Słuchaj, muszę Ci coś opowiedzieć, aż mi się głos trzęsie z emocji!
Więc Hania wróciła z domu rodzinnego do Warszawy trzy dni wcześniej niż planowała, z torbami pełnymi pyszności od mamy słoiki z ogórkami, własnej roboty powidła, kawał porządnej kiełbasy, jabłka z sadu Sama wiesz, te sprawy. Miała zrobić swojemu mężowi, Kubie, niespodziankę. Tęskniła już za domem, a szczególnie za nim, więc wracała całą drogę autokarem i dosłownie odliczała słupy trakcyjne do przystanku pod blokiem.
Ale los miał inny scenariusz przewidziany! Wysiadła koło swojego osiedla na Pradze, w jednym ręku siaty cisną, w drugim plecak i plecy bolą, bo Hania już na szóstym miesiącu. Dziecko fika, a ona, ledwo żywa, stawia te ciężary na krzywym chodniku przy przystanku i oddycha głęboko. Myśli sobie: zaraz Kuba padnie jej w ramiona, zrobi herbatę, wsadzi pod koc. No nie
Wzięła telefon, zadzwoniła do niego, jeszcze taka szczęśliwa:
Kuba, kochanie, już jestem, czekam na przystanku pod blokiem, przyjdź po mnie, proszę, bo torby są nie do uniesienia
A ten? Zaniemówił przez sekundę i zaczyna:
Hania? Ty? Już? Miałaś być w czwartek! Czemu mnie nie uprzedziłaś?
Chciałam Ci zrobić niespodziankę, stęskniłam się Po prostu wyjdź, pomóż, bo nie mam siły!
No i zaczęły się schody. Kuba, zamiast się zerwać i do niej wybiec, gada, iż nie ma w domu nic do jedzenia, bo wczoraj dojadał resztki, a chciałby dla niej coś wyjątkowego ugotować. Prosi, żebym po drodze wstąpiła do Biedronki obok, kupiła porządną wołowinę i świeże ziemniaki, i iż to on będzie przygotowywał super obiad, a ona niech w tym stanie, z tymi torbami, jeszcze zahaczy o sklep!
No powiedz, Ty byś zdzierżyła? Hania już nie wiedziała, czy śmiać się, czy płakać. Ale żeby nie było awantury na przystanku, wzięła torby, weszła jeszcze na chwilę do sklepu. Palce jej grabiały od ciężaru, Pani przy kasie tylko ją współczująco zmierzyła wzrokiem, bo kto by kobietę w takim stanie wysyłał po zakupy?
W końcu podeszła do klatki, zadzwoniła do Kuby, a ten:
Nie wchodź jeszcze! Poczekaj na ławce przed blokiem, jeszcze dziesięć minut, bo Niespodzianka nie gotowa!
Hania usiadła, spocona, zmarznięta, z ciężarem na nogach i płaczem na końcu języka. Czekała dziesięć, dwadzieścia minut po trzydziestu pięciu wreszcie wyleciał Kuba: podkoszulek tyłem do przodu, spocony, włosy w każdą stronę.
Ooo, siedzisz? Dobra, chodź szybciutko, tylko się nie denerwuj!
No i wyobraź sobie wchodzą do mieszkania, a tam wszędzie zapach chloru i sztucznego odświeżacza, wszystko wyfroterowane, podłoga taka czysta, iż się ślizgać można, łazienka lśni, rzeczy pochowane. Stracił na to pół dnia, nie żeby ją przywitać, tylko żeby tu błyszczało.
I jak Ci się podoba? Kuba dumny.
Tylko po to mnie ganiałeś po sklepach? głos Hani ledwie się nie łamie.
Przecież wiecznie marudzisz, iż nie pomagam! Chciałem, żebyś od razu weszła do czystego domu, a nie żebym Ci kawę nosił na przystanek!
Ja nie chciałam czystej podłogi, tylko żebyś mnie wziął za rękę i przywitał Mam dziecko pod sercem, ledwie doszłam, a Ty nie potrafiłeś po prostu po mnie zejść?
Zrobiła się kłótnia, jak z filmu Barei. On: iż starał się, iż ona wiecznie narzeka, iż inna kobieta by się cieszyła, a Hania: iż nie zrozumiał, iż liczy się dla niego bardziej wyfroterowany parkiet niż ona i zdrowie ich dziecka.
W końcu rzuciła:
Nie musisz nic gotować, po prostu daj mi spokój.
Zamknęła się w łazience, popatrzyła na siebie w lustro: blada, zapłakana.
Wyszła, a Kuba dalej swoje: iż zła, iż niewdzięczna, iż mu wszystko popsuła, bo przecież miała przyjechać w czwartek, a nie w poniedziałek.
Wiesz co? Hania spakowała najpotrzebniejsze rzeczy, choćby się nie przebierała, tylko wróciła do rodziców.
I potem? Świekrzy namawiali ją, żebym przebaczyła, Kuba dzwonił, przysięgał, iż się zmienił, a ona już wiedziała swoje: po co jej taki mąż, który dba bardziej o lustro w łazience niż o kobietę w ciąży? Złożyła papiery o rozwód i była z tego dumna. Bo kobieta musi mieć kogoś, na kogo naprawdę może liczyć a nie tylko czysty parapet i udawane niespodzianki.
Takie jest życie, kochana. Idę zrobić sobie herbatę, bo aż mnie to wspomnienie wykończyło.
