i zmywanie. Szkody? Dwa potłuczone talerze i przypalony garnek z makaronem, ale była to śmieszna cena za odzyskanie godności i psychicznego spokoju.
Gdy przestaliśmy się boksować i ustaliliśmy jasne zasady, ten koszmarny remont przestał być udręką. Zaczęliśmy choćby wspólnie malować ściany w salonie, zamieniając to w zabawę – skończyło się na bitwie na pędzle i cała rodzina była w zielonej farbie. Okazało się, iż z największego chaosu można wyjść obronną ręką, pod warunkiem, iż przestanie się udawać, iż praca domowa robi się sama. Zrozumieliśmy się bez słów i wreszcie zaczęliśmy działać jak jeden zespół.
Marzena, 45 lat
Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.
Czytaj także:
- „Przyjechałam z Warszawy na podlaską wieś i czułam się lepsza od miejscowych. Dopiero 1 awaria sprawiła, iż było mi wstyd”
- „Codziennie patrzę w lustro i już nie poznaję siebie. Chciałam mieć dzieci, ale już nie pamiętam jak to jest być szczęśliwą”
- „Zrobiłam karierę w biurowcu i wszyscy mi zazdrościli. Nikt się nie domyślał, iż każdego wieczoru płaczę, marząc o ucieczce”
